บทที่ 215 — หุบเขาที่ถูกฝัง

ความหนาวเหน็บอันทารุณของแคว้นเหนือคล้ายจะกลืนกินวิญญาณของทุกชีวิตที่ย่างกรายเข้ามาในหุบเขาธารหิมะชันแห่งนี้ ผนังผาแกรนิตสีทมิฬตระหง่านเงื้อมค้ำฟ้าสองข้างทางบีบกระชับเส้นทางเดินทัพให้แคบลงจนดูประหนึ่งอุโมงค์มรณะที่ไม่มีวันสิ้นสุด เกล็ดหิมะที่พัดปลิวตามกระแสลมพายุหมุนกรรโชกไม่ได้ตกลงมาอย่างนุ่มนวล ทว่ามันเกรี้ยวกราดและแหลมคมประหนึ่งเศษแก้วละเอียดที่พร้อมจะกรีดผิวหนังของทหารราบทุกคนในกองทัพของเจ้าชายคาลอส เสียงลมหนาวครางครืนดังก้องสะท้อนไปมาตามซอกหินชัน คล้ายเสียงกรีดร้องโหยหวนของปีศาจร้ายโบราณที่กำลังเฝ้ารอคอยเหยื่ออันหอมหวานอยู่ใต้กองหิมะหนาเตอะที่ทับถมกันมานานหลายทศวรรษ ม้าศึกและฝูงล่อที่ลากรถ…