ตอนที่ 1212 - เหล่าสวรรค์ ดิฉยงรู้สึกว่านางคงต้องโกรธจนตายแน่หากต้องใช้เวลาอยู่กับซูผิงต่อไปอีกสักนาที นางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและบินขึ้นไปบนยอดไม้ในเวลาไม่นาน บนต้นไม้นั้นมีโพรงขนาดมหึมาอยู่ โพรงที่ใหญ่พอจะจุได้ทั้งเมือง นางร่อนลงบนกิ่งไม้หน้าโพรงนั้น ก่อนจะถลึงตาใส่ซูผิง “เจ้าอยู่ที่นี่แหละ ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้ต่อหัวหน้าเผ่าอาวุโส แต่ข้าก็ไม่แน่ใจนักหรอกนะว่าเขาจะอารมณ์ดีพอจะพบเจ้าหรือเปล่า” “ขอบคุณมาก!” ซูผิงรีบกล่าวขอบคุณนางอย่างรวดเร็ว ดิฉยงพ่นลมหายใจอย่างขัดใจแล้วบินเข้าไปในโพรง นางกลับออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมมองซูผิงด้วยสายตาหม่นหมอง “หัวหน้าเผ่าอาวุโสไม่พบเจ้า กลับไปซะ” “ทำไมล่ะ?” ซูผิงถามด้วยความมึนงงและร้อนรน นางแค่นเสียงพลางกล่าว “เจ้ามันไร้มารยาท หัวหน้าเผ่าอาวุโสไม่พบคนหยาบคายอย่างเจ้าหรอก” “เอ่อ...” ซูผิงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ทันใดนั้นเอง เสียงอันทรงพลังและเก่าแก่ก็ดังก้องขึ้น “ดิฉยง เลิกเล่นซนได้แล้ว ให้เขาเข้ามา” ดิฉยงหันกลับไปแล้วแลบลิ้นใส่ “ข้าก็แค่สั่งสอนเขานิดหน่อยเอง” “...” ซูผิงพูดไม่ออก หัวใจที่หนักอึ้งของเขากลับมาโล่งขึ้นอีกครั้ง หากท่านผู้อาวุโสไม่ต้องการพบเขา เขาก็คงทำอะไรไม่ได้จริง ๆ เขาไม่สามารถก่อเรื่องในสถานที่แห่งนี้ได้ เพราะอีกาสวรรค์ตนใดก็ตามที่นี่สามารถเผาเขาจนมอดไหม้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ “มองอะไรข้า? เข้าไปสิ!” ดิฉยงตะโกน ซูผิงส่ายหน้าและยับยั้งชั่งใจไม่ล้อเลียนนางอีก เขาพาโครงกระดูกน้อยและพวกพ้องเข้าไปในโพรง อีกาทองคำขนาดมหึมาสองตัวกำลังพักผ่อนอยู่บนกิ่งไม้นอกโพรง ซูผิงเห็นได้เพียงครึ่งตัวของพวกมันเท่านั้น ทว่าออร่าของอีกาทั้งสองทำให้เขารู้สึกว่ากฎและโลกในตัวเขาไม่มีผลใด ๆ กับพวกมันเลย เขาเปรียบเสมือนเม็ดฝุ่นเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างกำแพงขนาดใหญ่ ‘มันเหนือกว่าระดับเทวะอย่างแน่นอน’ ซูผิงประเมินในใจ รูขุมขนของเขาหดตัวอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความระแวดระวัง เขาพยายามควบคุมกล้ามเนื้อและบินเข้าไปในโพรงด้วยอาการสั่นเทา ภายในโพรงไม้นั้นกว้างขวางมาก เหนือขึ้นไปคือช่องว่างสีเขียวที่เขาสามารถมองเห็นท้องฟ้าได้ อีกาทองคำที่ใหญ่ที่สุดอยู่ภายในโพรงนั้น แค่หัวของมันก็กินพื้นที่กว้างหลายร้อยตารางไมล์แล้ว เขาเปรียบเสมือนมดตัวจ้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ ซูผิงหยุดยืนและกล่าวอย่างนอบน้อม “หัวหน้าเผ่าอาวุโส” หัวหน้าเผ่าอาวุโสแห่งเผ่าอีกาทองคำจ้องมองซูผิงโดยไม่เปิดจะงอยปาก ทว่าเสียงโบราณกลับถูกส่งตรงเข้าสู่สมองของซูผิง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องกลับมา ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากและรวดเร็วเช่นนี้ แถมยังรวบรวมลำดับพลังของสัตว์ในตำนานชั้นยอดมาได้หลายอย่าง อีกทั้ง...” “เจ้ายังสร้างโลกขนาดเล็กได้ถึงเจ็ดใบด้วยเทคนิคการบำเพ็ญเพียรที่เก่าแก่ที่สุด ผู้ที่ทำเช่นนั้นได้ล้วนอยู่ในระดับสูงสุดแม้แต่ในหมู่สัตว์ในตำนาน” ซูผิงประหลาดใจกับข้อมูลนี้ “งั้นท่านกำลังจะบอกว่าสัตว์ในตำนานโบราณทั้งหมดรู้เทคนิคนี้หรือครับ?” “แน่นอน มันเคยเป็นวิธีการบำเพ็ญเพียรดั้งเดิมที่สุด แต่ทว่ามันได้สาบสูญไปหลังสงคราม...” น้ำเสียงของหัวหน้าเผ่าอาวุโสฟังดูโศกเศร้าอย่างยิ่ง ซูผิงรู้สึกสนใจขึ้นมา กล่าวคือ สถาบันวิถีสวรรค์ในทวีปเทพโบราณอาจได้รับมรดกตกทอดมาจากสัตว์ในตำนาน และนั่นอาจเป็นหนึ่งในความลับที่ลึกซึ้งที่สุดของที่นั่น “หัวหน้าเผ่าอาวุโสครับ หากข้าจะขอถามว่าคนเราสามารถสร้างโลกขนาดเล็กได้พร้อมกันมากที่สุดกี่ใบครับ?” ซูผิงถาม อาจารย์ของเขาในสถาบันวิถีสวรรค์เคยบอกเขาว่า แม้แต่ทวยเทพบรรพกาลก็สร้างโลกได้ไม่เกินเจ็ดใบ แต่ในเมื่อเขาทำได้ถึงขนาดนี้ เขาจึงสงสัยว่านั่นคือขีดจำกัดที่แท้จริงหรือไม่ “เจ้าถามถึงขีดจำกัดสูงสุดงั้นรึ?” หัวหน้าเผ่าอาวุโสมองซูผิง “ถ้าข้าจำไม่ผิด ขีดจำกัดน่าจะอยู่ที่เก้าใบ อย่างไรก็ตาม การสร้างโลกเก้าใบนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง อีกทั้งผู้ที่สร้างโลกได้เก้าใบก็ไม่ได้มีพลังเท่าเทียมกันทุกคน แต่อย่างไรก็ดี ใครก็ตามในประวัติศาสตร์ที่บรรลุถึงเก้าโลกล้วนอยู่เหนือเหล่า ‘สวรรค์’ ทั้งปวง” เหล่าสวรรค์? ซูผิงได้ยินคำว่า ‘เหล่าสวรรค์’ อีกครั้ง เขายังขาดอีกสองโลกกว่าจะถึงเก้าโลก ยังมีหนทางอีกยาวไกลรอเขาอยู่ ‘มีทวยเทพบรรพกาลมากมายในทวีปเทพโบราณ ตระกูลระดับสูงทุกแห่งต่างมีทวยเทพบรรพกาลหนุนหลัง การสร้างโลกขนาดเล็กเจ็ดใบไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ถ้าข้าสร้างได้ถึงเก้าใบ...’ ดวงตาของซูผิงเป็นประกาย เขามองหัวหน้าเผ่าอาวุโสแล้วถามว่า “หัวหน้าเผ่าอาวุโสครับ คำว่า ‘เหล่าสวรรค์’ ที่ท่านหมายถึง คือสิ่งมีชีวิตที่มีตัวตนจริง ๆ หรือเป็นเพียงแนวคิดครับ?” ผู้อาวุโสมองลงมาที่ซูผิงราวกับประหลาดใจกับคำถามนั้น แต่แล้วเขาก็นึกอะไรบางอย่างออกและยิ้ม “เหล่าสวรรค์คือสมาชิกของเผ่าสวรรค์! พวกมันคือเผ่าพันธุ์ที่มีมาตั้งแต่ถือกำเนิดจักรวาล ไม่มีใครรู้ว่าพวกมันมาจากไหน แต่พวกมันอ้างว่าตนเองเป็นผู้สร้างสรรค์ชีวิตอื่นทั้งหมด” “อย่างไรก็ตาม... ไอ้พวกนั้นมัน...” หัวหน้าเผ่าอาวุโสสบถคำหยาบออกมาในตอนท้าย ซูผิงสามารถแปลความหมายที่เขาพูดผ่านการสื่อสารทางจิตได้อย่างชัดเจน และนั่นทำให้เขาตกใจมาก หัวหน้าเผ่าอาวุโสค่อนข้างตรงไปตรงมา ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายจะตอบเป็นปริศนาเสียอีก เพราะผู้มีอิทธิพลส่วนใหญ่ที่ซูผิงเคยพบมักชอบพูดจาให้ดูลึกลับ ต่อให้ผู้อาวุโสเลือกที่จะไม่เปิดเผยอะไร ซูผิงก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากบ่นอยู่ในใจ “คนส่วนใหญ่ไม่กล้าพูดถึงเหล่าสวรรค์ เพราะพวกมันจะสัมผัสได้เมื่อมีใครพูดถึงพวกมัน ทว่าเจ้าไม่ต้องกลัวเมื่ออยู่กับข้า” เมื่อเห็นสีหน้าของซูผิง หัวหน้าเผ่าอาวุโสก็หัวเราะเบา ๆ “เหล่าสวรรค์ไม่ได้ไร้เทียมทาน ตามตำนานเล่าว่าเคยมีอัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานคนหนึ่งสังหารเหล่าสวรรค์ได้ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นบรรพชน!” “บรรพชนผู้นั้นน่ะหรือครับ?” ซูผิงรู้สึกสนใจมาก บรรพชนผู้นั้นแข็งแกร่งเท่ากับทวยเทพบรรพกาลในแดนเทพหรือไม่? ถ้าเป็นเช่นนั้น เหล่าสวรรค์จะไม่แข็งแกร่งเท่ากับจักรพรรดิเทพเลยหรือ? “ทำไมเขาถึงต้องสังหารเหล่าสวรรค์ครับ?” ซูผิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น อีกายักษ์เหลือบมองซูผิงแล้วกล่าวว่า “ถ้าเหล่าสวรรค์ต้องการจะฆ่าเจ้า เจ้าจะไม่คิดอยากฆ่าพวกมันหรือ? เหล่าสวรรค์ถือว่าตนเองอยู่เหนือสิ่งมีชีวิตทั้งปวง แม้แต่พวกเราก็เป็นเพียงเบี้ยล่างสำหรับพวกมัน พวกมันคิดจะฆ่าเราเมื่อไหร่ก็ได้!” “พวกเราต้องหลบซ่อนอยู่ที่นี่ก็เพราะเหล่าสวรรค์นั่นแหละ!” หัวหน้าเผ่าอาวุโสเปิดเผยความลับอันน่าตกใจ “อย่างไรก็ตาม เมื่อบรรพชนของเราตื่นขึ้น เราจะร่วมมือกับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ไปยังโลกแห่งสวรรค์ชั้นสูงอีกครั้ง เพื่อสังหารพวกมัน!” ซูผิงรู้สึกมึนงง ไม่คาดคิดเลยว่าเผ่าอีกาทองคำต้องหลบซ่อนตัวเพราะเหล่าสวรรค์! แม้แต่สัตว์ในตำนานที่ทรงพลังยังเกรงกลัวพวกมัน... โลกแห่งสวรรค์ชั้นสูงงั้นหรือ? ซูผิงนึกถึง ‘ซากปรักหักพังแห่งสวรรค์ชั้นสูง’ ซึ่งเป็นสถานที่ฝึกฝนที่เขาบังเอิญค้นพบขึ้นมาได้ทันที มันคล้ายกับโลกแห่งสวรรค์ชั้นสูงที่หัวหน้าเผ่าอาวุโสพูดถึงมาก ซูผิงรีบเปิดรายการดูทันที แล้วพบว่าซากปรักหักพังแห่งสวรรค์ชั้นสูงอยู่อันดับสูงสุด ราคาตั๋วของมันสูงถึงหนึ่งร้อยล้าน! ในขณะที่ตั๋วเข้าทวีปเทพโบราณมีราคาเพียงเก้าพันเท่านั้น! ช่องว่างระหว่างราคานั้นห่างกันมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ! มีคำอธิบายสั้น ๆ ต่อท้ายชื่อสถานที่ฝึกฝนนั้นว่า: ‘ที่นี่เคยเป็นที่พำนักอันสูงสุดของเหล่าสวรรค์ แต่บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง...’ ซูผิงจ้องมองคำเหล่านั้น โลกแห่งสวรรค์ชั้นสูงที่หัวหน้าเผ่าอาวุโสตั้งใจจะไปบุกนั้นกลายเป็นซากไปแล้วตามคำอธิบาย และมันคือที่อยู่ของเหล่าสวรรค์จริง ๆ ‘ทำไมมันถึงถูกทำลายไปแล้วล่ะ?’ ซูผิงมองไปที่หัวหน้าเผ่าอาวุโส เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “หัวหน้าเผ่าอาวุโสครับ เป็นไปได้ไหมว่าเหล่าสวรรค์ที่ท่านต้องการจะไปจัดการนั้นถูกทำลายไปแล้ว?” “ถูกทำลาย?” หัวหน้าเผ่าอาวุโสยิ้มและกล่าวว่า “ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น! แต่น่าเสียดายที่เหล่าสวรรค์ไม่ได้ถูกทำลายกันได้ง่าย ๆ ข้ารู้สึกได้ว่าพวกมันยังคงร่อนเร่อยู่ในท้องฟ้านอกเหนือความว่างเปล่า ณ ใจกลางแห่งความโกลาหล... หากเราเผยตัวออกไป เราจะดึงดูดความสนใจของพวกมันทันที” “แต่ว่า...” ซูผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาอธิบายไม่ได้ และเขาก็เชื่อในการตัดสินใจของหัวหน้าเผ่าอาวุโสด้วย ‘ข้าค่อยไปดูด้วยตาตัวเองตอนที่มีพลังงานพอจะจ่ายค่าตั๋วแล้วกัน เผ่าอีกาทองคำถูกบังคับให้ต้องหลบซ่อนที่นี่เพราะเหล่าสวรรค์ แล้วพวกมันจะเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายในทวีปเทพโบราณหรือเปล่า? ข้าไม่คิดว่าจะมีใครอื่นอีกที่จะทำให้ทวีปเทพโบราณแตกสลายได้...’ ดวงตาของซูผิงเป็นประกาย ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เหล่าสวรรค์ก็ดูเหมือนจะเป็นบอสใหญ่ที่ทุกเผ่าพันธุ์ต้องร่วมกันเผชิญหน้า อย่างไรก็ตาม บันทึกในรายการของระบบระบุไว้ชัดเจนว่ารังของบอสใหญ่นั้นพังพินาศไปแล้ว ซูผิงส่ายหน้า ระดับของเขายังต่ำเกินไปที่จะเข้าถึงข้อมูลที่เกี่ยวข้อง และเขายังห่างไกลจากการสะสมคะแนนพลังงานให้ครบหนึ่งร้อยล้าน นอกจากจะสร้างเก้าโลกให้สำเร็จแล้ว เขายังต้องอัปเกรดร้านค้าเพื่อทำเงินให้เร็วขึ้นอีกด้วย หัวหน้าเผ่าอาวุโสวกกลับมาที่หัวข้อเดิม “พูดเรื่องนั้นไปก็ไร้ประโยชน์ ดิฉยงบอกว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อพัฒนาสายเลือดของเจ้า ถูกต้องหรือไม่?” “ใช่ครับ หากเป็นไปได้ แต่ข้ายังไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับสายเลือดสัตว์ในตำนานนัก อีกทั้งข้ายังไม่เข้าใจแก่นแท้ของกายที่ข้าปลุกขึ้นมาที่นี่ ทำให้ข้ายังแสดงพลังออกมาได้ไม่เต็มที่ นี่คือเหตุผลที่ข้ามาเพื่อขอคำแนะนำครับ” ซูผิงกล่าวอย่างนอบน้อม อีกาผู้อาวุโสยิ้ม “แน่นอนว่าเจ้าต้องพบกับปัญหาเมื่อพยายามทำความเข้าใจแก่นแท้ เจ้าไม่สามารถใช้พลังจากกายของเจ้าได้อย่างเต็มที่เพราะเจ้าไม่มีสายเลือดสัตว์ในตำนาน ส่วนการจะก้าวไปสู่สายเลือดสัตว์ในตำนานนั้น ต้องใช้สมบัติล้ำค่ามากมายและพลังใจที่มุ่งมั่นอย่างยิ่งยวด” เขาสบตาซูผิงแล้วเสริมว่า “พวกเราช่วยได้ หากเจ้าตัดสินใจดีแล้ว” ซูผิงประหลาดใจค่อนข้างมาก เขาถามด้วยความอยากรู้ “ทำไมท่านถึงใจดีกับข้านักครับ หัวหน้าเผ่าอาวุโส?” “ประการแรก บรรพชนแห่งสวรรค์ของเผ่าพันธุ์เจ้าเคยทำคุณกับเราไว้ในอดีต” หัวหน้าเผ่าอาวุโสกล่าวช้า ๆ “นอกจากนี้ ข้าเห็นศักยภาพของบรรพชนแห่งสวรรค์ในตัวเจ้า ในเมื่อเจ้าไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนมนุษย์ แสดงว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์เองก็คงตกอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันเช่นกัน ตราบใดที่เจ้าจดจำบุญคุณของเราไว้ นั่นก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว” “ข้าจะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่านไปชั่วชีวิต!” ซูผิงประกาศ เขายังสงสัยต่อ “หัวหน้าเผ่าอาวุโสครับ อีกาทองคำไม่ใช่สัตว์ในตำนานหรอกหรือครับ? เผ่าพันธุ์มนุษย์เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นานไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมท่านถึงรู้จักพวกเขาได้?” หัวหน้าเผ่าอาวุโสดูจะประหลาดใจกับคำถามของซูผิง เขาจ้องมองซูผิงอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เจ้าจะเข้าใจเองเมื่อได้พบกับบรรพชนแห่งสวรรค์ของมนุษยชาติ” ซูผิงหยุดถามเมื่อเห็นท่าทีบ่ายเบี่ยงของอีกฝ่าย “เจ้าออกไปได้แล้ว พวกเราจะเตรียมสมบัติที่จำเป็นสำหรับการพัฒนาสายเลือดของเจ้าไว้ให้ เราจะบอกเจ้าเองเมื่อทุกอย่างพร้อม” หัวหน้าเผ่าอาวุโสกล่าว ซูผิงรีบกล่าวขอบคุณอีกครั้งพลางโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงออกจากโพรงไม้ไป หัวหน้าเผ่าอาวุโสจมอยู่ในความคิดขณะมองซูผิงเดินจากไป ‘เหมือนกับครั้งก่อน ข้าไม่เห็นทั้งอนาคตและอดีตของเขา สิ่งมีชีวิตแบบไหนกันที่สามารถปิดกั้นสัมผัสของข้าได้เหมือนกับบรรพชนของเรา? แต่บรรพชนของเราก็เริ่มตื่นแล้ว หากมีบรรพชนตนอื่นบุกเข้ามา หรือถ้าบรรพชนแห่งสวรรค์ของมนุษยชาติเริ่มเคลื่อนไหว ท่านคงต้องมีปฏิกิริยาแน่...’ หัวหน้าเผ่าอาวุโสดูเคร่งขรึมยิ่งนัก เหตุผลที่แท้จริงที่เขายอมลงทุนกับซูผิง นอกเหนือจากเหตุผลสองประการที่กล่าวไปแล้ว คือเขาได้สัมผัสถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่หนุนหลังซูผิงอยู่ ทว่าเขากลับไม่สามารถระบุระดับที่แท้จริงของสิ่งนั้นได้ มันดูเหมือนจะรอดพ้นจากสัมผัสของบรรพชนของเขาไปได้ สิ่งมีชีวิตแบบไหนกันนะ? เมื่อออกจากโพรงไม้ ซูผิงก็เห็นดิฉยงยืนอยู่บนกิ่งไม้และรีบบินไปหานางทันที “ข้านึกว่าเจ้าจะถูกหัวหน้าเผ่าอาวุโสฆ่าตายซะแล้ว” ดิฉยงพูดขึ้นทันที ซูผิงกล่าว “ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” ดิฉยงพ่นลมหายใจ “หัวหน้าเผ่าอาวุโสพูดว่าอะไร? เขาบอกให้เจ้าไสหัวไป หรืออนุญาตให้เจ้าอยู่ที่นี่?” “ถ้าพูดให้ถูกคือ เขาบอกให้ข้าไสหัวไป และให้อยู่ที่นี่ด้วยครับ” “งั้นก็เอาเถอะ ไปอยู่ที่ที่พักของข้าก่อนแล้วกัน เจ้าจะได้ไม่ต้องไปทำตัวกวนประสาทใครคนอื่นอีก คนอื่นไม่ได้ใจดีเหมือนข้าหรอกนะ เดี๋ยวได้โดนจับกินแน่” นางแค่นเสียงแล้วบินนำหน้าไป ซูผิงเรียกโครงกระดูกน้อยและสัตว์เลี้ยงตัวอื่น ๆ แล้วเดินตามไป พวกมันอยู่กับเขาตอนที่พบหัวหน้าเผ่าอาวุโส แต่พฤติกรรมของพวกมันไม่ค่อยน่าพอใจนัก พวกมันต่างตัวสั่นเทาและไม่มีใครฟื้นตัวได้จนกว่าจะออกมาข้างนอก “พวกเจ้าไม่ได้กลัวขนาดนี้ตอนที่เราเจอจักรพรรดิเทพในทวีปเทพโบราณนี่นา ขนาดหัวหน้าเผ่าอาวุโสยังกดออร่าของตัวเองไว้เลย ทำไมพวกเจ้าถึงกลัวนักล่ะ?” ซูผิงเตะก้นสุนัขมังกรทมิฬแล้วกระโดดขึ้นหลังมัน พร้อมสั่งให้สัตว์เลี้ยงทุกตัวตามดิฉยงไป สุนัขมังกรทมิฬหันกลับมามองซูผิงอย่างน่าสงสาร ก่อนจะวิ่งไล่ตามดิฉยงไป ‘เป็นไปได้ไหมว่าหัวหน้าเผ่าอาวุโสแข็งแกร่งกว่าจักรพรรดิเทพ? แล้วเขาจะเทียบเท่ากับทวยเทพบรรพกาลในทวีปเทพโบราณหรือไม่? ถ้าใช่ บรรพชนของเขาจะอยู่ในระดับไหนกัน?’ ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของซูผิง ทำให้เขาหวาดระแวงและพูดไม่ออก หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาก็ยังห่างไกลจากการเป็นยอดฝีมือที่แท้จริงนัก อย่างไรก็ตาม ซูผิงรู้สึกว่าหัวหน้าเผ่าอาวุโสอาจจะเป็นเพียงจักรพรรดิเทพเท่านั้น และที่แข็งแกร่งกว่าคนในทวีปเทพโบราณก็เพราะเป็นสัตว์ในตำนาน ‘สายเลือดสัตว์ในตำนานแห่งความโกลาหล...’ ดวงตาของซูผิงเป็นประกาย เขานึกถึง ‘ปราการสุริยัน’ ของเขาขึ้นมาได้ เขาแปลงร่างเป็นอีกาทองคำได้ หากอิงตามตรรกะ เขาก็น่าจะมีสายเลือดสัตว์ในตำนานแห่งความโกลาหลอยู่ในตัวอยู่แล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูผิงจึงถามดิฉยงตรง ๆ “เจ้าเข้าใจถูกแล้ว เจ้าเป็นครึ่งอีกาทองคำจริง ๆ แต่ก็แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น เจ้ายังไม่ได้ผ่านพิธีกรรมในดินแดนบรรพชน ดังนั้นเจ้าจึงไม่มีสายเลือดสัตว์ในตำนานที่แท้จริง อีกอย่างเจ้าต้องแปลงร่างเวลาใช้กายที่ปลุกขึ้นมา สายเลือดที่ผสมปนเปของเจ้าอาจเป็นอุปสรรค ในความคิดของข้า เจ้าควรขอให้หัวหน้าเผ่าอาวุโสอนุญาตให้เจ้าทำพิธีกรรมในดินแดนบรรพชนให้สำเร็จซะ” ดิฉยงพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “ถ้าข้าทำพิธีกรรมสำเร็จ ข้าจะกลายเป็นอีกาทองคำที่แท้จริงงั้นหรือ? แล้วสายเลือดอื่น ๆ ล่ะ...” “ก็ต้องถูกกลืนกินไปน่ะสิ สายเลือดของพวกเราทรงพลังที่สุดในท้ายที่สุด มันไม่มีทางยอมให้สายเลือดอื่นคงอยู่ได้หรอก!” ดิฉยงประกาศอย่างภาคภูมิใจ