บทที่ 326 — พิโรธอัสนีบาตเทวะ

ความอดกลั้นสุดท้ายของจอมเวทผู้ตกยุคถูกบดขยี้แหลกเหลวไปพร้อมกับเศษธุลีทรายสีทองที่พัดสลายหายไปในความมืด เวอร์ดาน (Verdan) ยืนนิ่งอยู่กลางสุสานโบราณที่หนาวเหน็บ แววตาสีเทาที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกฮูดสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้าไร้ความนิ่งนอนใจใด ๆ อีกต่อไป เขาไม่ได้โกรธแค้นเพราะคุณธรรมความดีงามดั่งมนุษย์ธรรมดา แต่เขาโกรธแค้นเพราะสุนัขรับใช้ของศาสนจักรจองหองกล้าทรยศความปลอดภัยของพวกพ้อง กล้าพรากชีวิตของผู้ที่คุกเข่าปฏิญาณภักดีต่อเขากลางทราย และเหนือสิ่งอื่นใด มันท้าทายขีดจำกัดความภักดีที่เขาแบกรับไว้ชั่วชีวิต ‘พวกขยะแคว้นใต้... พวกมันกล้าข้ามเส้นทางความปลอดภัยของข้าอุตส่าห์สะกดพลังของตนเองไว้อย่างต…