บทที่ 350 — เงาสะท้อนในความมืด

ความเงียบสงัดอันเยือกเย็นค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่กระแสพายุอัสนีบาตที่เพิ่งสลายตัวไปในตอนก่อนหน้านี้ หลงเหลือไว้เพียงกลิ่นอายโอโซนฉุนกึกปะปนกับความเย็นจัดขีดสุดที่เกาะตัวเป็นละอองน้ำแข็งสีเงินย้อยตามแนวซอกหินของเพดานวิหารแก้วทมิฬชั้นในอันห่างไกล แกนกลางวิหารซึ่งเปรียบเสมือนหัวใจจักรกลและโครงข่ายมานาศิลาโบราณบัดนี้เริ่มส่งเสียงครางพึมพำแผ่วเบาสม่ำเสมอ คลื่นพลังงานมานาธรรมชาติและประจุไฟฟ้าศักดิ์สิทธิ์ศักย์เทวะที่เคยปั่นป่วนบิดเบี้ยวบ้าคลั่งค่อยๆ ลดระดับลงสู่สถานะเสถียรทีละน้อย วงแหวนเวทมนตร์สามชั้นที่สลักไว้รอบแท่นแก้วควบคุมหลักหมุนวนไปมาอย่างเชื่องช้า แผ่รังสีแสงสีฟ้าครามจางๆ ส่องสว่างประทับลงบ…