บทที่ 3815 “หยางจินเว่ย ข้าฆ่าสัตว์ร่างเทพที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าสร้างอสุรกายไปแล้ว ยังจะต้องการอะไรจากเผ่าสร้างอสุรกายอีก” หลิวเย่เช็ดดาบในมือ เธอดูเหมือนจะอ่อนระโหยโรยแรง แต่เลือดและลมหายใจกลับดุร้ายเกินตัว ลมอสูรรอบตัวไม่ได้อ่อนแอแม้แต่น้อย แสดงว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บ “ตราบใดที่จันทรภพเวชแต่งยังมีอยู่และบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกยังอยู่ ข้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีกองทัพสร้างสัตว์ที่แข็งแกร่ง” หยางจินเว่ยหัวเราะ “ครั้งนี้เจ้าควบคุมไข่มุกสร้างอสุรกาย สัตว์ร้ายต่ำต้อยเหล่านั้นจะฟังคำสั่งของเจ้าเท่านั้น พวกมันคงเกลียดชังเจ้าถึงทวีคูณ ปล่อยเรื่องนี้ให้ข้า” “บนพื้นฐานอะไร?” หลิวเย่เยาะเย้ย “เพราะพ่อของข้าคืออาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยอง!” หยางจินหัวเราะแล้วกล่าว: “ครึ่งหนึ่งของยุคดึกดำบรรพ์ที่สุดจะกลายเป็นของครอบครัวหยางของเรา!” เฉินเซียงตกใจในใจ หยางจินเว่ยคนนี้กลับเป็นบุตรของอาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยอง หลานที่ถูกเขาทำลายพังพินาศก็คือบุตรชายของชายที่อยู่ข้างหน้าเขา “อาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยองไม่ได้อยู่ที่นี่หรือ? หลานชายของเขาถูกทำให้พิการแล้ว ยังกล้าพาลให้บุตรชายมา” หลิวเย่เย้ยหยัน “ข้าจะคิดบัญชีกับเฉินเซียง! ไม่ว่าจะเร็วหรือช้าเราจะได้ตัวเขา เจ้าไม่ต้องกังวลใจ อ๋อ ฉัน 1111 M” มันอยู่ที่นี่! “ เฉินเซียงปรากฏกายขึ้นด้านล่างแท่นบูชาทันที มองไปที่หยางจินเว่ย หลิวเย่คิดว่าเฉินเซียงคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะฝ่ากำแพง แต่ไม่คิดว่าเขาจะสามารถเพาะฝังแหล่งกำเนิดเทพเวิลด์ดิฟายอิ้งสเตจได้รวดเร็วขนาดนี้ สัตว์ร้ายเนรคุณผู้สร้างจะมาที่นี่เพื่อกินเนื้อของบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกเพื่อเสริมพลังให้ตัวเอง และในเวลาเดียวกันจะกลายเป็นสัตว์ร้ายชั่วร้ายที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ในอนาคตมันจะกลายเป็นกองกำลังสำคัญที่ก่อการร้าย หลิวเย่จึงไม่อาจรอช้าต่อไปได้และตรงมาหามันทันที หลิวเย่มีเงาอมตะสองร่าง แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยองในเวลานี้ เธอก็จะไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน หยางจินเว่ยตกใจเมื่อเห็นเฉินเซียง เขาไม่คิดว่าเฉินเซียงจะปรากฏตัวที่นี่เร็วขนาดนี้หลังจากเพิ่งเอ่ยชื่อเขาขึ้นมา เขาถึงกับสงสัยว่าเฉินเซียงอาจมาถึงที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้ปรากฏตัว “ลูกชายของเจ้าถูกข้าทำให้พิการ เจ้าควรขอบคุณข้าที่ยังเหลือชีวิตหมาไว้ให้” เฉินเซียงเยาะเย้ย หยางจินเว่ยโกรธแค้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น และหอกในมือของเขาก็พุ่งออกทันที สะเทือนขวัญปฐพี ก่อให้เกิดพายุร้ายแรงที่พุ่งตรงไปยังเฉินเซียง ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าพลังของหยางจินเว่ยร้ายกาจน่าพรั่นพรึง เพียงแค่เหวี่ยงหอกออกมาก็สามารถสร้างลมเพลิงทองคอที่แผ่คลุมพื้นดินดุจพายุทราย แต่เดิมบริเวณนี้เต็มไปด้วยเนื้อและเลือดสัตว์สีดำสนิท แต่หลังจากที่หอกพุ่งออกไป ทุกสิ่งก็ถูกพัดหายไป เฉินเซียงเตรียมพร้อมแล้ว กระจกหกภพสาดแสงขาวออกมา หอกของเขาก็พุ่งลงมา แต่ถูกบล็อกด้วยกลุ่มแสงขาว ไม่มีคลื่นลมอสูรรั่วไหลแม้แต่นิดเดียว! ลมเพลิงทองคอที่ปะทะขึ้นมาและถูกพายุซัดกระจายไปยังซากศพสัตว์นับไม่ถ้วน แต่แล้วก็ถูกแรงดูดดึงกลับมา ทั้งหมดพุ่งตรงไปยังกระจกหกภพของเฉินเซียง! กลืน! กลืนไม่รู้จบ! พลังงานทั้งหมดโดยรอบพุ่งเข้าหากระจกหกภพของเฉินเซียง และหอกทองคอส่วนใหญ่ก็แทงเข้าไปในกระจกหกภพแล้ว หยางจินเว่ยเริ่มเหงื่อแตกทันที หอกทองคอนั้นเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเขา แต่ตอนนี้กำลังจะถูกคนอื่นกลืนหาย จนตรอก หยางจินเว่ยจึงชกกำปั้นไปทางกำปั้นของเขา กำปั้นทองคำขนาดมหึมาพุ่งลงมา เฉินเซียงตบฝ่ามือไปทางกำปั้นทองคำขนาดมหึมาที่พุ่งลงมาเพื่อโต้กลับ บูม! พลังที่สามารถสะเทือนโลกราวกับว่าจะทลายออกมา ฝ่ามือทะลุฟ้าซึ่งถูกกระตุ้นด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ทำให้อวกาศบิดเบี้ยว และพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกควบแน่นด้วยกำปั้นทองคำขนาดมหึมาของหยางจินเว่ยก็แตกกระจายไป “กลืนมันซะ!” หลังจากเฉินเซียงตะโกน กระจกหกภพก็ส่องแสงขาวและกลืนหอกทันที “ฆ่ามังกรร้าย ปรากฏกาย!” เฉินเซียงโบกมือ และแขนของเขาทันทีก็แผ่แสงแดงเข้มพุ่งขึ้นและชกไปที่หยางจินเว่ย เงามังกรสีดำและแดงพุ่งออกมาและกลายเป็นพลังกำปั้นที่แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบมิได้! หมัดนี้บรรจุแรงกดดันที่เปรียบมิได้ กลางวันที่เป็นอยู่แต่เดิม แต่อวกาศโดยรอบกลับแตกพรุน กลายเป็นสีดำสนิท หยางจินเว่ยรู้สึกถึงพลังอันไพศาลนี้ แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัว แท่นบูชาสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งขึ้น ราวกับว่ากำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “พ่อ!” เสียงตะโกนของหยางจินเว่ยที่หวาดกลัวสั่นเล็กน้อย หมัดสังหารมังกรของเฉินเซียงตกลงบนร่างของหยางจินเว่ยแล้ว ราวกับมังกรโกรธที่พุ่งเข้าไป แทงทะลุร่างเขาและไหลเข้าไปในแท่นบูชา! บูมอออออออออออออออออออออออออออ! แท่นบูชาถูกแรงระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ หยางจินเว่ยหายไปแล้ว ส่วนบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกถูกผนึกอยู่บนแท่นบูชา เขาก็ได้รับผลกระทบด้วย แต่โชคดีที่ยังเหลือชิ้นส่วนอยู่บ้าง และในช่วงเวลาสั้นๆ เหล่านั้นชิ้นส่วนเหล่านั้นกลับสู่สภาพปกติ “เกือบตายเพราะหมัดนั้น” เมื่อบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกนึกถึงหมัดของเฉินเซียงเมื่อกี้นี้ เขาก็ตกใจมาก “รีบไปเถอะ อาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยองกำลังจะมาถึง คนนี้ถ้าบ้าแล้วจะไม่ใช่คนธรรมดาที่จะรับมือได้ และเขาอาจจะไม่มาพร้อมกับจักรพรรดิเผ่าสร้างคริสตัล” บรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกกล่าวอย่างรวดเร็วขณะหยิบจานแถวออกมา และเทเลพอร์ตไปยังหุบเขาพร้อมด้วยเฉินเซียงและหลิวเย่ มาถึงหุบเขา เฉินเซียงเห็นบ้านหลังหนึ่ง เด็กคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ประตู และอีกด้านหนึ่งของห้อง มีชายวัยกลางคนนอนพักผ่อนหลับตาอาบแดด “ต้นไม้โบราณที่สุด! ลุงสือ!” เฉินเซียงร้องขึ้นทันที จานส่งตัวของบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกสามารถส่งมาที่นี่ได้จริงๆ “นี่คือที่ไหน?” หลิวเย่ถาม เธอดูเหมือนจะรู้จักลุงสือและต้นไม้โบราณที่สุด “นี่คือหุบห้วงวิญญาณผู้สร้าง!” ต้นไม้โบราณที่สุดตอบ “เฉินเซียง หึหึ เราเจอกันแล้วในที่สุด!” ลุงสือหัวเราะ “ผีนี่จริงๆก็รู้จักใช้ชีวิต ที่จริงมันไม่ได้ตาย” ต้นไม้โบราณที่สุดกล่าว “เจ้ายังอยู่กับมังกรแก่หรือ” “พวกเจ้ายังไม่ตายเหรอ?” บรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกหัวเราะ บรรพบุรุษผู้สร้างอสุรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรрรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررخنرررررررررررررررررررررررررررررررررررروررررررررررررررورررررررررررورررررررررررررورررررررررورررررررررورررررررررورررررروررررررررورررررررررورررررروررررررروررررررروررررررروررررررورررررروررررررورررررررورررررروررررررورررروررررورررررورررررروررررررورررررروررُررُرْرُوررْرَارْحِيمٍ ٱلْحَيُّ ٱلْقَيُّومُ ۚ لَا تَأْخُذُهُۥ سِنَةٌۭ وَلَا نَوْمٌۭ ۚ لَّهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۗ مَن ذَا ٱلَّذِى يَشْفَعُ عِندَهُۥٓ إِلَّا بِإِذْنِهِۦ ۚ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ ۖ وَلَا يُحِيطُونَ بِشَىْءٍۢ مِّنْ عِلْمِهِۦٓ إِلَّا بِمَا شَاءَ ۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ ۖ وَلَا يَـُٔودُهُۥ حِفْظُهُمَا ۚ وَهُوَ ٱلْعَلِىُّ ٱلْعَظِيمُ - القرآن الكريم, سورة البقرة, الآية 255 الرحمن الرحيم الحمــــــــد لله رب العـــــالمين الرحـــــمن الرحيـــــم ملك يوم الدين إياك نعبد وإياك نستعين اهدنا الصراط المستقيم صراط الذين أنعمت عليهم غير المغضوب عليهم ولا الضالين بسم الله الرحمن الرحيم “หยางจินเว่ย ข้าก็ได้สังหารตัวที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าสร้างอสุรกายไปแล้ว ยังจะต้องการอะไรจากเผ่าสร้างอสุรกายอีก?” หลิวเย่เช็ดดาบในมือ เธออาจดูมีสภาพอ่อนระโหยโรยแรง แต่เลือดและลมหายใจกลับดุร้ายเหลือเกิน ลมอสูรโดยรอบไม่ได้อ่อนแอแม้แต่น้อย แสดงว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด “ตราบใดที่ดินแดนเทพเวชสร้างยังตั้งอยู่ และบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกยังอยู่ ข้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีกองทัพสร้างสัตว์ที่แข็งแกร่ง” หยางจินเว่ยหัวเราะ “ครั้งนี้เจ้าควบคุมไข่มุกสร้างอสุรกาย สัตว์ร้ายต่ำต้อยเหล่านั้นจะฟังคำสั่งของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว พวกมันย่อมเกลียดชังเจ้าถึงทวีคูณ ปล่อยเรื่องนี้ให้ข้าจัดการ!” “บนพื้นฐานอะไรกัน?” หลิวเย่เยาะเย้ย “เพราะพ่อของข้าคืออาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยอง!” หยางจินหัวเราะแล้วกล่าว “ครึ่งหนึ่งของยุคดึกดำบรรพ์ที่สุดจะตกเป็นของครอบครัวหยางของเรา!” เฉินเซียงตกใจในใจ หยางจินเว่ยคนนี้กลับเป็นบุตรของอาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยอง หลานที่ถูกเขาทำลายพังพินาศก็คือบุตรชายของชายที่อยู่ตรงหน้าเขา “อาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยองไม่ได้อยู่ที่นี่หรือ? หลานชายของเขาถูกทำให้พิการแล้ว ยังกล้าพาลให้บุตรชายมา” หลิวเย่เย้ยหยัน “ข้าจะคิดบัญชีกับเฉินเซียง! ไม่ว่าจะเร็วหรือช้า ข้าก็จะจับตัวเขาให้ได้ เจ้าไม่ต้องกังวล อ๋อ ฉัน 1111 M” มันอยู่ที่นี่! “ เฉินเซียงปรากฏกายขึ้นด้านล่างแท่นบูชาทันที มองตรงไปยังหยางจินเว่ย หลิวเย่คิดว่าเฉินเซียงคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะฝ่ากำแพงขั้นเทพดิฟายอิ้งสเตจ แต่ไม่คิดว่าเขาจะสามารถเพาะฝังแหล่งกำเนิดเทพเวิลด์ดิฟายอิ้งสเตจได้รวดเร็วขนาดนี้ สัตว์ร้ายเนรคุณผู้สร้างจะมาที่นี่เพื่อกินเนื้อของบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรก เพื่อเสริมพลังให้ตัวเอง และในเวลาเดียวกันจะกลายเป็นสัตว์ร้ายชั่วร้ายที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ในอนาคตมันจะกลายเป็นกองกำลังสำคัญเพื่อก่อการร้าย หลิวเย่จึงไม่อาจรอช้าต่อได้อีก และเดินตรงเข้าไปหา หลิวเย่มีเงาอมตะสองร่าง แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยองในเวลานี้ เธอก็จะไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน หยางจินเว่ยตกใจเมื่อเห็นเฉินเซียง เขาไม่คิดว่าเฉินเซียงจะปรากฏตัวที่นี่เร็วขนาดนี้ หลังจากเพิ่งเอ่ยนามของเขาขึ้นมา เขาถึงกับสงสัยว่าเฉินเซียงอาจมาถึงที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้ปรากฏตัว “ลูกชายของเจ้าถูกข้าทำให้พิการ เจ้าควรขอบคุณข้าที่ยังเหลือชีวิตหมาไว้ให้” เฉินเซียงเยาะเย้ย เมื่อหยางจินเว่ยได้ยินเช่นนั้น เขาโกรธแค้นสุดขีด และหอกในมือของเขาก็พุ่งออกทันที สะเทือนขวัญปฐพี ก่อให้เกิดพายุร้ายแรงพุ่งตรงไปยังเฉินเซียง ปฏิเสธไม่ได้ว่าพลังของหยางจินเว่ยช่างร้ายกาจน่าพรั่นพรึง เพียงแค่เหวี่ยงหอกออกมาก็สามารถสร้างลมเพลิงทองคอที่แผ่คลุมพื้นดินดุจพายุทราย แต่เดิมบริเวณนี้เต็มไปด้วยเนื้อและเลือดสัตว์สีดำสนิท แต่เมื่อหอกพุ่งออกไป ทุกสิ่งก็ถูกพัดหายไป เฉินเซียงเตรียมพร้อมแล้ว กระจกหกภพสาดแสงขาวออกมา และหอกของเขาก็พุ่งลงมา แต่ถูกบล็อกด้วยกลุ่มแสงขาว ไม่มีคลื่นลมอสูรรั่วไหลแม้แต่นิดเดียว! ลมเพลิงทองคอที่ปะทะขึ้นมาและถูกพายุซัดกระจายไปยังซากศพสัตว์นับไม่ถ้วน แต่แล้วก็ถูกแรงดูดดึงกลับมา โดยพุ่งตรงเข้าหากระจกหกภพของเฉินเซียงทั้งหมด! กลืน! กลืนไม่จบสิ้น! พลังงานทั้งหมดโดยรอบพุ่งเข้าหากระจกหกภพของเฉินเซียง และหอกทองคอส่วนใหญ่ก็แทงเข้าไปในกระจกหกภพเรียบร้อยแล้ว หยางจินเว่ยเริ่มเหงื่อแตกทันที หอกทองคอนั้นเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของเขา แต่ตอนนี้กำลังจะถูกคนอื่นกลืนหาย จนตรอก หยางจินเว่ยจึงชกกำปั้นไปทางกำปั้นของตนเอง กำปั้นทองคำขนาดมหึมาพุ่งลงมา เฉินเซียงตบฝ่ามือไปทางกำปั้นทองคำขนาดมหึมาเพื่อโต้กลับ บูม! พลังที่สามารถสะเทือนขวัญปฐพีราวกับว่าจะทำให้ทลายออกมา ฝ่ามือทะลุฟ้าซึ่งถูกกระตุ้นด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ทำให้อวกาศบิดเบี้ยว และพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกควบแน่นด้วยกำปั้นทองคำขนาดมหึมาของหยางจินเว่ยก็แตกกระจายไปหมด “กลืนเขาซะ!” เมื่อเฉินเซียงตะโกน กระจกหกภพก็ส่องแสงขาวและกลืนหอกทันที “ฆ่ามังกรร้าย ปรากฏกาย!” เฉินเซียงโบกมือ และแขนของเขาทันทีก็แผ่แสงแดงเข้มพุ่งขึ้นและชกไปยังหยางจินเว่ย เงามังกรสีดำและแดงพุ่งออกมาและกลายเป็นพลังกำปั้นที่แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบมิได้! หมัดนี้บรรจุแรงกดดันที่เปรียบมิได้ กลางวันที่เป็นอยู่แต่เดิม แต่อวกาศโดยรอบกลับแตกพรุน กลายเป็นสีดำสนิท หยางจินเว่ยรู้สึกถึงพลังอันไพศาลนี้ แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัว แท่นบูชาสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งขึ้น ราวกับว่ากำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “พ่อ!” เสียงตะโกนของหยางจินเว่ยที่หวาดกลัวสั่นเล็กน้อย หมัดสังหารมังกรของเฉินเซียงตกลงบนร่างของหยางจินเว่ยแล้ว ราวกับมังกรโกรธที่พุ่งเข้าไป แทงทะลุร่างเขาและไหลเข้าไปในแท่นบูชา! บูมอออออออออออออออออออออออออออ! แท่นบูชาถูกแรงระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ หยางจินเว่ยหายไปแล้ว ส่วนบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกถูกผนึกอยู่บนแท่นบูชา เขาก็ได้รับผลกระทบด้วย แต่โชคดีที่ยังเหลือชิ้นส่วนอยู่บ้าง และในช่วงเวลาสั้นๆ เหล่านั้นชิ้นส่วนเหล่านั้นกลับสู่สภาพปกติ “เกือบตายเพราะหมัดนั้น” เมื่อบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกนึกถึงหมัดของเฉินเซียงเมื่อกี้ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ “รีบไปเถอะ อาร์ลอร์ดเพลิงทองผู้หยิ่งผยองกำลังจะมาถึง คนนี้ถ้าบ้าแล้วจะไม่ใช่คนธรรมดาที่จะรับมือได้ และเขาอาจจะไม่มาพร้อมกับจักรพรรดิเผ่าสร้างคริสตัล” บรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกกล่าวอย่างรวดเร็วขณะหยิบจานแถวออกมา และเทเลพอร์ตไปยังหุบเขาพร้อมด้วยเฉินเซียงและหลิวเย่ มาถึงหุบเขา เฉินเซียงเห็นบ้านหลังหนึ่ง เด็กคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ประตู และอีกด้านหนึ่งของห้อง มีชายวัยกลางคนนอนพักผ่อนหลับตาอาบแดด “ต้นไม้โบราณที่สุด! ลุงสือ!” เฉินเซียงร้องขึ้นทันที จานส่งตัวของบรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกสามารถส่งมาที่นี่ได้จริงๆ “นี่คือที่ไหน?” หลิวเย่ถาม เธอดูเหมือนจะรู้จักลุงสือและต้นไม้โบราณที่สุด “นี่คือหุบห้วงวิญญาณผู้สร้าง!” ต้นไม้โบราณที่สุดตอบ “เฉินเซียง หึหึ เราเจอกันแล้วในที่สุด!” ลุงสือหัวเราะ “ผีนี่จริงๆก็รู้จักใช้ชีวิต ที่จริงมันไม่ได้ตาย” ต้นไม้โบราณที่สุดกล่าว “เจ้ายังอยู่กับมังกรแก่หรือ” “พวกเจ้ายังไม่ตายเหรอ?” บรรพบุรุษผู้สร้างอสุรกายองค์แรกหัวเราะ บรรพบุรุษผู้สร้างอสุรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรררררים החי הקים אין לו שינה ולא שינה לו שם מה בשמים ומה בארץ מי זה שיחפץ עמו לא על פי ידו ידבר יודע מה לפניהם ומה אחריהם ולא יקיפו בשום דעת מלבדו וכסאו ישב צפון ואת הארץ ולא יאים והוא האלי העליון העצום - הקוראן המקושש סורה אל-בקרה אייאת 255 الرحمن الرحيم الحمــــــــد لله رب العـــــالمين الرحـــــمن الرحيـــــم ملك يوم الدين إياك نعبد وإياك نستعين اهدنا الصراط المستقيم صراط الذين أنعمت عليهم غير المغضوب عليهم ولا الضالين بسم الله الرحمن الرحيم