**บทที่ 715** ดงฟางจิงเป็นเด็กผู้หญิงที่เรียบง่ายและใจดีอย่างแท้จริง แม้ว่าเธอจะไม่ใช่เด็กผู้หญิงอีกแล้ว แต่สมองของเธอกลับเหมือนเด็กหญิงอายุไม่กี่ขวบ “พี่ชายของฉันจะไม่โกหกฉัน พี่ชายของฉันเป็นคนดี พี่คนที่สองเป็นคนสังเวย ฉันไม่ไว้ใจพี่คนที่สอง และยิ่งกว่านั้น ฉันยังไม่ไว้ใจคนสังเวยอย่างคุณ” ดงฟางจิงกดอกใหญ่ของเธอไว้แน่นและดิ่งลงไปในน้ำ ใบหน้าที่ขมและอ่อนเหมือนหยกเต็มไปด้วยความอายและความโกรธ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ร้องไห้ด้วยเสียงดังก็ทำให้เฉินเซียงประหลาดใจ “ถ้าเธอบอกว่าฉันเป็นคนเลว ฉันควรทำอะไรกับเธอเลย?” ใบหน้าของเฉินเซียงเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายทำให้หัวใจของดงฟางจิงเต้นแรงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เธอจะเรียบง่ายแต่ก็รู้จักเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิงบ้าง “เอานี่ ถ้าฉันเป็นคนเลว ฉันคงกินเธอจนกระดูกไม่เหลือเลย” เฉินเซียงโยนแหวนของสาวน้อยสวยไปให้ เรื่องนี้ทำให้ดงฟางจิงตกใจอย่างหนัก หลังจากได้รับแหวน เธอก็ทูลกระเด้งว่า “หันหน่อย ฉันอยากสวมเสื้อผ้า” เฉินเซียงเข้าใจแล้วว่าทำไมครอบครัวดงฟางถึงห้ามเด็กโง่ ๆ นี้วิ่งไปรอบ ๆ พวกเขาอาจทำให้เธอหลงทางได้ เขาหายใจลึกแล้วหันไปออกจากสระน้ำ “อืม… ขอบคุณที่คืนแหวนเก็บของให้ฉัน” คำพูดนี้เกือบทำให้เฉินเซียงล้มลง แหวนนั้นเป็นของเธอจากต้นฉบับ การคืนให้กลับเป็นเรื่องธรรมดา แต่เธอกลับขอบคุณคนอื่น ขณะจะบอกว่า “ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้น” เขาก็เห็นสาวน้อยกำลังเช็ดน้ำออกจากร่างด้วยผ้า ผ้ากระทบหน้าอกอวบอ้วนของเธอทำให้สีหน้าขาวโพล่งของซานเยีบิดตัวขึ้น เหมือนจะพุ่งเลือดออกจากจมูกของเฉินเซียง “อา!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นเหมือนทะลุเมฆ “คุณ… คุณ… วู วู…*คุณเห็นแล้ว คุณเป็นคนเลว… วู วู…” แต่เมื่อเธอเริ่มร้องไห้แล้วถูตา น้ำตาแสนใสของกระต่ายหิมะก็ปรากฏต่อหน้าชนเซี่ยงที่มีแสงสว่างอุ่น ๆ แผ่รัศมีจากอกของเขา ขณะร้องไห้ กระต่ายสีขาวที่สวยงามก็สั่นคลอน ทำให้คลื่นแรงสปริงต์สับสนบรรจบกัน ทำให้ทุกคนหลงใหลในน้ำตาของเธอ เฉินเซียงไม่รู้จะทำอย่างไร เขาอยากพูดว่า “จริง ๆ แล้วฉันเห็นมันตั้งนานแล้ว” แต่เขารู้ว่าถ้าพูดออกมาสาวโง่นี้จะร้องไห้หนักกว่าเดิม “รีบใส่เสื้อผ้าเร็ว ๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะเห็นเธอทั้งหมด!” ในทันใด เสียงของหลงเซ่ยี่ที่จำลองเสียงของเฉินเซี่ยงดังขึ้น หลังจากดงฟางจิงได้ยิน เสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูอุ่น ๆ และเขาก็รีบใช้เสื้อผ้าปิดคลุมร่างกาย เฉินเซี่ยงแทบพูดไม่ออก หากเป็นผู้หญิงปกติ เธอคงสวมเสื้อผ้าให้เร็วที่สุด แต่โง่ ๆ ตัวนี้ยังคงเช็ดหยดน้ำบนร่างอย่างช้า ๆ “เอานี่ ถือเป็นค่าตอบแทนของฉัน” เฉินเซี่ยงหยิบชุดสวยหลายชุดและรองเท้าหลายคู่ออกมา ทั้งหมดเป็นของที่คัดสรรจากดานอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ทำด้วยมือโดยใช้วัสดุหายากและสวยงาม ตามที่คาดไว้ โง่ ๆ ตัวน้อยนั้นถูกชุดสวยดึงดูดอย่างรวดเร็วและรีบเก็บเอาไว้ ขณะเดียวกันก็ร้องไห้ขณะคัดเลือกเสื้อผ้าและรองเท้า หากไม่มีเฉินเซี่ยงอยู่ที่นี่ เธออาจเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยทันที “ขออภัย ฉันไม่ได้ทำโดยตั้งใจ แค่อยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง คุณพอใจกับชุดเหล่านี้หรือเปล่า?” เฉินเซี่ยงขอโทษอย่างจริงใจ ดวงตาของสาวสวยยังคงเต็มไปด้วยน้ำตา หลังจากเช็ดให้แห้ง เธอพูดด้วยเสียงนุ่มนวลและหวาน “อย่าบอกใครอื่น มิฉะนั้นฉันจะสูญเสียเกียรติของตัวเอง อีกอย่าง… ขอบคุณที่ให้เสื้อผ้านี้กับฉัน” เฉินเซี่ยงหัวเราะ “งั้นฉันยังเป็นคนเลวอยู่หรือเปล่า?” ดงฟางจิงคิดสักครู่แล้วส่ายหัว “คุณไม่ใช่คนเลว แต่คุณก็ยังมีความเลวอยู่บ้าง คุณเป็นคนเลว!” ทำให้หลงเซ่ยี่และซู่เมี่ยาโอที่อยู่ในแหวนหัวเราะ “ปุชิ” “ในอนาคตต้องระวังอย่าไปวิ่งไปเดียวดาย คุณก็เจอฉันแล้ว ถ้าเจอคนอื่นก็คงหลงใหลไปนานแล้ว ฉันจะกลับไปเมือง” เฉินเซี่ยงอยากออกไปทันทีแต่ก็อดไม่ไหว ดงฟางจิงพยักหน้าแล้วจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เพียงแค่นั้นเด็กน้อยไร้เดียงสาก็ตามไอ้คนเลวตัวนี้ออกจากป่าโดยไม่มีการระวังใด ๆ คนโง่แบบนี้เป็นสิ่งที่เจอได้เพียงหนึ่งครั้งต่อหมื่นปี แต่วันนี้ก็ได้เจอโดยเฉินเซี่ยง “จิงจิง อย่าบอกพี่ของเธอว่าฉันมาหาเธอ หากมีอะไรเกี่ยวกับฉันอย่าพูดอะไรเลย แม้พี่ของเธอจะสังเกตได้คุณก็ต้องเงียบไว้ เข้าใจไหม?” เฉินเซี่ยงพูดอย่างจริงจัง เด็กสวยพยักหน้าอย่างจริงจังและบอกว่า “ฉันจะไม่พูดอะไรแน่นอน ฉันทำตามที่สัญญา” “ฉันไม่เข้าใจเลย คุณได้ฝึกฝนจนถึงระดับนี้อย่างไร?” เฉินเซี่ยงถอนหายใจ สมองแบบนี้ทำให้เป็นนักรบศักยภาพร้อยระดับยากจะเข้าใจ “หลายคนบอกแบบนี้กับฉัน แต่ถ้าฝึกตามหลักการ จิตใจโดยกำเนิดก็จะเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ในสนามรบ ฉันก็สามารถประเมินทักษะของศัตรูและตอบโต้ได้ ฉันไม่ได้โง่ แม้พี่ชายของฉันก็ไม่ได้เป็นคู่แข่ง ทำไมคนถึงมองว่าฉันโง่?” เด็กสวยพูดพร้อมกับรู้สึกไม่เป็นธรรม เธอพลิกของประดับสวยที่เฉินเซี่ยงให้ ทำให้เฉินเซี่ยงรู้สึกว่าอาจารย์ดงฟางไม่อาจสู้กับเด็กหญิงโง่คนนี้ได้! ไม่นานหลังจากออกจากป่า พวกเขาถึงถึงเมืองจักรพรรดิสวรรค์ “ฉันจะไม่เข้าเมืองนี้ นี่ ใครถามก็บอกว่าเจอของนี้ พิกัดของฉันเป็นของขวัญให้คุณ มีเพียงคุณเท่านั้นกินได้ ใช้เพื่อความอยู่รอดของคุณ” เฉินเซี่ยงให้กล่องหยกเล็ก ๆ แก่สาวสวยโง่ เมื่อดงฟางจิ่งเปิดกล่องหยก กลิ่นสมุนไพรหอมกรุ่นพัดออกมา มีเม็ดยาสองเม็ดส่องแสงสว่างอยู่ในกล่อง “นี่คือ… นี่คือ รีไลฟ์ดัน!” ดวงตาสวยของเธอกว้างขึ้น “รีบปิดและเก็บไว้!” เฉินเซี่ยงเร่งรีบ “ของนี้แพงเกิน ฉันกลับไม่ได้!” ดงฟางจิ่งบ่นและบอกว่าเธออยากคืนรีไลฟ์ดันให้เฉินเซี่ยง “เอานี่ นี่คือค่าตอบแทนที่ฉันให้คุณ ฉันรู้สึกอับอายที่คุณต้องอยู่แบบนี้ เก็บไว้เลย ไม่อย่างนั้นฉันจะรู้สึกไม่สบายใจ” เฉินเซี่ยงพูดอย่างจริงจัง “คุณเป็นคนดีจริง ๆ” ดงฟางจิ่งเผยรอยยิ้มอ่อนหวานให้เฉินเซี่ยง “ฉันเป็นคนดีตั้งแต่แรกแล้ว อย่าพยายามเป็นฉันครั้งหน้า เดาว่ามันอันตรายมาก” เฉินเซี่ยงเตือน ดงฟางจิ่งพยักหน้าแล้วกระโดดกระเจิง “น่าเสียดายถ้าเราไม่หลอกโง่ๆ อย่างเขาให้กลับไป” เฉินเซี่ยงเป็นคนให้ซู่เมี่ยาโอสองรีไลฟ์ดัน ไม่ค่อยมีสาวที่บริสุทธิ์และทำให้คนรู้สึกอ่อนโยนต่อเขา หลังจากดงฟางจิ่งออกไป เฉินเซี่ยงกลับเป็นชายวัยกลางคนปกติ เดินเข้าสู่เมืองจักรพรรดิสวรรค์ เขาต้องการดูการตอบสนองของหอคอยมังกรลึกหลังจากที่มันถูกทำลาย.