บทที่ 1872: 376: ใบหน้าของเขากลายเป็นสีเขียวไปหมด ผู้แปล: 549690339 “สวี่เชาหนานพยักหน้าแล้วพูดว่า “ดึกมากแล้ว คุณพักผ่อนเถอะ”” “คุณก็เหมือนกัน” สวีเหยากล่าว อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านตระกูลเหอ “ทันทีที่เหอจื่อเถิงกลับถึงบ้าน เขาก็เห็นพ่อกับแม่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ราวกับว่ากำลังรอเขากลับมา” “พ่อครับ แม่ครับ ทำไมกลางคืนแล้วยังไม่นอนกันอีกครับ” “พ่อเหอไม่ได้พูดอะไร แม่เหอยิ้มและเงยหน้าขึ้น “จื่อเถิง แม่ได้ยินมาว่าลูกกำลังจีบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ใช่ไหม”” “ใช่ครับ” เหอจื่อเถิงพยักหน้า “แม่เหอพูดต่อ “เธอเป็นลูกสาวบ้านไหนเหรอ เล่าให้พ่อกับแม่ฟังหน่อยสิ”” “เหอจื่อเถิงเหลือบมองแม่เหอแล้วพูดต่อ “พวกท่านก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ยังไม่รู้อีกเหรอครับว่าเป็นลูกสาวบ้านไหน”” “ตระกูลสวี่เหรอ” แม่เหอถาม “ใช่ครับ” เหอจื่อเถิงพยักหน้า “แม่เหอหยิบถ้วยขึ้นมาจิบน้ำ “จื่อเถิง พ่อกับแม่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นลูกอย่าไปเสียเวลากับเธอเลยจะดีกว่า”” ไม่เห็นด้วย? ทำไมล่ะ? พ่อกับแม่ไม่ใช่คนที่กังวลเรื่องส่วนตัวของเขามากที่สุดเสมอไปหรอกหรือ? “แม่ครับ ทำไมถึงไม่เห็นด้วยล่ะครับ” เหอจื่อเถิงถาม “แม่เหอพูดต่อ “พ่อกับแม่ไปสืบมาแล้ว สวีเหยาเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างซับซ้อน เธอไม่เหมาะกับลูกหรอก”” โดยเฉพาะครอบครัวของสวีเหยา พ่อของสวีเหยาเป็นคนตะกละและขี้เกียจ ที่ครอบครัวสวี่มีชีวิตอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะสวี่เชาหนานคนเดียว “ถ้าตระกูลสวี่ไม่มีสวี่เชาหนาน พวกเขาก็เป็นแค่กองทรายที่กระจัดกระจาย” “ตอนที่สวีเหยาอยู่มัธยมปลาย เธอเคยมีความรักที่ลึกซึ้งครั้งหนึ่ง แต่หลังจากที่เธอกลับไปบ้านเกิดกับผู้ชายคนนั้น พวกเขาก็เลิกกัน!” ครอบครัวของผู้ชายคนนั้นอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาโด่งดังเรื่องความยากจนในท้องถิ่น เห็นได้ชัดว่าทำไมสวีเหยาถึงเลิกกับเขา ตระกูลเหอไม่ต้องการลูกสะใภ้ที่รังเกียจคนจนและรักคนรวย “พ่อแม่ของตระกูลเหอไม่ได้ให้ความสำคัญกับภูมิหลังครอบครัวของผู้หญิงมากนัก แต่ต้องมีนิสัยดี!” “เพราะมีคำกล่าวที่ว่า คนเราจะจนไม่จนขึ้นอยู่กับลูกหลาน แต่จะรวยไม่รวยนั้นขึ้นอยู่กับลูกสะใภ้” การเลือกลูกสะใภ้ที่ดีเป็นเรื่องสำคัญ “พ่อเหอพยักหน้า “แม่ของลูกพูดถูก การแต่งงานไม่ใช่เรื่องของคนสองคน แต่เป็นเรื่องของสองครอบครัว ฉวยโอกาสที่ลูกยังไม่มีความรู้สึกกับเธอ รีบหยุดซะ”” เหอจื่อเถิงขมวดคิ้ว “พ่อครับ แม่ครับ! พวกท่านพูดอะไรกัน! ผมชอบสวีเหยา ผมแค่อยากจะอยู่กับเธอ พวกท่านไม่มีใครหยุดผมได้!” “เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่เหอก็ขมวดคิ้ว “แล้วลูกรู้จักเธอดีแค่ไหน รู้ไหมว่าเธอเป็นคนแบบไหน”” “เหอจื่อเถิงกล่าว “ผมรู้แค่ว่าผมชอบเธอ พ่อกับแม่ไม่พอใจชาติกำเนิดของสวีเหยาเหรอครับ”” ชาติกำเนิดสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? “ในความคิดของเหอจื่อเถิง การที่เขาชอบเธอก็เพียงพอแล้ว” “ยิ่งไปกว่านั้น เขาเชื่อใจสวีเหยา” สวีเหยาไม่ใช่ผู้หญิงที่เห็นแก่เงินแบบนั้นแน่นอน “แม่เหอมองไปที่เหอจื่อเถิงแล้วพูดว่า “จื่อเถิง มีเหตุผลหน่อย พ่อกับแม่ไม่ได้ต่อต้านที่ลูกจะคบใคร แล้วเราก็ไม่ได้เรียกร้องเรื่องภูมิหลังครอบครัวของผู้หญิงมากเกินไป! เราแค่หวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีนิสัยดี มีเมตตา และมีการศึกษาที่ดี”” “ในเมื่อไม่ใช่ว่าพวกท่านไม่ชอบภูมิหลังครอบครัวของสวีเหยา แล้วสวีเหยามีอะไรที่ทำให้พวกท่านไม่พอใจล่ะครับ” เหอจื่อเถิงพูดต่อ “แม่ครับ ท่านไม่เชื่อในการตัดสินใจของลูกชายตัวเองเหรอครับ”” “สวีเหยาใจดีและมีเหตุผลมาก ถ้าไม่นับเรื่องภูมิหลังครอบครัว เธอคือลูกสะใภ้ที่สมบูรณ์แบบที่สุด” “ในมุมมองของเหอจื่อเถิง พ่อแม่ของเขาไม่ชอบชาติกำเนิดของสวีเหยาอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับบอกว่าเป็นเรื่องอื่น!” มันช่างน่าเสแสร้งสิ้นดี! “จื่อเถิง ลูกไม่เข้าใจสวีเหยาเลย ทุกอย่างที่สวีเหยาแสดงต่อหน้าลูกตอนนี้เป็นแค่การแสดง นั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอเลย!” แม่เหอพูดต่อ “สรุปสั้นๆ คือพ่อกับแม่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ลูกไปคิดดูให้ดี!”” พูดจบแม่เหอก็ลุกขึ้นเดินจากไป พ่อเหอก็ลุกขึ้นเช่นกัน “เมื่อมองแผ่นหลังของพ่อแม่ เหอจื่อเถิงรู้สึกหมดหนทางอย่างมาก” “นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจริงจังกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่พ่อแม่ของเขากลับคัดค้าน” ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด เขาจะยอมแพ้เรื่องสวีเหยาง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ “ความรักที่แท้จริงย่อมต้องผ่านบททดสอบและความยากลำบาก เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่ง พ่อแม่ของเขาจะยอมรับให้เขาและสวีเหยาได้อยู่ด้วยกัน” “เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหอจื่อเถิงก็เต็มไปด้วยความมั่นใจในอนาคต” “ประมาณหนึ่งทุ่ม เย่จัวและเฉินเซ่าชิงกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเฉิน” “เมื่อเห็นทั้งสองกลับมา คุณหญิงผู้เฒ่าเฉินก็มีความสุขเป็นพิเศษ “เย่จื่อกลับมาแล้ว! ยายก็นึกว่าลูกจะไม่มาซะอีก!”” “เย่จัวยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อผมสัญญากับคุณยายไว้แล้ว จะไม่มาได้ยังไงล่ะครับ””