หลงฮุยชังมองดูผงเกล็ดน้ำแข็งบนพื้นและรู้สึกงงเล็กน้อย เจื่อ๋งซียงก็พูดด้วยความกลัวที่ยังกักตัวในใจ "เราถูกเยือดถึงตายอยู่ในนั้น เราอาจถูกใครสักคนพบในหลายพันปีหลังและขว้างน้ำแข็งเพื่อค้นหาเรา... 13,800,100." ถ้าพวกเขาถูกกักอยู่ในน้ำแข็ง ฝั่งล่างของความถดถอยจะโคลงลงและถ้าโคลงจนถึงปลาย ก็จะไม่มีใครทำให้พวกเขาออกมา "แล้วเราจะไปได้ยังไง?" หลงฮุยชังรู้สึกหวั่นไหวจากการอุดกำแพงโปร่งใสหน้าตัวเอง "ฮ่า..." ในถ้ำเสียงหัวเราะที่มืดมนและเปรี้ยวตราตรึง หลงฮุยชังกดมือเจื่อ๋งซียงอย่างแรง และแม้ในแสงอ่อนแรงก็ยังเห็นหน้าตาโง่เขลาของเธอ "มันคือ ลองโซ!" หลงฮุยชังกระตอกฟัน "เป็นอรุณน้องเขาเห็ดตาย?" เจื่อ๋งซียงไม่เคยคิดว่าเด็กนี้จะตามเขามาในที่เดียว และเร็วขนาดนั้น ตามการตัดสินของลองซยูยี่ ลองโซคงเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับราชาเทพ หากเขาไม่มีพลังนี้ เขาอาจไม่สามารถกิ้วหัวใจได้ "แล้วมันเป็นเขา แม่เราต้องทำแบบไหน?" แม้หลงฮุยชังต้องการฆ่าลองโซในขณะนี้ แต่เขากำลังจะไม่เก่งพอ ถ้าถูกฆ่าที่นี่เขาอาจไม่มีโอกาสพลิกมุมในอนาคต "ถ้าตัวสู้แล้วแล้วก็ก้าวข้าม! ผมเคยมาเขิงคูคราวก่อน แล้วอุปกรณ์ปัจจุบันของคุณไม่อาจก้าวผ่านกำแพงประหลาดได้!" เมื่อเสียงหัวเราะดังของลองโซดังขึ้น เจื่อ๋งซียงและหลงฮุยชังได้เห็นตัวตายใหญ่และยาว เจื่อ๋งซียงหงุดหงิดในใจขณะดึงหลงฮุยชังออกและกระตุ้นพลังกฎหมายแห่งกันดาร แล้วต่อด้วยการเดินทางผ่านช่องว่างเพื่อผ่านกำแพงประหลาดที่เรียกกัน "ไปเถอะ เขาถ้าไม่อาจมาได้ในตอนนี้!" เจื่อ๋งซียงวิ่งไปข้างหน้า ทันทีที่เขาได้อาการตกใจ เพียงเงียบตามหลังเจื่อ๋งซียง เจื่อ๋งซียงควบคุมดาบอดำจินสีเขียวให้นำปานค่าไปลุล่วงหน้าตัวเอง ซึ่งเป็นการสำรวจเส้นทาง หากเขาเผชิญตอบอย่างหนึ่งกับกำแพงประหลาด "คุณมาสำหรับการกระจายเชิงสเปซหรือเปล่า? แม้จะเป็นพระราชาเทพย์ก็มาก็อาจไม่สามารถทำได้ในระดับสูงดังนี้ หากว่าคุณทำได้แล้วฉันอยากรู้" หัวใจหลงฮุยชังห่างชะอีหนังสือ ต้องการวิถี ปรีลใสสุดเพียงออกเชิดใจดิเดอ "ฉันจะบอกได้ในภายหลัง!" เจื่อ๋งซียงไม่ต้องการให้คนอื่นทราบว่าเขาเรียนรู้พลังกฎหมายแห่งกะดัง พวกเขาวิ่งไปกว่า ชั่วโมงหนึ่ง แต่ไม่เห็นว่าลองโซตามมา "เด็กชายคนนั้นบ่น ฉันไม่ได้ก้าวผ่านกำแพงมึนฉัน" ลองซยูยี่พูดทีเดียว โดยใช้สายตาทรงเทพเพื่อดูวิถี ถึงแม้เจื่อ๋งซียงไม่ได้ลดความระวัง ขณะเดียวกันเธอยังคงมองดาบอดำเมียน "อะไรเกิดขึ้น!" เจื่อ๋งซียงรีบสับกลับไปกำแพงมืด เส้นทางหน้าตัวเขามีเกล็ดน้ำแข็งหลายรูปหลายสี ทำให้เขานึกถึงกำแพงประหลาดแท้ เขาเดาว่าน่าจะมีคนมาถูกหนึบในถ้ำแล้ว "อย่าจะก้าวผ่านเลย เพราะแม้ดาบของฉันจะไม่ตรวจพบวุ่นวาย แต่ขนาดเกล็ดเหล่านี้เป็นเรื่องร้ายแรง" เจื่อ๋งซียงตาดวงตาเสมอ เจื่อ๋งซียงซ้อนแสงด้วยสายตาอภิวิวเพื่อมองหาว่องวิเศษในถ้ำ บางครั้งเขาเคยประสบการสำรวจที่มักไม่เปรียบเทียบกับเขา แต่เขาเข้าใจลักษณะขำ "มีใครอยู่ในน้ำแข็งไหม? ถ้ามีอาจต้องเปิดอำนาจให้ฉัน" หัวใจหลงฮุยชังแฮดขูดอย้ "อาทิเช่นท่านเอก ตั้งแต่ไม่สามารถแล้วแต่รู้สึกว่ามันจะตาย เพราะน้ำแข็งมีแค่แข็งแข็งแสนหนา วันหนึ่งและอย่างดี" เจื่อ๋งซียงเข้าใจอย่างราบรื่น เจื่อ๋งซียงมือจับคู่กว้างได้แงนใช้ "ฉันรู้ว่าต้องเผชิญมาหนทาง บหกคำมาจากเกล็ด ดูภาพ" เจื่อ๋งซียงไม่สังเกตตัว แต่เขาไม่กล้าที่จะเดินต่อ "ขอทราบเองว่า สุนานหรือเป็นอภิวดีเช่น? "ฉันรู้ว่ากำแพงต้องมีเลื่อน หรือแก้ม" "สุนานอาจต้องใช้ในแผน หลัง" "คือเติบซักมุม ที่ฉันได้ความหมาย" หลังผนัง เจื่อ๋งซียงใช้ดาบปริยะเมียนเพื่อแยก สุดท้ายสีเชื้อได้ฉีกออก นั้นเกล็ดเป็นแข็งร้ายแรงและเขาต้องตั้งใจมากเพื่อหัก ไม่มีใครอยู่ในมัน แต่เจื่อ๋งซียงปรายนำเวลา มาเผชิญใชน "อย่างที่คาด!" เจื่อ๋งซียงใช้ดาบเงินผสานกับความร่าเก่าได้ล่องลอย จมูกลมอ้างมายังไง "ฝ่าฟ้าถูกนำ" "สุนหนองบนอย่างแพ้" "สุนดังสอ". เจื่อ๋งซียงแยกสู่ใคร "ฉันทราบพิกัดนั้น ทำก้ำด๋" เรอายจง "ลิงก็ไม่โท "นำสันเขา "..." เริ่มทำัง เขาหาวดขึ้นเพราะผลิต "พองภัยใจไม่โน้เง" "..." จะอยู่กัด "ขออภัยกลุ่ม "ซัง..." — 번역 끝 —