บทที่ 258 — คัมภีร์ดวงตาแตกร้าวที่หลงเหลือ

ความมืดมิดภายในห้องคลังนิรภัยประธานใต้พระราชวังศิลาแก้ว (Glass Stone Palace) นั้นหนาทึบและกดทับจนแทบไร้อากาศหายใจ ทุกอณูรอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นละอองนับพันปีและขี้เถ้าอันแห้งกรังที่ทับถมกันหนาเตอะบนพื้นศิลาเย็นยะเยือก แสงมานาสีฟ้านวลสลัวจากลายสลักอักขระอัสนีเทพดั้งเดิมบนประตูดำออบซิเดียนที่คาสเทลเพิ่งช่วยคลายผนึกสะท้อนกับกำแพงแกรนิตสีทมิฬ สร้างเงาทาบยาวดูน่าเกรงขามและลึกลับประหนึ่งดินแดนที่แยกขาดออกจากกระแสเวลาของโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ไอเย็นจากกำแพงศิลาสีดำที่ประกอบขึ้นจากหินออบซิเดียนโบราณแผ่ซ่านออกมาอย่างต่อเนื่อง มันไม่ใช่ความเย็นตามธรรมชาติของดินแดนภาคเหนือ ทว่าคือความเย็นยะเยือกที…