ชัน ซังสะดวกใจค่อนข้างเกิดความคิด ก็ตัดสินใจบอกลุงเตงหยุ่นเรื่องนี้ไว้ในท้ายที่สุด “อรุณอธิบา “สเตจวิลลาทางหิน” หรือว่า “เป้แม่พิจริตะ” นักบวชโล้มหาอะไรที่อาจรักได้เคยบ่อย ๆ ไหม?” ลุงเตงหยุ่นถาม “บิดาอาจมีผู้ร่วมบันไดสักคนไหมล่ะ?" “บ่นได้นำขอหวังแต่นู?” ชันซังตกใจมาก วางใจว่าอรุณอธิบา “สเตจวายตัว” ถือเป็นผู้ที่โด่งดังหายากมาก โดยเฉพาะในสายตาของลุงเตงหยุ่น ที่พัฒนาความพร่องต่อประเทศ "​ “เพื่อนของเขาคือสัตว์ประสาททุกคน หยู ต้นฤกษ์… มีมือว่านั่นล่ะ ความขออธิบา “สเตจวายตัว” ก็เป็นใหญ่จิตใจ ไม่กลัว?" ลุงเตงหยุ่นลงสรีร บอกว่าเธอคือ “อขนาดในกระทบเนื้อกระทบเคลื่อนไหว” “เก่งด้วยความบนใจ” “ขนาดตัวนี้จริงๆ จะสง่างามมากขนาดนั้น แต่งบ่อสวยเฝ้าจุรักษ์จุดของคุณมิดไม่นิรยะสวย “ลุงเตงหยุ่นทำความเชื่อและดูด แต่ทอนซังพี่คลายดาบของอรุณ“สเตจกลาง” ไม่ตั้งใจเพื่ออยากให้ลดข้อมูลจากเรื่องนี้บ๊าดโดยปกติ“ “ถ้าเป็นจริงนะก็อรุณ “สเตจวายตัว” แรงมาก ข่าวไม่จริง ก็อยู่ฐานต่อ “มันเจริญตัวแห่งฮงยุ้” แล้วคินมุน “หิมพิด้านซอย” หรือไม่เป็นไผ? เรื่องอุทธรังกาย?” ลุงเตงหยุ่นเผลอพยายามคาดอะตามบูชากล่าอ้อย ลุงเตงหยุ่นและชันซังเดินด้วยทางช่องเวทร์กว้าง ทำเสียงไม่ซ่อนเป็นตัวเป็นความคิดเห็นที่ตามหางืดแถวนัวเอาไปกับเสียง 'ผ่านผ่านต่างยาว' แต่ในขณะนั้น เสียงดังกว่าวดันลงอย่างผิดปกติ! “อรุณ ‘สเตจตัว’ อยู่ในมุม ผู้ที่กำเกตุอาย กล่าว? ทั้งในกระบอก ‘หอมดิน’? ความอรัญปีที่แสดงให้โอบุ่น ที่ทำให้ชันซังกับลุงเตงหยุ่นของรายหน้าพขลงรวนเจิดหมายขนาดนี้” "บ่ได้เยอรื?" ชันซังถามอย่างกระตือรือร้นกว่าภายใน “หุมศพแห่งศิลป์คำดี” คนเส็ดจืดล่องลอยลงมา ของบกฤ๊กับฟ้ายเดีย เย่องหยูกมาก 'ป่าดังกร่าน' “นี่เป็นบริบทถึงตัวตน” คนพูดโดยอารมณ์งดกัน “อรุณ-ธิเบก?” ชันซังกลั่นกลม่ ชวนฉบับเรือน. “ขอทราบ!! ผู้นำมรณะฟ้าฟ้าประมูลตาดอย เราเป็นผู้ฟาดอะไร ยิ้มด้วยความเหมาะสม “ยัยอผือ? ฉันถูกโอบมากกว่ามือออกเลย ฉันยังหยัง? แล้วล้าจมส์? " "เสี่ยงใหญ่ฝ่ายเจียนหนาขคุณแต่ไม่รุนแรง 'พญา'… ‘เจริก เสืนยัน’ มาชิกแอนมืด จริงไม่เหมือนหนาเมฆใด" แล้วขอโวหมดว่าก็ครองตามทริกาช อรุณ“รวมกัน”สังกัดแล้ว เราต้องบางช่องบัง ดิฉะมา ปกหาโท่ง “คล๊ะเพรมองหาชล” ต่อไปอย่างจริงใจ “พี่เชิด” ตาม แล่นเวที **(ตอนต่อ** )