บทที่ 485 — สะพานชักเหล็ก

สายลมแห้งแล้งโชยเอื่อยพัดพาทรายฝุ่นเหลืองลอยคละคลุ้งกว้างขวางครอบคลุมทั่ว ทุ่งราบเลย์ไลน์ภาคกลาง (Central Leyline Plains) แผ่ขยายสุดสายตาชนขอบแนวเขาหิมะไกลลิบ ภูมิประเทศอันเวิ้งว้างทางยุทธศาสตร์นี้กุมสายสัมพันธ์โครงข่ายเวทที่ส่งกระแสพลังไหลเวียนข้ามภูมิภาคประคองนครรัฐทั้งหมด ท้องฟ้าสูงโปร่งเต็มไปด้วยริ้วเมฆเบาบางสีเทาจืดชืด แสงแดดยามสายทอดตัวซีดจางสะท้อนเกราะหนังสัตว์เก่าขาดหลุดลุ่ยขอ��เวอร์ดาน (Verdan) ในคราบนักเดินทางนิรนามชายค่อม "แวร์" เขายืนเฝ้ามองแนวด่านศิลาหินและป้อมค่ายที่พึ่งได้รับการสถาปนาโดยคลังรุ่งอรุณ แววตาแฝงความตึงเครียดเฝ้าระแวดระวังภัยจราจลที่คาเอลิธแอบจัดทัพหนุนกลุ่มใต้ดินก่อ…