# บทที่ 1036: สงครามที่ประชิดตัว “แสงสีเทาหม่นที่เห็นอยู่นั้น คือภาพนิมิตแห่งกงล้อสังสารวัฏ” ทันทีที่ถังอิ่งเอ่ยจบ จางเฟยก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างกะทันหัน แม้เขาจะไม่ใช่ผู้ที่ยึดมั่นในลัทธิความเชื่อ แต่เขาย่อมตระหนักซึ้งถึงความหมายของคำว่าสังสารวัฏดีจนหัวใจสั่นสะท้าน “ท่านกล่าวถูกแล้ว... ข้าสามารถมองทะลุผ่านม่านหมอกแห่งการเวียนว่ายตายเกิด เพื่อประจักษ์ถึงอดีตชาติ ภาระแห่งกรรม และเศษเสี้ยววิญญาณที่ยังตกค้างของทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ สัตว์อสูร หรือปีศาจ ตลอดชั่วชีวิตที่ผ่านมา ข้าได้พบเจอกับผู้กลับชาติมาเกิดมามากมาย แต่มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ทำให้ข้าหวาดผวาที่สุด...” “เฟิงเหยา” ถังอิ่งพยักหน้าให้จางเฟยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ในบรรดาผู้กลับชาติมาเกิดทั้งหมดที่ข้าเคยพบพาน เฟิงเหยาคือผู้ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด นางผ่านการเวียนว่ายมานับภพชาติไม่ถ้วน พลังวิญญาณของนางช่างมหาศาลจนเกินหยั่งถึง หากนางปรารถนา นางสามารถบดขยี้ดวงวิญญาณของทุกชีวิตที่ดำรงอยู่ในตอนนี้ให้แตกสลายได้ทันควัน อีกทั้งข้างกายนางยังมีจิตวิญญาณอัคคีสตรีที่ทรงพลัง ซึ่งความร้ายกาจของนางนั้นมิได้ด้อยไปกว่านายหญิงของตนเลยแม้แต่น้อย” “ฮั่วหลิง” “จิตวิญญาณอัคคีสตรีผู้นั้น... น่าเกรงขามเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้” น้ำเสียงของถังอิ่งสั่นเครือเล็กน้อยขณะเอ่ยออกมา “หืม?” จางเฟยเองก็รับรู้มานานแล้วว่าฮั่วหลิงไม่ใช่จิตวิญญาณอัคคีธรรมดา “แท้จริงแล้ว ตัวตนของนางคืออะไรกันแน่?” “ฮั่วหลิงคือจิตวิญญาณแห่งเพลิงบรรพกาล” จางเฟยถึงกับชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ในอดีตเฟิงเหยาเคยบอกเขาว่าเพลิงบรรพกาลนั้นเคยสถิตอยู่ในวิหารแห่งเพลิงที่ถูกลืม ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าตัวตนยุคบรรพกาล แต่มันกลับหายสาบสูญไปเมื่อหลายล้านปีก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เพลิงนี้เปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ของดินแดนที่ถูกลืม และการหายไปของมันทำให้สถานที่แห่งนั้นถูกตัดขาดจากโลกภายนอก “นายท่าน” ฮั่วตี้ชิวที่เพิ่งปรากฏกายออกมาจากร่างของจางเฟยเอ่ยขึ้น “หากนางผู้นี้พูดถูกว่าฮั่วหลิงคือจิตวิญญาณแห่งเพลิงบรรพกาล นั่นหมายความว่าเพลิงนั้นไม่เคยหายไปไหนเลย แต่มันถูกสถิตอยู่ภายในกายของเฟิงเหยามาโดยตลอด” จางเฟยพยักหน้าด้วยแววตาจริงจัง “มิน่าเล่า ความเชี่ยวชาญในธาตุไฟของเฟิงเหยาถึงได้สูงล้ำเพียงนั้น พลังเพลิงของนางช่างน่าสยดสยองเกินพรรณนา ท่านอาลั่วเคยบอกว่าในอดีตชาติหนึ่งของนางได้รับฉายาว่า ‘จักรพรรดินีจิตวิญญาณอัคคี ฮั่วเหยียนหลิง’ อีกทั้งตัวตนแรกเริ่มของนางยังเป็นถึงบรรพกาลนามว่า เสินหยวนจือ จึงไม่แปลกที่นางจะมีความสามารถในการครอบครองเพลิงบรรพกาลไว้กับตัว” “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดทั้งคู่ถึงต้องโกหกท่านด้วยล่ะนายท่าน? พวกนางบอกว่าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการหายไปของเพลิงบรรพกาล แต่ความจริงแล้วฮั่วหลิงคือดวงวิญญาณของมัน ซึ่งหมายความว่าเพลิงนั้นอยู่ในกำมือของเฟิงเหยามาโดยตลอด” “เฮ้อ...” จางเฟยถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “ข้าเองก็ไม่รู้เจตนาที่แท้จริงที่พวกนางต้องโกหกข้า แต่เราไม่จำเป็นต้องไปเก็บมาใส่ใจในตอนนี้ ทั้งสองคนจากไปยังแดนสุขาวดีนานแล้ว ซึ่งไกลเกินกว่าที่ข้าจะเอื้อมถึงในปัจจุบัน สิ่งที่ข้าต้องทำคือโฟกัสที่ตัวเองก่อน” “ตกลงตามนั้น” ฮั่วตี้ชิวกล่าวจบก็กลับเข้าสู่ร่างของจางเฟยทันที จางเฟยจึงหันไปถามถังอิ่งต่อ “ท่านผู้อาวุโส เฟิงเหยาเคยสั่งเสียอะไรกับท่านบ้างหรือไม่? ข้ามั่นใจว่านางย่อมรู้ถึงความสามารถของท่าน และนางไม่มีทางนิ่งเฉยแน่” “เฟิงเหยาไม่เคยเอ่ยถึงความสามารถของข้าเลย” ถังอิ่งเหลือบมองจางเฟยด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “แต่นางกลับสั่งให้ข้ารอคอยเจ้า และกำชับให้ข้าช่วยยกระดับพลังวิญญาณให้กับเจ้า” จางเฟยขมวดคิ้วมุ่น “เหตุใดนางถึงสั่งให้ท่านรอข้า? แล้วเหตุใดท่านถึงยอมปฏิบัติตามคำสั่งของนางแต่โดยดี?” “เจ้าคิดว่าข้ากล้าขัดคำสั่งนางงั้นหรือ?” ถังอิ่งส่ายหน้าพลางตอบ “แม้เฟิงเหยาจะไม่ได้พันธนาการข้าหรือทำอันตรายใดๆ แต่ความแข็งแกร่งของนางและฮั่วหลิงนั้นทำให้ข้าหวาดผวาจนถึงขีดสุด ข้าจึงเลือกที่จะสยบต่อคำบัญชา และเฝ้ารอคอยวันที่เจ้าจะก้าวเท้าเข้าสู่ดินแดนแห่งนี้” “นางสั่งท่านเมื่อไหร่?” “ในวันที่นางออกเดินทางสู่แดนสุขาวดี... นอกจากนี้นางยังบอกให้ข้าตามติดเจ้าไปเมื่อเจ้ามุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งนั้นในอนาคตด้วย” “เมื่อสองปีก่อนสินะ?” จางเฟยพึมพำกับตัวเอง พลางขบคิดถึงเหตุผลที่เฟิงเหยายอมทุ่มเทช่วยเหลือเขาถึงเพียงนี้ “แล้วท่านได้วิชา ‘เนตรสังสารวัฏ’ มาจากไหน?” “ลองทายดูสิ” ถังอิ่งตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบาง จางเฟยโพล่งออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำ “ท่านคือผู้กลับชาติมาเกิด และวิชานี้คือวิชาจากอดีตชาติของท่าน” “เจ้าทายถูกเรื่องที่ข้ากลับชาติมาเกิด แต่ตัววิชานี้มิใช่วิชาดั้งเดิมของข้า ข้าได้รับมันมาหลังจากที่ดวงวิญญาณของข้าก้าวเข้าสู่วังวนแห่งการเวียนว่ายตายเกิด” จางเฟยแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าถังอิ่งจะได้รับวิชาที่ทรงพลังเช่นนี้มาหลังจากความตาย “แม้ข้าจะเป็นผู้กลับชาติมาเกิด แต่ข้าก็ไม่ได้มีความเข้าใจลึกซึ้งเกี่ยวกับสังสารวัฏมากนัก ข้าจึงไม่อาจสาธยายรายละเอียดให้เจ้าฟังได้ แต่ข้าไม่ได้โกหก ข้าได้รับวิชานี้มาในช่วงเวลานั้นจริงๆ” “ท่าน... สอนข้าได้หรือไม่?” “ไม่ได้” ถังอิ่งส่ายหน้าปฏิเสธ “แม้เจ้าจะเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เจ้าไม่เคยย่างกรายเข้าสู่วังวนแห่งสังสารวัฏ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแม่สาวน้อยคนนั้นชุบชีวิตเจ้าขึ้นมา การจะฝึกวิชาเนตรสังสารวัฏได้ เจ้าต้องผ่านความตายที่แท้จริงและก้าวข้ามกงล้อสังสารวัฏมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งครา ข้าจึงสอนมันให้เจ้าไม่ได้... แต่เอาเถอะ เจ้าพาข้าเข้าไปในมิติของเจ้าดีไหม? พลังวิญญาณของเจ้าจะเพิ่มพูนได้รวดเร็วยิ่งขึ้นหากเราทำการบำเพ็ญคู่ทางวิญญาณที่นั่น” . . . หลังจากติดต่อและแจ้งเรื่องให้เว่ยเสี่ยวหยาซาบแล้ว จางเฟยก็พาทถังอิ่งมายังศาลาในสวนหลักของมิติ ทั้งสองนั่งลงข้างกัน มือเรียวของทั้งคู่สอดประสาน เช่นเดียวกับดวงวิญญาณที่เริ่มหลอมรวม จางเฟยกระตุ้นเขตแดนวิญญาณของเขาขึ้นมา จนถังอิ่งถึงกับประหลาดใจเล็กน้อย “เขตแดนวิญญาณของข้ามีผลคล้ายคลึงกับเขตแดนตัณหา มันจะช่วยส่งเสริมผลลัพธ์ของการบำเพ็ญคู่ทางวิญญาณของเราให้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เนื่องจากพลังวิญญาณของท่านสูงกว่าข้ามาก อีกไม่นานพลังวิญญาณของข้าก็น่าจะทะลวงเข้าสู่ระดับวิญญาณผู้ทรงเกียรติขั้นต้นได้ แต่แค่นั้นยังไม่พอ... ข้าต้องการบรรลุระดับวิญญาณเทพเจ้าให้เร็วที่สุด” “การบำเพ็ญและพลังวิญญาณของเจ้าก้าวล้ำคนรุ่นเดียวกันไปไกลโขแล้ว เหตุใดต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้?” ถังอิ่งเอ่ยถามพลางส่ายหน้า จางเฟยลอบถอนหายใจเบาๆ “ศัตรูที่แข็งแกร่งปรากฏกายออกมาขัดขวางทางของข้าไม่หยุดหย่อน พวกมันไม่เคยให้เวลาข้าได้พักหายใจ แม้ในตอนนี้ข้าจะมีสหายมากมายช่วยสะสางปัญหา แต่พวกเขาไม่อาจปกป้องข้าไปได้ตลอด โดยเฉพาะเมื่อข้าต้องมุ่งหน้าสู่แดนสุขาวดี ดังนั้น ข้าต้องละทิ้งการพึ่งพาผู้อื่น และเร่งพัฒนาตนเองให้ขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นข้าคงต้องมอดม้วยด้วยน้ำมือของพวกมัน” “เอาเถอะ เริ่มกันเลยดีกว่า ข้าจะช่วยเจ้าเพิ่มพูนพลังวิญญาณเอง” ถังอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อจางเฟยรั้งร่างนางขึ้นมานั่งบนตัก “เจ้าจะทำอะไรน่ะ?” “เปล่าเลย” จางเฟยส่ายหน้าก่อนจะหลับตาลง “เริ่มเถอะ” ถังอิ่งไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อ นางหลับตาลงและทั้งคู่ก็เริ่มเข้าสู่กระบวนการบำเพ็ญคู่ทางวิญญาณในทันที . . . ในเวลาเดียวกัน บรรพชนแห่งตระกูลเฉา, ซือหม่า, เป่า และกู้ ได้มาชุมนุมกัน ณ สถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความมัวหมองและขุ่นเคืองจากเหตุการณ์เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ที่เซอร์เพนเทราได้ทำลายสัตว์ประหลาด ‘คิเมร่า’ ของพวกเขาย่อยยับ มีเพียงกู้ฉางเซิงเท่านั้นที่ยังคงท่าทีสงบนิ่งอย่างไม่ยี่หระ “เราควรทำอย่างไรกันดี?” เฉาหยุนไป่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ข้า เฉาเฟยหง และสมาชิกในตระกูลทั้งหมดต่างพยายามสืบหาตัวผู้บงการมาตลอดทั้งสัปดาห์ แต่กลับไม่พบร่องรอยใดๆ เลย ข้าสงสัยว่าผู้บงการอาจมีมากกว่าหนึ่งคน คนหนึ่งทำลายทางผ่านของเรา ส่วนอีกคนก็กวาดล้างคิเมร่าจนสิ้นซาก” “แล้วเราจะทำอะไรได้?” เป่ายุนตงส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “เราต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะสร้างคิเมร่าขึ้นมาได้หนึ่งตัว แต่หยาดเหงื่อที่ลงแรงมานับร้อยปีกลับถูกทำลายหายไปในวันเดียว โดยที่เรายังไม่รู้แม้แต่ชื่อของผู้บงการด้วยซ้ำ” “ข้าว่าเรามุ่งความสนใจไปที่การหาตัวผู้บงการมากเกินไป จนมองข้ามปัจจัยอื่น” สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องที่ซือหม่าฮุ่ยชิงทันที “ข้าเคยตรวจสอบเมืองหลักมาก่อน และพบร้านค้าแห่งหนึ่งที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน เจ้าของร้านเป็นคนจากเผ่าพันธุ์ธรรมชาติ พวกเขาขายโอสถวิเศษมากมายที่นั่น ทว่าข้าไม่อาจเข้าไปได้ด้วยตนเอง จึงสั่งให้ซือหม่ายุนเฟิงไปตรวจสอบ แต่พวกมันกลับสั่งห้ามสมาชิกจากสี่ตระกูลใหญ่เข้าโดยเด็ดขาด เขาพยายามจะบุกเข้าไป แต่กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่กดข่มจนต้องถอยร่นออกมา” “กลิ่นอายแห่งความตายอย่างนั้นหรือ?” ซือหม่าฮุ่ยชิงพยักหน้ายืนยัน “ข้าพยายามค้นหาเจ้าของกลิ่นอายนั้น แต่คนผู้นั้นกลับปัดเป่าจิตสัมผัสของข้าจนกระเจิงไปหมด ทว่าข้ากลับรู้สึกแปลกใจ เพราะเขาไม่ได้โจมตีหรือข่มขู่ข้าด้วยคำพูดใดๆ ดูเหมือนคนผู้นั้นเพียงต้องการปกป้องร้านค้าเท่านั้น ข้าจึงสงสัยว่าเขาอาจไม่ใช่หนึ่งในผู้บงการ” “เจ้าพบเขาที่ไหน?” “ข้าไม่พบตัว แต่เขาพบข้าก่อน ข้าจึงไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของเขา” คำตอบของซือหม่าฮุ่ยชิงทำให้ทุกคนตกอยู่ในภวังค์ความคิด “เจ้าพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับคนผู้นี้บ้างไหม ตาแก๊กู้?” “รู้สิ” กู้ฉางเซิงพยักหน้า “ข้าเคยสัมผัสถึงตัวตนของคนผู้นั้นได้เมื่อสามสัปดาห์ก่อนตอนที่ตรวจสอบป่าตะวันออก แต่เขาไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากการข่มขวัญข้า ข้าจึงละทิ้งความตั้งใจที่จะสืบหาต่อ” “สามสัปดาห์ก่อน?” เฉาหยุนไป่และคนอื่นๆ ขมวดคิ้วมองกู้ฉางเซิง “เจ้าไปทำอะไรที่ป่าตะวันออกตอนนั้น? แล้วเหตุใดไม่เคยปริปากบอกพวกเราเลย?” “เจ้าไม่ได้ยินที่ตาแก่ซือหม่าพูดเมื่อครู่หรือ? เจ้าคิดว่าหากข้าพูดถึงเขา พวกเขาจะไม่รู้หรือไง? คนผู้นั้นไม่ได้ทำอะไรข้าก็จริง แต่ข้ากลับสัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาเมื่อถูกกลิ่นอายนั้นกดข่ม ข้าจึงเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัว” ซือหม่าฮุ่ยชิงห้ามคนอื่นๆ เมื่อเห็นว่าพวกเขาจะรุกรานกู้ฉางเซิงต่อ “ส่วนเหตุผลที่ข้าไปที่นั่น เพราะข้าสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหนอนกู้ในร่างของจวี้ซิง แต่ม่านพลังที่ปกป้องป่านั้นแข็งแกร่งเหลือเกิน และคนผู้นั้นก็ขู่จนข้าต้องล่าถอย หลังจากทบทวนทุกอย่าง ข้าเชื่อว่าบุคคลปริศนาคนนั้นคือผู้พิทักษ์ของเหล่าเผ่าพันธุ์ธรรมชาติ เราจึงควรคิดให้ดีก่อนจะไปตอแยกับพวกมัน” “ถ้าจะให้ระบุชัดๆ คนผู้นั้นคือผู้พิทักษ์ของเจี่ยอวี้เยี่ยนต่างหาก” เฉาหยุนไป่พยักหน้าเห็นพ้องกับซือหม่าฮุ่ยชิง “ท่านกล่าวถูกแล้ว เจี่ยอวี้เยี่ยนคือนักล่าจากแดนสุขาวดี และนางเองก็แข็งแกร่งกว่าพวกเรามาก แต่เรากลับไม่มีข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับนางเลย ดังนั้นบุคคลปริศนาจึงน่าจะเป็นผู้พิทักษ์ของนาง ในเมื่อเราไม่อาจเอาชนะได้ ก็จงรอให้ ‘เฉินเอ๋อร์’ พา ‘ฉีไหล’ มายังดินแดนนี้เสียก่อน เขาอาจจะจัดการเรื่องนี้ได้ หากเขาสามารถกำจัดพวกมันได้ เราก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคิเมร่าพวกนั้นอีก และเราจะเปิดฉากโจมตีตระกูลเทียนและตระกูลอื่นๆ อย่างเต็มรูปแบบ” “เจ้าคิดว่าเราจะทำสำเร็จงั้นหรือ?” เป่ายุนตงเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ ทุกคนต่างส่ายหน้าเป็นคำตอบ เพราะแม้แต่ตัวพวกเขาเองก็ไม่มีคำตอบที่ชัดเจน เฉาเฟยหงจึงเอ่ยขึ้น “เฉินเอ๋อร์จะมาถึงที่นี่ในอีกหนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้จงแยกย้ายกันไปเตรียมพลให้พร้อม ความสำเร็จหรือความล้มเหลวของแผนการขึ้นอยู่กับว่าฉีไหลจะเอาชนะเจี่ยอวี้เยี่ยนและบุคคลปริศนาได้หรือไม่ หากเขาทำสำเร็จ เราจะลงมือทันที แต่หากล้มเหลว... เราก็คงต้องเลื่อนแผนการออกไปก่อน” “ตกลง แยกย้ายได้” . . . ภายในถ้ำลับ ซ่างกวนลี่จือคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ นางสัมผัสได้ถึงความก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา โดยเฉพาะหลังจากที่ได้ลิ้มรสโอสถอสูรของจางเฟย “เจ้าแข็งแกร่งขึ้นมากนะ ลี่จือ” เทียนจวินเฟิงที่เพิ่งมาถึงเอ่ยทัก พลางได้รับแรงพยักหน้าตอบกลับจากนาง “โอสถพื้นฐานของเด็กหนุ่มผู้นั้นทรงพลังจริงๆ ทุกอย่างในตัวข้าแข็งแกร่งขึ้นมาก แต่ความเปลี่ยนแปลงของท่านดูจะชัดเจนกว่าข้านะ” “ไม่เหมือนเจ้าหรอก ข้าเป็นถึงสัตว์อสูรเทพ และเหยียนเอ๋อร์ก็มอบโอสถอสูรของเด็กนั่นให้ข้าด้วย ความก้าวหน้าของข้าจึงโดดเด่นกว่าเจ้ามาก” ซ่างกวนลี่จือตบเบาะข้างกายเบาๆ เป็นเชิงชวนให้เขานั่งลง “แล้วคนพวกนั้นล่ะเป็นอย่างไรบ้าง?” เทียนจวินเฟิงส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตระกูลของพวกเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ตอนนี้เฉาหยุนไป่และคนอื่นๆ ต่างอยู่ในอาการตื่นตระหนก จิ้งเสวียนบอกข้าว่าคนของพวกมันพยายามค้นหาทุกซอกทุกมุมของดินแดนนี้ แต่กลับคว้าน้ำเหลว เพราะเด็กหนุ่มผู้นั้นกบดานอยู่ในป่าตะวันออก และพวกมันก็ไม่กล้าแหยมเข้าไปเพราะเจี่ยอวี้เยี่ยน” “เข้าใจแล้ว” ซ่างกวนลี่จือพยักหน้าอย่างเข้าใจ “หากข้าจำไม่ผิด เฉาเหรินจะกลับมาที่นี่ในไม่ช้า และเขาได้พายอดฝีมือจากแดนสุขาวดีมาด้วย แม้เด็กหนุ่มผู้นั้นจะนำพาสหายที่เก่งกาจมาที่นี่ แต่ความรับผิดชอบในการปกป้องบ้านเมืองก็ยังเป็นหน้าที่ของเรา เราต้องเตรียมสมาชิกในตระกูลให้พร้อมรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เหยียนเอ๋อร์น่าจะเตรียมการไว้แล้ว แต่ข้าไม่รู้ว่าตระกูลของท่านเป็นอย่างไรบ้าง” “ฮ่าๆ” เทียนจวินเฟิงระเบิดหัวเราะออกมา “จิ้งเสวียนไม่ใช่คนโง่หรอกนะ เขาและคนอื่นๆ ได้เตรียมการไว้พร้อมแล้ว ตอนนี้เราแค่รอให้เฉาเหรินกลับมา และเมื่อนั้นมหาศึกจะเริ่มต้นขึ้น” ซ่างกวนลี่จือถอนหายใจออกมาแผ่วเบา “ความจริงข้าชิงชังการสู้รบ เพราะมันต้องมีการสูญเสียชีวิตมากมาย แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น หากเราปรารถนาให้สันติสุขกลับคืนสู่ดินแดนนี้ เราต้องกำจัดตระกูลเฉา, ซือหม่า, เป่า และกู้ให้สิ้นซาก” “ข้าก็เช่นกัน” เทียนจวินเฟิงเอนร่างของซ่างกวนลี่จือลงบนเตียง “เมื่อเรื่องนี้จบสิ้น เราจะออกจากเขตสันโดษและประกาศความสัมพันธ์ของเราให้เป็นทางการ จากนั้นเราจะพาสมาชิกของทั้งสองตระกูลไปยังหอคอยจันทรา” “อืม...” ซ่างกวนลี่จือตอบรับด้วยการประทับจุมพิตที่เนิ่นนาน ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นกิจกรรมที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น . . . อีกหนึ่งสัปดาห์ล่วงเลยผ่านไป เสียงแจ้งเตือนสามสายได้ปลุกจางเสี่ยวหลง [3] ออกจากภวังค์การบำเพ็ญ [ยินดีด้วย! ธาตุน้ำของท่านได้รับการยกระดับสู่ขั้นก้าวหน้า] [ยินดีด้วย! กฎเกณฑ์ธาตุน้ำของท่านได้รับการยกระดับสู่ขั้นครึ่งความสมบูรณ์] [ยินดีด้วย! คัมภีร์กายาสมุทรของท่านบรรลุสู่ขั้นกลาง] จางเสี่ยวหลงลืมตาขึ้นทันที แต่กลับไม่พบเฉียนซวงที่ก้นบ่อแห่งชีวิต หลังจากก้าวขึ้นจากบ่อและแต่งกายเรียบร้อย เขาก็เปิดประตูมิติและกลับสู่เมืองหลักทันที จางเสี่ยวหลงมุ่งตรงไปยังตระกูลซ่างกวน ที่ซึ่งซ่างกวนเหยียนกำลังรวมตัวกับต้วนมู่ลั่วหลานและคนอื่นๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือเหลิ่งเสวี่ยเหยียนก็อยู่ที่นั่นด้วย ดูเหมือนนางจะตั้งใจมาหาเขาโดยเฉพาะ หญิงสาวทั้งสามบอกเขาว่าสมาชิกของพวกนางพร้อมสู้ศึกแล้ว เหลือเพียงรอคอยการมาถึงของเฉาเหรินเท่านั้น เหลิ่งเสวี่ยเหยียนปรารถนาจะเอื้อนเอ่ยบางอย่างกับจางเสี่ยวหลง แต่นางกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจางเฟย [5] ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับปัญหาที่ใหญ่หลวง นางจึงเลือกที่จะรอให้ทุกอย่างคลี่คลายลงเสียก่อน . . . [ยินดีด้วย! ธาตุไม้ของท่านได้รับการยกระดับสู่ขั้นกลาง] [ยินดีด้วย! กฎเกณฑ์ธาตุไม้ของท่านได้รับการยกระดับสู่ขั้นกลาง] จางเฟยลืมตาขึ้นหลังจากเสียงแจ้งเตือนทั้งสองจบลง เขาหันไปมองเจี่ยอวี้เยี่ยนที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ เขาประทับจุมพิตที่ริมฝีปากนางเบาๆ ก่อนจะช่วยจัดแจงร่างกายให้เข้าที่ “เราบำเพ็ญคู่กันมาเกือบสองเดือนเต็มแล้ว เจ้าควรจะพอใจได้แล้วนะ?” “คิกๆ” เจี่ยอวี้เยี่ยนส่งเสียงหัวเราะพลางพยักหน้า “ความจริงข้ายังไม่พอใจหรอก แต่เฉาเหรินใกล้จะมาถึงแล้ว เราควรหยุดเพื่อไปจัดการพวกมันก่อน อีกอย่าง บรรดาภรรยาคนอื่นๆ ของเจ้าก็กำลังรอเจ้าอยู่ที่หอคอยดาราด้วย พวกนางจะคิดว่าข้าผูกขาดเจ้าไว้คนเดียวถ้าเจ้าหายไปนานเกินไป” “นั่นสินะ เจ้าพูดถูกแล้ว” จางเฟยรั้งร่างเจี่ยอวี้เยี่ยนขึ้นจากเตียงเพื่อแต่งตัว “ข้าจะไปส่งเจ้าที่จักรวรรดิของเจ้าก่อน จากนั้นข้าจะกลับไปยังหอคอยดารา” “ตกลง” **- โปรดติดตามตอนต่อไป -**