บทที่ 1304: 273: ตบหน้าเข้าอย่างจัง ทำเอาเจิ้งหว่านอินถึงกับสงสัยในชีวิต! 3 “สตรอว์เบอร์รี่สีแดงสด ลูกพีชผลโตฉ่ำน้ำ ลิ้นจี่รสหวาน หยางเหมยผลอวบอิ่มน้ำ...” โจวเสียงยื่นมือไปหยิบลิ้นจี่และผลกาโบมาให้เย่เซ่า “เซ่าเซ่าชอบลิ้นจี่กับผลกาโบที่สุดเลย วันนี้ผลกาโบหวานเป็นพิเศษเลยนะ เซ่าเซ่าลองชิมดูสิ” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” เย่เซ่าหยิบผลไม้ขึ้นมาแล้วกัดลงไปคำหนึ่ง น้ำผลไม้เอ่อล้นออกมา และมันก็หวานมากจริงๆ โจวเสียงยิ้มพลางกล่าวว่า “เด็กคนนี้ ทำไมยังไม่เลิกนิสัยขี้เกรงใจอีกนะ! เส้าชิง!” “ครับ” เฉินเส้าชิงขานรับ โจวเสียงกล่าวว่า “มัวรออะไรอยู่ล่ะ แกะลิ้นจี่ให้เซ่าเซ่าสิ” “ฉันทำเองได้ค่ะ” เย่เซ่าหยิบลิ้นจี่ขึ้นมา โจวเสียงรีบคว้าลิ้นจี่มาจากมือของเย่เซ่าทันที “เปลือกลิ้นจี่มันอันตรายต่อเล็บนะ ให้เส้าชิงทำเถอะ เขาผิวหนังหยาบกร้านเนื้อหนา เหมาะกับงานแบบนี้ที่สุดแล้ว” “คุณแม่พูดถูกครับ” ริมฝีปากบางของเฉินเส้าชิงขยับเปิดออกเล็กน้อย เซี่ยว่านชิวรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย ให้เฉินเส้าชิงแกะลิ้นจี่ให้เย่เซ่าเนี่ยนะ? โจวเสียงเป็นคนคิดเรื่องนี้ขึ้นมาแท้ๆ เธอยังนั่งอยู่ตรงนี้ในฐานะคุณยาย โจวเสียงไม่รู้หรือไงว่าควรให้เฉินเส้าชิงแกะลิ้นจี่ให้เธอก่อน? หรืออยากให้เธอทำเอง? เจิ้งหว่านอินก็อยู่ที่นี่ด้วย เจิ้งหว่านอินก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันและยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฉินเส้าชิง โจวเสียงไม่นึกสงสารเจิ้งหว่านอินบ้างหรือไง? ไม่คิดจะบอกให้เฉินเส้าชิงแกะลิ้นจี่ให้เจิ้งหว่านอินบ้างเหรอ? มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอที่พี่ชายควรจะดูแลน้องสาวน่ะ? เห็นได้ชัดว่าโจวเสียงไม่เห็นเธอและเจิ้งหว่านอินอยู่ในสายตาเลย เซี่ยว่านชิวสะกดกลั้นความขุ่นเคืองไว้ในใจ เธอรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย เจิ้งหว่านอินยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าเฉินเส้าชิงเริ่มแกะลิ้นจี่ให้เย่เซ่าจริงๆ เธอรู้สึกสับสนเล็กน้อย เป็นเพราะเฉินเส้าชิงชอบเย่เซ่าจริงๆ หรือเป็นเพราะโจวเสียงและคุณนายผู้เฒ่าเฉินชอบเย่เซ่ากันแน่ เพราะยังไงเสีย เฉินเส้าชิงก็เพิ่งจะเริ่มแกะลิ้นจี่ให้เย่เซ่าหลังจากได้ยินคำพูดของโจวเสียงเท่านั้น หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก โจวเสียงก็พูดขึ้นว่า “เดี๋ยวป้าขอไปดูในครัวหน่อยนะ” “คุณอาสะใภ้รอง ให้ฉันไปช่วยนะคะ” เจิ้งหว่านอินลุกขึ้นจากโซฟา โจวเสียงกล่าวว่า “ในครัวมันมีแต่น้ำมัน อย่าตามไปเลย” “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น” เจิ้งหว่านอินยิ้มและเดินตามโจวเสียงไป ทั้งสองคนเดินมาที่ห้องครัว โจวเสียงกำชับเชฟว่า “วันนี้เซ่าเซ่ามาที่นี่ อย่าลืมอุ่นอาหารบางอย่างให้ร้อนขึ้นอีกหน่อยนะ แล้วก็ ปลาแมนดารินเหม็นมาส่งหรือยัง?” เชฟตอบว่า “ส่งมาถึงแล้วครับ” “อย่าลืมทำล่ะ” โจวเสียงสั่งต่อ “คราวที่แล้วที่เซ่าเซ่ามา ปลาแมนดารินเหม็นที่บ้านถูกกินจนเกลี้ยงเลย คราวนี้เราต้องให้เซ่าเซ่าได้กินมันนะ” ปลาแมนดารินเหม็นของตระกูลเฉินล้วนถูกส่งมาจากบ้านของลูกพี่ลูกน้องของคุณนายผู้เฒ่าเฉิน ลูกพี่ลูกน้องของคุณนายผู้เฒ่าเฉินแต่งงานไปอยู่ที่ฮุ่ยโจว ซึ่งเป็นแหล่งที่อุดมไปด้วยปลาแมนดารินเหม็น ปลาแมนดารินเหม็นที่ซื้อจากข้างนอกน่ะไม่ใช่ของแท้จากฮุ่ยโจวหรอก หัวหน้าเชฟพยักหน้า “รับทราบครับ” “พี่สะใภ้ชอบกินปลาแมนดารินเหม็นเหรอคะ?” เจิ้งหว่านอินถามด้วยความสงสัย โจวเสียงกล่าวว่า “เธอชอบกินเต้าหู้เหม็นมากน่ะ ยังไม่เคยลองกินปลาแมนดารินเหม็นหรอก แต่คนที่ชอบกินเต้าหู้เหม็นก็น่าจะชอบปลาแมนดารินเหม็นด้วยเหมือนกัน จริงไหมล่ะ?” ชอบกินเต้าหู้เหม็นเนี่ยนะ? เจิ้งหว่านอินเลิกคิ้วขึ้น เมื่อคืนเธอได้ยินโจวเสียงบอกว่าเย่เซ่าชอบกินของหวาน แต่วันนี้กลับกลายเป็นว่าชอบกินของเผ็ดและของที่มีกลิ่นแรงไปเสียได้! ตกลงว่าเย่เซ่าชอบกินอะไรกันแน่? แม้ในใจจะมีความสงสัย แต่เจิ้งหว่านอินก็ไม่ได้แสดงออกมา เธอถามต่อว่า “จริงด้วยค่ะคุณอาสะใภ้รอง พี่ชายกับพี่สะใภ้เจอกันได้ยังไงเหรอคะ? พวกเขาพบรักกันเอง หรือว่ามีคนแนะนำให้รู้จักกันล่ะ?” มี ‘คอร์สอบรมโซเชียลไลต์’ ที่โด่งดังมาก ซึ่งคนที่จบออกมาถ้าไม่แต่งงานกับซูเปอร์สตาร์ในวงการบันเทิง ก็ต้องแต่งงานกับหนุ่มโสดผู้มั่งคั่ง เจิ้งหว่านอินเริ่มสงสัยว่าเย่เซ่าก็อาจจะมาจากคอร์สอบรมแบบนั้นเหมือนกัน “ไม่อย่างนั้น ทำไมภาพลักษณ์ถึงได้ดูแปลกประหลาดขนาดนี้?” โจวเสียงกล่าวว่า “จะว่ามีคนแนะนำก็ได้ หรือจะว่ารักกันเองก็ได้เหมือนกัน กระบวนการมันค่อนข้างซับซ้อน อธิบายยากอยู่นิดหน่อยน่ะ” “แล้วมันเป็นมายังไงเหรอคะ?” เจิ้งหว่านอินถาม เมื่อเห็นว่าเจิ้งหว่านอินอยากรู้มากขนาดนั้น โจวเสียงจึงอธิบายว่า “จริงๆ แล้ว คุณย่าของเส้าชิงเป็นคนรู้จักกับเซ่าเซ่าก่อนน่ะ ท่านพอใจในตัวเซ่าเซ่ามาก แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นเส้าชิงยังไม่มีใจเรื่องแต่งงาน จนกระทั่งวันหนึ่ง อยู่ๆ เส้าชิงก็บอกว่าเขามีแฟนแล้ว แล้วก็พาเซ่าเซ่ากลับมาบ้าน ในความเป็นจริงแล้ว ก็เป็นฝีมือของคุณย่านั่นแหละที่วางแผนจับคู่ให้!” “ถ้าไม่ใช่เพราะการยั่วยุของคุณนายผู้เฒ่าเฉิน เฉินเส้าชิงก็คงจะยังหลอกตัวเองอยู่!” เจิ้งหว่านอินพยักหน้า ที่แท้ก็เป็นฝีมือจับคู่ของคุณนายผู้เฒ่าเฉินนี่เอง มิน่าล่ะคุณนายผู้เฒ่าเฉินถึงได้ชอบเย่เซ่าขนาดนั้น เจิ้งหว่านอินในที่สุดก็พบสาเหตุเสียที ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ช่างประจวบเหมาะที่เฉินอวี่อิง เฉินเยว่หยา และเฉินเยว่อิ่ง ก็กลับมาถึงพอดีในตอนนี้