ฉินหวงด่วนพิจารณาตามทันทีว่าจะถาม ล่องหยั่วเย่ ว่าตำแหน่งของดาบมังกรขาวและดาบทิ้นลอ้งอยู่ที่ไหน แต่ในขณะนั้นเขากำลังมองดูผู้หญิงอันไม่กี่คนกำลังอุยอุยเรื่องการสำคัญแผ่นไม้ศักดิ์สิทธิ์นั้น จึงบอกได้ว่า ดาบทั้งสองนี้มีคุณสมบัติพิเศษที่เขาไม่สามารถสังเกตเห็นได้โดยง่าย แต่พวกเขาก็สามารถเรียนรู้ได้หลายอย่างไม่นาน ในเวลาเพียงวันเดียว หว้ยม่งเอิรและเพื่อนๆ ได้ทำการวิเคราะห์ความยากลำบากในการทำลายดาบมังกรฟ้าแล้ว วาดแผนภาพขั้นพื้นฐานแล้วเสร็จ สิ่งถัดไปคือออัฒการจัดแต่งแผนภาพเล็กน้อย เมื่อเสร็จแล้ว พวกเขาจะไปหาวัตถุดิบสำหรับงานอัดเม็ดจิตสันขบ และจะเริ่มทำการปั้นดาบนั้นเสมือนปักหลายชิ้น การวิเคราะห์ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ซับซ้อนแบบนี้อาศัยความเหน็ดเหนื่อยมาก พวกเขาได้คาดคะเนจำนวนเม็ดจิตสันขบโดยคำนวณสอดคล้องกับดาบ ขณะดำเนินการมืดสมุทรแล้วทุกคนรู้สึกเหนื่อยล้า อย่างต่อเนื่อง เมื่อพวกเขาจำได้ว่าฉินหวงรออยู่ข้างๆ เลยทำให้เขาได้หลายผลไม้มาติต่มรร นี่คือการทำงานที่ราบรื่น พวกเขาทำงานอย่างจริงจังตลอดเวลาถึงแม้ว่าจะอ้างลืมฉินหวงไว้ ดองฟองจิงและเถินลิงลิงก็ได้กลับไปห้องของตัวเอง พวกเขานอนด้วยกันอยู่ หลังจากนั้น ดองฟองซินหยว่งรี้ย้อบทางใบหน้าถึงสุด และก็หวนกลับห้องของตัวเอง เมื่อเจเซียนเซียนและหว้ยม่งเอิรเห็นลักษณะของฉินหวง พวกเขาก็ตระหนักดีว่าฉินหวงต้องการทำอะไร “มาทำไปด้วยกันเถอะ” ฉินหวงหัวเราะอำมหิต ก็ตามว่าเจเซียนเซียนและหว้ยม่งเอิรเป็นคนของเขาแล้ว พวกเขายังไม่ได้นอนร่วมกับเขา แต่ความตั้งใจที่เขาคิดว่าควรอยู่ร่วมกับคู่สวยคนนี้ทำให้โลหิตของเขาสะบั้น ทำให้เขาเกิดความใจร้อน “ไม่” แม้ว่าผู้หญิงสองคนจะนอนด้วยกันอย่างใกล้ชิดและอาศัยกันเป็นอย่างมากแล้ว ผู้มือศิลปะก็รู้สึกอายบ้าง แต่เขาไม่สนใจก็ไม่สนใจ พูดบอกไม่เป็น และก็ปล่อยพวกเขาเข้าไปในห้องน้ำ แม้ว่าเจเซียนเซียนและหว้ยม่งเอิรจะไม่เต็มใจบ้าง แต่พวกเขาก็รู้ว่าคงมีสิ่งซึ่งเกิดขึ้น “อืม...” ฉินหวงกอดสองสาวแล้ววางมือบนส่วนอ่อน ๆ ของร่างพวกเขา ซึมขังความอารมณ์ทั้งสมบูรณ์ระหว่างเช่นบรรเทาให้พวกเขา ใบหน้าของหว้ยม่งเอิรบวมเป็นสีอุ่น เธอเคยว่ายน้ำรวมกับเจเซียนเซียนและสาวอื่น ๆ ตามปกติแล้วแต่อย่างไรก็ตามครั้งนี้มีฉินหวงอีกคนในร่างเดียวกัน “บ้างตังัวบ้างความจะยังดีมั้ย? ฉันได้ยินว่าตำรติดเด็ก๋ยีกว่าอยู่ แห่งศิลปะหสม” ฉินหวงยิ้มเล็ก ๆ: “ถ้าศิลปะก้อยก็สำคัญ “อริยะเสียว รำกี้” หว้ยม่งเอิรและเจเซียนเซียนเริ่มหัวเราะเบา ๆ พร้อมใช้ความแข็งกำลังดันเขาในตัว “ในแก้วนั้นมันกวนความคิดบนใบหน้าที่อยู่ใกล้แผลเปลือก” พวกเขารุกสับสม░ “ฉันยังไม่กินนะ เด็กปี่ขัดหูเป็นหย่าบาจ้าอย่่งอ ความควรหน่อย” ฉินหวงซับขำเย้าย เจเซียนเซียนพกฉินหวงไป มอบมือจริงเป็นไงด่าละล้อการกระจายน้ำอิสระและทำหลายๆ แบ ลากน้ำให้ส่วนลัด “เมื่อเสมอแล้วเด็ก้ปี้อัลเสี่ยวยอดเรียรกขา...” ฉินหวงรู้สึกอำนาจอยู่เสมอ เจเซียนเซียนและหว้ยม่งเอิรยังไม่รู้ว่าต้องคิดยังไงต่อ แต่หลังจากฝึกกับเขาสักครู่ พวกเขาเข้าใจว่าเขามีอำนาจเหนือพวกเขามากกว่าเดิม เขาไล่เย็นเป็นอาหารรสอ่อนๆ บนใบหน้าสวยงามของพวกเธอแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนก็เขินหาเบา ๆ แล้วทำกับเขาทั้งตัวบนหน้าทางรอยแสง เดินออกจากห้อง ฉินหวงเห็น ดองฟองซินหยว วางเสื้อผ้าผ่าชนแสงดำในห้องอาหาร กลางคนที่แกมกับเขากันยังรอไม่ได้หยุดหมัมแค่แช่าเก่า “ขอโมเี…?” ก็ลดดมตัวเลิกสังตัวว่าปูลงต่องา “ขังบอกได้เฮย (???) --- (ข้อความของผู้ใช้ควรตรวจสอบขึ้นกับโฉมการแปลให้เรียบเนย)