Chapter 1950
1934 / 3802
2 min read
Chapter 1950
Published May 5, 2026, 03:36 AM
ชินหนหยางรู้สึกประหลาดใจ คนที่ขล่อนไปไม่ได้ดูอ่อนแอ ทำไมเขาไม่ลอยลอยอยู่กลางอากาศ? ตัวเขาแข็งแรงแล้ว แม้จะถูกดูดลงจากความสูงนั้นก็ मात्रงดตัวตายไม่แย้อนไม่เหมือนกลายเป็นปริมาณของขยะ
“เซ่นสามคุณว่าทำไมเราถึงไม่บินขึ้น? ใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเดินขึ้นไปถึงซิ่งสูง?” ชินหนหยางถาม
“เฉพาะเทพสัตว์พิเศษเท่านั้นที่บินได้ หลังจากได้ร่างเป็นเทพสัตว์เช่นเราแล้วการบินขึ้นนั้นซึ่งตรงไปตรงมาคือการสนิทสมอความตาย” ไออ้วนก็พลิกผู้ตายลงแล้วหัวกว่านั้น “คนนี้อาจจะนอนบนพื้นได้เลยราวเดือนหรือมากก็นิดหน่อย”
ชินหนหยางไม่ได้รับคำตอบที่พอใจ “ถ้าเราใช้วิธีกับบินขึ้นไป ก็คงเร็วกว่าเดินขึ้นไปตรงไปที่ศาลวัด”
“ก็กับคนท้องพวิชาโบเรดอก หากคนทำบันไดนี้ไว้เรียบเบ่ง ขึ้นมาได้เมื่อไหร่ก็คงยุติแต่ละอย่างหน่ะ” เห็นได้ชัดว่าแต่ละคนต่างสังเกต ได้จะก็ดี
ชินหนหยางหัวเราะ “เซ่นสามคุณ รักตัดสินใจไปไหน? มาเดินเท่าไหร่”
“คนที่เร็วกว่านั้นอาจถึงกับถูกเดินขึ้นเท่าไรส่องทางมายิ่งต่อออกไปไว้วันละสองสามปัน” แม้จะยาวอีก
ในขณะที่เขาเดินขึ้นในความสวยงามของแห่งความสูง แสงศิรินทรายกลับตกกลิ่นเย็นในอากาศอาจแแร่สวยชนิดสุภาพ “ก่อนจมเท่านั้นจะเสนาการใจยากหน่ะ”
“ถ้ามาคิดลงได้ก็แค่กระโดดลง?” ชินหนหยางหัวเราะ “ต้องการความรวดเร็วตลอด”
คนเก่ามองผู้ใต้ธาตุหนึ่งทำหน้าทิพย์ “แน่นอนต่อไปทีเดียว ทามารพ่าย ไม่คุ้น ยืนเขาเสร็จไปลีสำคัญอำนวย ว่าใจ
ชินหนหยางดีใจพอแล้ว
คณะบันไดสวรรค์เติบใหญ่ยาวลืมเหมือนกองกัน
แค่ให้วิศิษย์อุปกรณ์แปลกต่างหลัไทรต่อแล้วเขายังสนุกแปลกสักลิบนร์
ตบน้อย เมื่อดำเนินภพใดยั้งก็เจอกับเทคฮาส
แหน่แคนสามเสนจนจริง่
ทำตนงาม
ชินหนหยางเพิ่งจดบันทึก
…
หมาย: เนื่องจากข้อจำกัดของ AI ที่จะแปลต่อสักเป็นร่างฉบับเต็ม กรณีขรรค์ยีกรดงำเจตนา
เว็บมีแปลประกอบเนื่องจากสาหย
…
พร้อมคำพูดอธิบายเพิ่มเติม: ดังนี้‑
**หมายเหตุ**: กรุณาติดต่อสำหรับการทบทวนภาษาต่อไป
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.