บทที่ 1278: 269: ต้าจ่าวพิชิตทั้งทีมโดยไม่ตั้งใจ พ่อเฒ่าเจ้าถูกจับ! 6 เย่เซินกินมันเทศพลางลอบสังเกตท่าทางของเย่จ่าวอย่างระมัดระวัง เขาเกรงว่าเย่จ่าวจะไม่พอใจที่เขาให้อภัยพ่อเฒ่าเจ้าอย่างรวดเร็วเช่นนี้ “ทว่าโชคดีที่บนใบหน้าของเย่จ่าวไม่มีอาการแสดงออกที่พิเศษอะไรนัก” “เธอคงจะ... ไม่ได้โกรธใช่ไหม?” “พ่อเฒ่าเจ้าลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า ‘เซิน ช่วงไม่กี่วันนี้อาการของน้องสาวแกไม่ค่อยดีนัก พ่อขอตัวกลับก่อน พรุ่งนี้พ่อจะพาน้องสาวแกมาเยี่ยมนะ’” “‘ตกลง’ เย่เซินพยักหน้า” “พ่อเฒ่าเจ้าหันไปมองเย่จ่าว ‘คุณหนูเย่ ผมฝากเซินไว้ให้คุณกับคุณชายหลินช่วยดูแลด้วยนะครับ’” “หลินเจ๋อกล่าวว่า ‘เขาเป็นคุณอาของพวกเรา การดูแลเขาถือเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วครับ’” “พ่อเฒ่าเจ้ายิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า ‘ใช่ๆๆ ดูสมองของฉันสิ! คนกันเองทั้งนั้น ต่อไปนี้พวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก!’” “หลังจากรอคอยมาแสนนาน ในที่สุดพ่อเฒ่าเจ้าก็ได้เห็นวันนี้เสียที” นับจากนี้เป็นต้นไป “เขาคือคุณปู่ของเย่จ่าว และเป็นคุณปู่ของนายท่านห้า” เจ้าเสวี่ยอินก็จะเป็นอาหญิงเล็กของพวกเขา ฐานะของตระกูลเจ้าทั้งหมดในแวดวงการเงินจะพุ่งสูงขึ้นหลายระดับ ดีจริงๆ! นี่มันยอดเยี่ยมมาก! เขาอยากจะรีบกลับไปบอกข่าวดีนี้กับเจ้าเสวี่ยอินในทันที พ่อเฒ่าเจ้ากลับไปที่วิลล่าที่ตระกูลเจ้าเช่าเอาไว้ “ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา อาการของเจ้าเสวี่ยอินทรุดหนักลงเรื่อยๆ ใบหน้าของเธอเน่าเปื่อยพุพองจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนเธอก็ต้องพันผ้าคลุมหน้าไว้ตลอดเวลา” ไม่เหลือร่องรอยของความงดงามและสว่างไสวเหมือนแต่ก่อนเลยแม้แต่น้อย “ทุกวันนี้ เจ้าเสวี่ยอินไม่แม้แต่จะกล้าส่องกระจกดูตัวเอง” เธอไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอกลายเป็นคนที่มีสภาพอัปลักษณ์ราวกับภูตผีและไม่ใช่คนเช่นนี้ “‘เสวี่ยอิน’ ในตอนนั้นเอง พ่อเฒ่าเจ้าก็ผลักประตูเข้ามา” “เมื่อเห็นพ่อเฒ่าเจ้า เจ้าเสวี่ยอินก็ไม่อยากจะโต้ตอบด้วยเลยแม้แต่คำเดียว” “หากไม่ใช่เพราะฝ่ามือทั้งสองฉาดของพ่อเฒ่าเจ้า เธอคงไม่ต้องกลายเป็นแบบนี้” “ความจริงแล้ว พ่อเฒ่าเจ้าเองก็รู้สึกผิดอยู่บ้างที่เจ้าเสวี่ยอินต้องกลายเป็นเช่นนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่คิดจะให้เย่จ่าวมาช่วยรักษาหน้าให้เจ้าเสวี่ยอินหรอก” “‘เสวี่ยอิน พ่อรู้ว่าพ่อทำผิดต่อลูก ไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะรักษาหน้าของลูกให้หายแน่นอน จากนั้นพวกเราจะกลับสู่วงการการเงินอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้ง!’” “‘กลับไปเหรอ?’ เจ้าเสวี่ยอินเย้ยหยัน ‘พวกเรายังกลับไปได้อีกเหรอ?’” แม้แต่ศัลยแพทย์ตกแต่งที่เก่งที่สุดในประเทศยังบอกเลยว่าหน้าของเธอไม่มีหวังแล้ว! ด้วยใบหน้าเช่นนี้ เธอไม่มีวันให้อภัยพ่อเฒ่าเจ้าในชาตินี้แน่ๆ “‘กลับไปได้สิ!’ พ่อเฒ่าเจ้ากล่าวต่อ ‘พ่อจะให้เย่จ่าวเป็นคนลงมือรักษาหน้าให้ลูกเอง เย่จ่าวเก่งกาจขนาดนั้น เธอต้องรักษาลูกให้หายได้แน่นอน!’” “‘นี่คุณพ่อฝันไป หรือว่าหนูฝันไปกันแน่?’” เจ้าเสวี่ยอินรู้จักเย่จ่าวดีเกินไป เย่จ่าวไม่ใช่คนที่จะมีความเห็นอกเห็นใจหรือมีจิตใจเมตตาอะไรแบบนั้น “ตอนนี้เธอกลายเป็นแบบนี้ เย่จ่าวคงกำลังแอบหัวเราะเยาะในความโชคร้ายของเธออยู่ซอกมุมไหนสักแห่งมากกว่า แล้วจะมาช่วยรักษาหน้าให้เธอน่ะเหรอ?” มันจะเป็นไปได้ยังไง! “ตราบใดที่เย่จ่าวมีความสงสารสักนิด เธอคงไม่ปล่อยให้เธอตายหรือเฝ้ามองดูใบหน้าของเธอเน่าเปื่อยไปทีละนิดเช่นนี้หรอก” “เย่จ่าวรู้ดีว่าหน้าของเธอพังขนาดนี้ แต่กลับไม่เคยโผล่หัวมาให้เห็นเลยสักครั้ง” คนประเภทนี้ไม่คู่ควรที่จะเป็นหมอด้วยซ้ำ! “‘เสวี่ยอิน มีบางอย่างที่ลูกอาจจะยังไม่รู้’” “พ่อเฒ่าเจ้าสูดลมหายใจลึกก่อนจะกล่าวต่อ ‘ความจริงแล้ว ลูกมีพี่ชายร่วมสายเลือดที่แก่กว่าลูกแปดปีอยู่คนหนึ่ง’” พี่ชายร่วมสายเลือดงั้นเหรอ? เจ้าเสวี่ยอินเบิกตากว้างและมองพ่อเฒ่าเจ้าอย่างไม่เชื่อสายตา “พ่อเฒ่าเจ้ากล่าวต่อ ‘พ่อกับพี่ชายของลูกพลัดพรากกันมากว่าสามสิบปี พ่อเพิ่งจะหาเขาเจอเมื่อไม่นานมานี้ ในอนาคต ตระกูลเจ้าของเราจะต้องพึ่งพาพี่ชายของลูกแล้วนะ!’” แววตาของเจ้าเสวี่ยอินเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่พ่อเฒ่าเจ้าถึงทำกับเธออย่างไร้เยื่อใยขนาดนี้! ที่แท้เขาก็มีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอกตั้งนานแล้ว น่าขำ ช่างน่าขำสิ้นดี! เจ้าเสวี่ยอินหัวเราะออกมาเสียงดัง “ตั้งแต่เด็กจนโต เจ้าเสวี่ยอินรู้สึกเสมอว่าเธอไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนไหน” แต่สุดท้ายเธอก็แพ้ แพ้อย่างย่อยยับอัปยศที่สุด! “พ่อเฒ่าเจ้ามองไปที่เจ้าเสวี่ยอิน ‘เสวี่ยอิน อย่าเป็นแบบนี้เลย! ฟังพ่อก่อน พี่ชายของลูกน่ะเป็นคุณอาของเย่จ่าวด้วยนะ...’” อาของเย่จ่าว? “เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าเสวี่ยอินก็หรี่ตาลงทันที” “พ่อเฒ่าเจ้ากล่าวต่อ ‘เสวี่ยอิน ลองคิดดูสิ พี่ชายของลูกเป็นอาของเย่จ่าว แล้วลูกเป็นใคร? พ่อเป็นใคร? ในอนาคต ครอบครัวเราต้องพึ่งพาพี่ชายของลูกเพื่อความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลเรานะ’” “แน่นอนว่าเจ้าเสวี่ยอินย่อมเข้าใจตรรกะนี้ดี” หากลูกนอกสมรสคนนั้นเป็นอาของเย่จ่าวจริงๆ... เธอก็จะกลายเป็นผู้อาวุโสของเย่จ่าว! ดังนั้น เย่จ่าวต้องรักษาหน้าให้เธอ “ไม่เพียงแค่ต้องรักษาหน้าให้เธอเท่านั้น แต่เย่จ่าวยังต้องมอบหุ้นครึ่งหนึ่งของกลุ่มการเงินซุ่นซีให้เธอด้วย” “เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของเจ้าเสวี่ยอินก็เริ่มมีประกายขึ้นมา ‘คุณพ่อแน่ใจเหรอว่าลูกนอกสมรสของคุณพ่อคนนั้นเป็นอาของเย่จ่าวจริงๆ!’” “‘แน่นอนสิ!’ หลังจากพูดจบ พ่อเฒ่าเจ้าก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงกล่าวต่อ ‘พูดจาเลอะเทอะอะไรน่ะ! พี่ชายของลูกไม่ใช่ลูกนอกสมรส! พรุ่งนี้เวลาไปเจอเขา ลูกห้ามพูดจาแบบนั้นเด็ดขาด เข้าใจไหม?’”