บทที่ 737 — รุ่งอรุณอันแตกสลาย

บรรยากาศภายในห้องโถงบัลลังก์วังแอลดราเซียเงียบสงัดและเยือกเย็นราวกับสุสานที่ไร้เสียงกระซิบ แสงสว่างยามบ่ายทอดเงาเป็นริ้วยาวผ่านบานหน้าต่างกระจกสีที่แตกร้าวบางส่วน สะท้อนให้เห็นร่องรอยของการปะทะและลมหายใจสุดท้ายของราชวงศ์อันโอ่อ่าที่ล่มสลายลงต่อหน้าอำนาจเวทระดับวิหาร เวอร์ดาน (Verdan) ยืนอยู่ในร่างคนค่อมสีเทา แววตาสีเทาอันคมกริบแต่สั่นระริกด้วยตะกอนความพารานอยด์กวาดมองขอบผนังหินที่สลักลวดลายเครือญาติยุคเก่า ขบวนการกบฏมนุษย์เสรีที่นำโดยเจ้าหญิงเซริน่า (Princess Serina) กำลังจะดำเนินมาถึงจุดจบ ทว่าในจิตใจของเวอร์ดานนั้นไม่ได้มีความยินดีเลย มีเพียงความหวาดระแวงอันหนาทึบและปมความรู้สึกผิดบาปหนาแน่น…