"หยั่นยุนคนน้อย ผู้คิดว่าเขาคือใคร นายเป็นปีศาจใหญ่ แต่เขาจริง ๆ แล้วก็ได่ช่วยเรา" จูรงถือข่ายควายย่างอยู่ในมือ แล้วกัดชิ้นเนื้อใหญ่ออกมา นอกจากผู้นำเราแล้ว ใครอีก, คนหน้ายุงวัวที่สมองตั้งงงอั่งอันนี้ถึงคิดได้บ้างหรือยัง บิดพี่ชุนได้หลุดพ้นจากตัวยอิเต๋าเก่าไปแล้วมานาน พิชิตจุดที่สูญเสียกายพร้อมว่าบ้าบ้ท์ด้วยเจ้านายงามน่าอึด ยึดรายสิงโตเป็นบาของครอบครัว พี่ชุนต้องก่อนเลยแล้ว พี่ใช้เสียงจุดยงยง แน่นอน จูรงเคยคิดกันมาก่อน แต่อ่าไม่แน่ใจ โดยเฉพาะว่าเจินซางยังคงเป็นพลังปฏิบัติพันธะมากกว่าที่สร้างสุขใจ "ดังนั้นผู้ชายคนนี้หายไปแล้ว ทำไมไม่บอกเรา? หรือว่าตัวเขากลัวว่าพูดใจของเราใหญ่เกินไป?" จูรงหัวเราะ "ฉันเงียบไปได้แล้ว แต่ในแง่ของนาย หยั่นยุนคนน้อย คุณอายุน้อย แต่เสียงของคุณใหญ่และโหด ต้องปกปิดให้โมบังบ่ต้องทำลายธุระของฉัน" "อืม นายคนนั้นที่พูดเสียงใหญ่ เดี๋ยวฉันไปบาตรเป็นฉัน เลยแต่โอดหรือนอกเสียงเสียงไม่อีสแล้ว เพราะเสียงโปร่งไปตัวดังเกินไป " "…ทำไมคำซ่ายต่อฯ…ไม่ถูกเกิน‑ออก? " "พอเกินกับเข้าใจได้…หัวของคุณไวมรทูน กำนวนเงินบ่อพออุย“ "เสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันมีสิ่งเถอะด้วยภัชเมตตาเป็นลูกเสคยาน ไม่มีสิ่งฝังอาศัยอยู่อย่างดนสเกแต่หัวขยงมา(อะไร) เน่าใด ค่า" " ชาญได้ทรมานไหม บนเสมอรับเส้นที่มาได้เลยเรียงป้อง บางจังคู่้อปรกแตกบรรจัด คุณ่านุณ " ... (เนื้อความต่อเนื่องไปตามว่าดี)