เฒ่าเหล็กอ่อนพลอยเสรีแล้ว ยินกิโมเตียมโล่งจิตดี และเช่ิงเลยก็รู้สบายใจ! นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เช่ิงช่วยเฒ่าเหล็กอ่อน แล้วเฒ่าเหล็กแล้วนึกย้อนเรื่องราวเมื่อแรกที่เช่ิงช่วยเฒ่าเหล็กอ่อนได้อย่างชัดเจน “ให้กลับมาทันที!” หงซังรูบอกว่า “ผมรู้สึกว่าต้องไม่ปลอดภัยที่นี่เลย มีอันตรายรออยู่ทุกขณะ “ยบุญกุศล” “อย่างที่ควรจะเป็น พวกเราอันตรายเห็นได้ทั่วทั้งที่ มาต่อด่วน ได้ออก!” เฒ่าเหล็กค่อยพยักหน้า แล้วมองเช่ิงและยิ้ม “ยังหวังว่าคุณต้องการผ่อนโยนเดินทางทางนี่อยู่” “พอดีโอเคครับ ผมจะส่งคุณออกไปแล้วครับ จะกลับมา” เช่ิงพยักหน้า เขาต้องการสำรวจทุ่งแดนสิงขณฑ์จริง ๆ เฒ่าเหล็กอ่อนเป็นศิษย์ของลิว 琪莲 เธอมักอยู่กับลิลิ ชี่จี และเพื่อน ๆ เมื่อเคาะเสียง การรู้จักลักษณะนิสัยของเช่ิง ทำให้เธอเข้าใจอย่างดี ด้วยพลังแห่งอวกาศ เช่ิง นำเด็กผู้หญิงสามคนออกจากแดนสิงขณฑ์แล้วมาถึงเมืองเส้นขอบ “ไแบบยอดแอก ส่งกลับไปสู่หมู่บ้านศิลป์ศร้างมิลลิโมหวัง!” เช่ิงบอก “ถ้าคุณเหนื่อยกับการอยู่ในที่อาจเขาได้ออกเดินเล่นได้ไง” ซิตร กายยานมองเฒ่าเหล็กอ่อนและหงซังรูบ แล้วพยักหน้า—เฒ่าเหล็กอ่อนและหงซังรูบ ชุดอุ้งเครื่องกฎเดียวกันและกะทัดรัดถึงกว่าเธอ เช่ิงหยิบเครื่องรางเจดีย์แก้วแล้วเขียนคำที่เฒ่าเหล็กอ่อนบอกลิว 琪莲ไว้ในนั้น พร้อมเฝ้าทำให้เฒ่าเหล็กเรียงลำดับต้องทำกับซิตร กายยาน “ระวังเส้นทาง!” เช่ิงสั่งเตือนหลายครั้ง ผู้หญิงทั้งสามเป็นพลังสูงดังนั้นเช่ิงไม่ต้องกังวลมาก หลังจะดูพวกออกแล้ว เช่ิงกลับเข้าแดนสิงขณฑ์แล้วพบคบหั่นต้นไม้ตัวเล็ก “เราไม่สามารถเดินรบตามตัวเองไงดี เราต้องมีเป้าหมาย!” คบหั่นต้นไม้ตัวเล็กกล่าว “ผมอยากสนใจโลกมนุษย์ซึ่งซ่อนอยู่ในแดนสิงขณฑ์” เช่ิงมองพิจารณาเรื่องราวแล้วบอกว่าเขาต้องการดูทั้งหมด “ฉันมาแค่นิ่วพื้นแหน่นั้น ไม่กล้าที่จะเดินลึกมากถ้าถูกมนุษย์หาเจอก็พากันต้องตกเป็นอันตราย” คบหั่นต้นไม้ตัวเล็กพูด เช่ิงพยักหัวแล้วลุยเข้าสู่ทะเลสาบอุเคราะห์บอนซา หกชั่วโมงต่อมา เช่ิงออกจากทะเลสาบอุเคราะห์บอนซา “โลกมนุษย์อยู่ตรงหน้าใหญ่นี้ มีเมืองใหญ่ในตรงนั้น คุณเป็นมนุษย์ไม่ต้องกังวลได้ถ้าแค้นคิดแล้วยังไงยังไงก็จะไถ่ถ้าเป็นอันตรายก็วิ่งรอด” คบหั่นต้นไม้ตัวเล็กพูด “ฉันจะไล่ล่าปลิ้ง เราต้องกินสิ่งเมื่อมี" “โอเคแล้วเราจะได้เจออีกนะ!” เช่ิงยิ้มแก้วคบหั่นต้นไม้ตัวเล็ก “ออกไป!” คบหั่นต้นไม้ตัวเล็กฟ้ามายไปภายหลังเปล่ง ๆ ทุกข้อ เช่ิงก้าวมองแม่น้ำภูเขาใหญ่ ตนพาไปยังเมืองซึ่งมนุษย์สิงขณฑ์สะสมกัน มองลงจากยอดชั้นเหนือสุด บ้านที่อยู่ในตัวเขาเยอะตั้งใจชือนิ้งค์ ตั้งแต่ซากแม่น้ำน์เข้าจนนิ้งยางหายังได้เรียกอากาศ “แดนสิงขณฑ์มันซะฉันหายตัวผ่อนน้ำ สามารถโจมตีได้เย็นกำทั่ว “เช่ิงถาม “ฉันกล้าลงมาอีเล่ฆผู้มหัศจรรย์สาธร? ” เช่ิงผัดสัญญาณกระทบถึงเรียงแต๋งตั้ง ณ หัวไฮแนะรั่วความโดยเข้าอำนาจอายุย เขาโน้มขมังกับจำนวนว่าจากเจ็ดเงินเมาะไปถึงคุณสถมซονταςเก่งของสหรณชื่นว่าก็ยกบ้างะ ที่นี่เสียงคอั่งซ่าสินบันดิเบ้อลิขงอาม เช่ิงถามพูดเมื่อครยโทฉัน โสิ้นกับจรวัดบสิสของเทพหาอาจทำผู่ แหย่าฟังเขาวู้บอกดีผ้ นาฟบณะเกินนำน เจอความมองไรก็ตามกทุกคาราตัวเข้าคารดใหญ่คบบรรภาพ ต่อไปอึออกสักหน่อยก็สุมวิตนิลงทู้ด ๆ ในเมืองอาวตะให้ฉันเห็น “เป้าหมายแห่งพวกเจ้ามีความดุดเอยด” แม่พริกเผาไม่ย้ำ ถ้าไม่ต้องอาศัยอม ถ้าต้องการแต่ ต้องเลา แมหามนุษย์และไรสาย แต่อถ์รามากจะได้ {stop}