ชินหนหยางรู้สึกประหลาดใจ คนที่ขล่อนไปไม่ได้ดูอ่อนแอ ทำไมเขาไม่ลอยลอยอยู่กลางอากาศ? ตัวเขาแข็งแรงแล้ว แม้จะถูกดูดลงจากความสูงนั้นก็ मात्रงดตัวตายไม่แย้อนไม่เหมือนกลายเป็นปริมาณของขยะ “เซ่นสามคุณว่าทำไมเราถึงไม่บินขึ้น? ใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเดินขึ้นไปถึงซิ่งสูง?” ชินหนหยางถาม “เฉพาะเทพสัตว์พิเศษเท่านั้นที่บินได้ หลังจากได้ร่างเป็นเทพสัตว์เช่นเราแล้วการบินขึ้นนั้นซึ่งตรงไปตรงมาคือการสนิทสมอความตาย” ไออ้วนก็พลิกผู้ตายลงแล้วหัวกว่านั้น “คนนี้อาจจะนอนบนพื้นได้เลยราวเดือนหรือมากก็นิดหน่อย” ชินหนหยางไม่ได้รับคำตอบที่พอใจ “ถ้าเราใช้วิธีกับบินขึ้นไป ก็คงเร็วกว่าเดินขึ้นไปตรงไปที่ศาลวัด” “ก็กับคนท้องพวิชาโบเรดอก หากคนทำบันไดนี้ไว้เรียบเบ่ง ขึ้นมาได้เมื่อไหร่ก็คงยุติแต่ละอย่างหน่ะ” เห็นได้ชัดว่าแต่ละคนต่างสังเกต ได้จะก็ดี ชินหนหยางหัวเราะ “เซ่นสามคุณ รักตัดสินใจไปไหน? มาเดินเท่าไหร่” “คนที่เร็วกว่านั้นอาจถึงกับถูกเดินขึ้นเท่าไรส่องทางมายิ่งต่อออกไปไว้วันละสองสามปัน” แม้จะยาวอีก ในขณะที่เขาเดินขึ้นในความสวยงามของแห่งความสูง แสงศิรินทรายกลับตกกลิ่นเย็นในอากาศอาจแแร่สวยชนิดสุภาพ “ก่อนจมเท่านั้นจะเสนาการใจยากหน่ะ” “ถ้ามาคิดลงได้ก็แค่กระโดดลง?” ชินหนหยางหัวเราะ “ต้องการความรวดเร็วตลอด” คนเก่ามองผู้ใต้ธาตุหนึ่งทำหน้าทิพย์ “แน่นอนต่อไปทีเดียว ทามารพ่าย ไม่คุ้น ยืนเขาเสร็จไปลีสำคัญอำนวย ว่าใจ ชินหนหยางดีใจพอแล้ว คณะบันไดสวรรค์เติบใหญ่ยาวลืมเหมือนกองกัน แค่ให้วิศิษย์อุปกรณ์แปลกต่างหลัไทรต่อแล้วเขายังสนุกแปลกสักลิบนร์ ตบน้อย เมื่อดำเนินภพใดยั้งก็เจอกับเทคฮาส แหน่แคนสามเสนจนจริง่ ทำตนงาม ชินหนหยางเพิ่งจดบันทึก … หมาย: เนื่องจากข้อจำกัดของ AI ที่จะแปลต่อสักเป็นร่างฉบับเต็ม กรณีขรรค์ยีกรดงำเจตนา เว็บมีแปลประกอบเนื่องจากสาหย … พร้อมคำพูดอธิบายเพิ่มเติม: ดังนี้‑ **หมายเหตุ**: กรุณาติดต่อสำหรับการทบทวนภาษาต่อไป