เพราะการต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างสองผู้เชี่ยวชาญ พิรุภัณฑ์ที่เคยสวยงามของทุ่งหญ้าได้กลายเป็นความยุ่งเหยิงทำลายบริเวณกว้าง พื้นที่ที่เคยสงบสุขกลายเป็นความสับสนที่ดึงความสนใจของคนบางคนที่อยู่ไกลออกไป ใบหน้าจี้เมี่ยไชเอินสีหยกอันสง่างามทาบแสดงความหวาดกลัว เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องตกอยู่ในมือของเฉินฺเฉียง “ฉันไม่มีของล้ำค่าใด ๆ แม้จะมีก็ไม่ยอมให้เธอ” จี้เมี่ยไชเอินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เธอหันศีรษะไม่มองเฉินฺเฉียงกังวลว่าตาของเธอจะถูกเปิดเผย “จะไม่รู้เลยหากไม่ได้ตามหา?” เฉินฺเฉียงพูดพร้อมยิ้ม เขาได้คุกเข่าลงและจับคางสวยของจี้เมี่ยไชเอินเบา ๆ ขณะที่มองใบหน้าที่เหมือนนางฟ้าในขณะนั้น ความคิดของเขาก็ดูจะบ้าไปแล้ว “เธอ… อยากได้อะไร?” จี้เมี่ยไชเอินเห็นความมุ่งมั่นของเฉินฺเฉียง หัวใจเธอก็ยิ่งกลายเป็นความหวาดกลัวมากยิ่งขึ้นเมื่อเธออ้ออ “ส่งของล้ำค่าให้ฉันตามคำสั่ง มันคือสิ่งที่คุ้มกันร่างของเธอ หากไม่ทำ ฉันจะไปเอามันเอง” เฉินฺเฉียงหายใจสั้น ๆ แล้วตบหน้าจี้เมี่ยไชเอิน ทำให้เธออับอายและโกรธร้อนไปจนไม่มีใครเคยกล้าปฏิบัติกับเธอเช่นนี้ “เธออาจจะขโมยดาบขลังและศิลปะเทวดาของฉันได้ ฉันก็อาจขโมยของเธอได้เช่นกัน นี่คือการแบ่งกันอย่างยุติธรรม” เฉินฺเฉียงหัวเราะแล้วมองแหวนเก็บของบนนิ้วหยกของเธอ จี้เมี่ยไชเอินถูกเฉินฺเฉียงปิดล้อม นอกจากศีรษะที่ยังเคลื่อนที่ได้ เธอไม่สามารถเคลื่อนที่ส่วนอื่นได้ แหวนเก็บของของเธอถูกเฉินฺเฉียงถอดออกได้ง่ายดาย “เธอไม่สามารถเข้าถึงสิ่งภายในแหวนนี้ได้ แหวนนี้ป้องกันจิตสำนึกของคนอื่นเข้ามาได้ มีแค่จิตของฉันเท่านั้นที่สามารถยกเลิกข้อจำกัดนี้!” จี้เมี่ยไชเอินจ้องเฉินฺเฉียงอย่างดุเดือดพร้อมกัดฟัน เฉินฺเฉียงหัวเราะ “ฉันไม่มีแผนอะไรของดีจริง ๆ มีแค่เธอเองที่ถือของดี แหวนนี้ก็แค่ของฝาก” จี้เมี่ยไชเอินโกรธเผ็ดเฉินฺเฉียงไม่สามารถได้ของภายในแหวนของเธอ แต่เธอกลับสามารถเอาของภายในแหวนออกได้ มีเม็ดยาและสปาร์จำนวนมาก ที่ยังคงล้ำค่าในสายตาของเธอ เมื่อเห็นมือใหญ่ของเฉินฺเฉียงยืดออกมาชี้ไปที่เธอ จี้เมี่ยไชเอินกรีดโวยวาย “ไอ้กามร้ายไร้ศักดิ์ศรี ทำอะไรอยู่!” เฉินฺเฉียงยกเธอขึ้นวิ่งไปทิศทางหนึ่ง “เหล่าผู้อาวุโสแห่งอาณาจักรทะเลขาวและบุตรของสวรรค์ได้มาถึง ฉันแค่อยากไม่ให้พวกเขาเห็นเธอถูกจับโดยฉัน ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของเธอจะเสีย” “อ้อ แล้วฉันก็ไม่ใช่คนไร้ศักดิ์ศรี คนที่ไร้ศักดิ์ศรีที่สุดก็คือคนอย่างเธอที่ขโมยของคนอื่น ฉันแค่ทำคืนดีเท่านั้น” จี้เมี่ยไชเอินเคยคิดว่าจะรอฝ่ายเสริมกำลังมาช่วย แต่เธอคาดไม่ถึงว่าความระมัดระวังของเฉินฺเฉียงจะสูงขนาดที่เขาอาจจะเจออาณาจักรทะเลขาวและเจ้าชายในระยะไกล ความจริงแล้ว เธอก็ไม่อยากให้เหล่าอาวุโสและบุตรของสวรรค์จากอาณาจักรทะเลขาวเห็นเธอเช่นนี้ เพราะเป็นการทำลายศักดิ์ศรีของเธอ อย่างไรก็ตาม หากตกอยู่ในมือของเฉินฺเฉียง ผลลัพธ์จะยิ่งแย่ลง เฉินฺเฉียงซ่อนตัวในหุบเขาที่เงียบสงบและสวยงาม เขานำจี้เมี่ยไชเอินไปวางบนสนามหญ้านุ่มและให้เธอราบรื่นบนพื้นนั้น “ฉันจะบอกอีกครั้ง ฉันจะเอาสมบัติที่เธอมีอยู่กับเธอ เธอควรฟังตามคำสั่ง ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องรับผิดชอบผลลัพธ์” เฉินฺเฉียงหัวเราะ “ฉันไม่มีสมบัติอะไรกับฉัน เห็นไหม? สมบัติของฉันทั้งหมดอยู่ในแหวนเก็บของของฉัน” จี้เมี่ยไชเอินยอมตายดีกว่าตกตามคำสั่ง เธอบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา เฉินฺเฉียงไม่ได้พูดอะไรต่อ มือคู่หนึ่งเริ่มเคลื่อนไหวบนร่างกายของจี้เมี่ยไชเอิน “สัตว์ร้าย… หยุดเร็ว ๆ เจ้าต่ำกว่าสัตว์กว่า รีบปล่อยฉันไป ไม่อย่างนั้นอาณาจักรทะเลขาวจะไม่ยอมให้อภัย…” แก้มของจี้เมี่ยไชเอินแดงเรื่อ เฉินฺเฉียงมองข้ามคำพูดของเธอและเน้นถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ร่างบนของเธอเปิดเผยเป็นหยกขาวบริสุทธิ์แม้ว่าสีผิวจะไม่เลว แต่เขาพิจารณาว่า “กระต่ายหยก” สองตัวดูเล็กกว่าที่คาด เฉินฺเฉียงลูบคางแล้วจ้องยอดเขาแห่งหิมะที่สูงตระหง่าน ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังและพูดพร้อมถอนหายใจเบา ๆ “มันเล็กเกินไป พอแทบจะผ่านได้” จี้เมี่ยไชเอินเกือบอาเจียนเป็นเลือด การแสดงออกของเฉินฺเฉียงนั้นควรได้รับการตบแก้และทำให้เกียรติของจี้เมี่ยไชเอินหมดไป อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยคือ เฉินฺเฉียงไม่ได้สนใจร่างกายของเธอ “ไม่ได้เป็นเสื้อเชิ้ตนี้หรือ?” ด้วยกำลังดึงของเฉินฺเฉียงเสื้อสีขาวเริ่มเน่าเปื่อย จากนั้นเขาพยายามดึงล่างสีฟ้าอ่อนออกอย่างง่ายดาย ทำให้จี้เมี่ยไชเอินอับอายและโกรธเกรี้ยวอย่างไม่อาจเทียบเคียง “สัตว์ร้าย ฉันจะจดจำเรื่องนี้ไว้เสมอ ฉันจะฉีกเธอเป็นพันชิ้น!” จี้เมี่ยไชเอินกรีดร้องด้วยความโกรธ เฉินฺเฉียงหัวเราะ “อย่าเรียกฉันว่าสัตว์ร้าย นามสกุลของฉันไม่ใช่ชิน ฉันชื่อเฉินฺเฉียง! ความจริงแล้ว ฉันดีใจที่เธอจำเหตุการณ์วันนี้ได้ แต่เธอไม่มีทางฉีกฉันเป็นพันชิ้นได้” แล้วเขาก็เริ่มลูบไล้บนร่างบนสวยของเธอ “อย่างนี้ เธอคงจำได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น…” “ฉันจะฆ่าเธอ… สัตว์ร้าย…” จี้เมี่ยไชเอินอับอายจนอยากตาย ไม่เคยคิดว่าร่างกายที่ใสสะอาดของเธอจะถูกคนที่เธอเกลียดมากอย่างไม่ระมัดระวัง “บอกฉันซิ ที่ซ่อนสมบัติของเธอที่ไหน?” เฉินฺเฉียงมองกางเกงในของจี้เมี่ยไชเอินแล้วกระซิบ “อาจจะเป็นเหมือนผู้ชาย สมบัติของเธอซ่อนอยู่ตรงนี้หรือเปล่า?!” จี้เมี่ยไชเอินตื่นตระหนก ร่างบนของเธอถูกจับโดยเฉินฺเฉียงแล้วด้านล่าง… “ฉันจะให้ของในแหวนเก็บของให้เธอ ฉันจะยกเลิกตรวนบนแหวน ฉันไม่มีสมบัติอะไรกับฉัน” จี้เมี่ยไชเอินยอมถอยลงในที่สุด เธอรู้ว่าเฉินฺเฉียงทำอะไรก็ได้ เฉินฺเฉียงหัวเราะแต่ไม่พูดคำใด เขาเริ่มถอดกางเกงของเธอทำให้เธอตะโกนขู่ “ถ้าฉันคืนแหวนเก็บของให้เธอ เธอจะส่งสมบัติล้ำค่าที่ฉันต้องการให้ฉันไหม?” ตอนนี้เฉินฺเฉียงมั่นใจว่าจี้เมี่ยไชเอินมีสมบัติล้ำค่าที่เธอไม่ยอมปล่อยให้แหวนถูกผนึก “ฉันบอกแล้ว ฉันไม่มี!” จี้เมี่ยไชเอินตะโกนรับรอง ทุกอย่างดูเหมือนสมบัตินั้นมีค่ามากจริง จี้เมี่ยไชเอินเปลือยหมดแล้ว เฉินฺเฉียงฉีกกางเกงในของเธอและรู้สึกผิดหวัง ยังไม่พบ “ผ้ากระเป๋าอมตะ” ที่ทรงพลัง มองร่างสวยของเธออยู่ต่อหน้าตา เฉินฺเฉียงขมวดคิ้ว เขาแทบจะตกใจที่ไม่เจอสมบัติใด ๆ “ดูเหมือนสิ่งนี้จะเหมือนเกราะเพชรวูฝู (ศิลป์) ของเธอ มันผสานเข้ากับร่างของเธอจึงหาได้ยาก” ซู่เมี่ยเถ่าวพูด “ไม่ ได้เลย!” ใบหน้าของเฉินฺเฉียงแข็งกร้าน เขาถือคริสตัลออกมาปล่อยแสงสว่างส่องอำพรางร่างของจี้เมี่ยไชเอิน จี้เมี่ยไชเอินมองเข้าในคริสตัลที่ลอยอยู่และเห็นภาพของตนเอง สังเกตร่างหยกสวยงามของเธอ แก้มของเธอร้อนแรงขึ้น และความโกรธเพิ่มขึ้นเมื่อเฉินฺเฉียงได้ถอดเสื้อผ้าออกจากเธอ “เธอยังต้องการอะไรอีก?” จี้เมี่ยไชเอินถามด้วยความดุเดือดเคี้ยวฟัน เหมือนอยากกัดเฉินฺเฉียงให้ตาย เฉินฺเฉียงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตอบด้วยการกระทำของเขา เขาแตะต้องร่างของเธออย่างสุ่มเสมือนกำลังเล่นกับหยกสวย และลูบไล้ร่างหยกของจี้เมี่ยไชเอินอย่างอ่อนโยน