Chapter 1031 – สมปรารถนา! หลินอี้อยากจะอ่านความปรารถนาข้อถัดไปต่อให้จบ แต่ทว่าเด็กสาวบางคนเริ่มเดินเข้ามาในห้องเรียนแล้ว! เสี่ยวเซียวคงจะเข้ามาในอีกไม่ช้า เขาจึงรีบกดออกจากหน้าจอและเปิดเกมมือถือขึ้นมาแทน เสี่ยวเซียวและอวี่ซูเดินเข้ามาในห้องด้วยกัน ทั้งคู่พูดคุยหัวเราะต่อกระซิก ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นศัตรูกันมาก่อน แต่ก็บอกได้ยากว่าพวกเธอจะสนิทกันเร็วขนาดนั้น ถึงอย่างไรการจะทำให้คนสองคนสนิทกันได้ในวันเดียวก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เสี่ยวเซียวเดินมานั่งลงข้างๆ หลินอี้และเห็นเขากำลังเล่นมือถือของเธออยู่ เธอถามด้วยความสงสัย “นายกำลังทำอะไรน่ะ?” “เล่นเกมน่ะ” หลินอี้แสร้งทำเป็นเพิ่งเห็นว่าเสี่ยวเซียวเดินเข้ามา เขาเก็บมือถือลง “เธอกลับมาแล้วเหรอ!” “อืม กลับมาแล้ว” เสี่ยวเซียวหยิบมือถือคืนไปแล้วกวาดสายตามองหน้าจอเกม “ยังอยากเล่นต่อไหม?” “ไม่ล่ะ” หลินอี้ส่ายหน้า “มือถือเครื่องนี้ดีเหมือนกันนะ เดี๋ยวฉันคงไปซื้อสักเครื่อง” “งั้นก็ซื้อรุ่นเดียวกับเครื่องนี้สิ! เราจะได้มีมือถือคู่รักเหมือนกันไง!” เสี่ยวเซียวพูดพร้อมกับปิดเกมแล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋า โดยไม่ทันคิดว่าหลินอี้ได้เห็นสิ่งที่เธอเขียนในรายการความปรารถนาไปแล้ว “อืม...” หลินอี้ตอบรับแบบผ่านๆ คำตอบรับทันควันของหลินอี้ทำให้เสี่ยวเซียวชะงักไป! เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้! เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาจะต้องปฏิเสธเธอตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว! “งั้นหลังเลิกเรียนเราไปที่ร้านขายมือถือกันไหม?” เสี่ยวเซียวถามด้วยความตื่นเต้น “ค่อยว่ากันนะ” หลินอี้ส่ายหน้า “ตอนเลิกเรียนร้านพวกนั้นคงปิดหมดแล้ว ไว้ไปวันหยุดดีกว่า” “โอเค!” เสี่ยวเซียวคิดว่าหลินอี้คงแค่พูดปลอบใจไปอย่างนั้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแย่เลย เธอดีใจเสียอีก “เสี่ยวเซียว ทำไมเธอถึงชอบขอให้ฉันสอนแข่งรถนักล่ะ?” หลินอี้เปลี่ยนเรื่องไปคุยถึงสิ่งที่อยู่ในรายการความปรารถนา เขาคิดว่าเธอคงแค่อยากเล่นสนุกๆ ไม่ได้คิดว่าเธอมีความฝันอยากเป็นนักแข่งจริงๆ “เพราะว่า... ฉันสนใจเรื่องรถน่ะ! ตั้งแต่ดู Fast and Furious ฉันก็อยากเป็นนักแข่งรถ!” เสี่ยวเซียวอมยิ้มโดยไม่ได้ปิดบังความฝัน “แต่ฉันรู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้หรอก ฉันไม่มีความสามารถพอที่จะไปลงแข่งจริงจังหรอก” “อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง” หลินอี้พยักหน้า “ฉันนึกว่าเธอแค่พูดเล่นเสียอีก แต่ถ้าเธออยากเป็นนักแข่งจริงๆ ฉันสอนเธอได้นะ!” “จริงเหรอ?” ตาของเสี่ยวเซียวเบิกกว้าง ความสุขถาโถมเข้าใส่เธอแรงเกินไปจนตั้งตัวไม่ทัน! สองวันนี้มีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้นจนเธอรับมือไม่ถูก! เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย มันดูไม่จริงเอาเสียเลย! “แน่นอนสิ ฉันเคยโกหกเวลาที่สัญญาอะไรไว้ไหมล่ะ?” หลินอี้ฉีกยิ้ม “อืม...” เสี่ยวเซียวตื่นเต้นจนพูดไม่ออก แต่สักพักเธอก็สงบลงแล้วถอนหายใจ “ช่างมันเถอะ ฉันว่าไม่ดีกว่า การขับรถไม่ใช่สิ่งที่เรียนรู้ได้เร็วในเวลาสั้นๆ มันต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก... แล้วก็... แล้วฉันก็คงไม่มีความอดทนพอด้วยมั้ง!” เสี่ยวเซียวพูดปฏิเสธเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่เธอเป็นกังวลจริงๆ คือการที่เธอมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ต่อให้ใช้เวลาที่เหลือฝึกแข่งรถ เธอก็ไม่มีทางสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้ ดังนั้นเอาเวลาไปทำอย่างอื่นที่คุ้มค่ากว่าจะดีกว่า แต่ทว่า หลินอี้กลับจับใจความบางอย่างในสิ่งที่เสี่ยวเซียวพูดได้ การที่เธอบอกว่าไม่มีความอดทน นั่นหมายความว่าเธอไม่มีเวลาต่างหาก! หลินอี้ถอนหายใจในใจแต่ยังคงทำสีหน้านิ่งเฉย “ในซ่งซานน่าจะมีพวกสนามแข่งเถื่อนอยู่ใช่ไหม? เธอเคยไปบ้างหรือเปล่า?” “เคยสิ! ต้องเคยอยู่แล้ว!” เสี่ยวเซียวกลับมาตื่นเต้นอีกครั้งเมื่อพูดถึงเรื่องแข่งรถ ความเศร้าหมองจางหายไปทันที “ที่ถนนบนภูเขาโป๋หลงมีสนามแข่งเถื่อนอยู่ที่นั่น ทุกวันศุกร์จะมีจัดการแข่งขัน! เวลาไม่มีแข่งพวกเขาก็ใช้ฝึกซ้อมฝีมือกันด้วย” “อ๋อ แล้วเธอเคยลองลงแข่งดูบ้างหรือยัง?” หลินอี้ถามพร้อมรอยยิ้ม “ฉันฝีมือยังไม่ถึงขั้นหรอก มันก็แค่การซ้อมธรรมดาๆ ไม่มีทางที่ฉันจะไปลงแข่งในสนามจริงได้หรอก!” เสี่ยวเซียวส่ายหน้า “แล้วถ้าแพ้จะเป็นไรไป? ก็แค่การแข่งขันนัดเดียว” หลินอี้กล่าว “อย่างน้อยการได้ลงไปสัมผัสประสบการณ์จริงก็นับว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ” “มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิ! ถ้าแพ้ต้องจ่ายค่าเสียหายด้วย!” เสี่ยวเซียวส่ายหัว “ผู้แพ้ต้องจ่ายให้ผู้ชนะสองแสน! ฉันไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นหรอก ยกเว้นแต่จะขายตัวเองน่ะนะ!” หลินอี้เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็มีเรื่องแบบนี้เข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่อย่างนั้นการแข่งเถื่อนพวกนี้คงไม่เกิดขึ้นตั้งแต่แรก สำหรับเขาเงินสองแสนอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับเสี่ยวเซียวมันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย ถ้าเธอรวยจริง เธอคงไม่ขับแค่ Audi TT แต่อาจจะถอย Audi R8 หรือรุ่นที่หรูกว่านั้นไปแล้ว “แล้วถ้าชนะ เธอไม่ได้เงินสองแสนเหรอ?” หลินอี้ถาม “ไม่ได้หรอก ผู้ชนะได้แค่หนึ่งแสนห้าหมื่น ส่วนที่เหลืออีกห้าหมื่นองค์กรเป็นคนเก็บไป!” เสี่ยวเซียวอธิบาย “หืม? องค์กรนี้ทำกำไรได้ดีทีเดียว!” หลินอี้พูดอย่างเรียบเฉย เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร แม้แต่ซ่งหลิงซานยังไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ แล้วทำไมเขาต้องไปสนใจสนามแข่งเถื่อนพรรค์นี้ด้วยล่ะ? “ใช่แล้ว แถมแต่ละสัปดาห์มีการแข่งอย่างน้อยสิบครั้ง พวกนั้นได้เงินไปตั้งห้าแสน! ซื้อรถได้อีกคันเลยนะ!” เสี่ยวเซียวพูดด้วยความอิจฉา “แต่เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นนั่นก็ไม่เลวนะ เอาอย่างนี้ไหม วันศุกร์นี้เราไปแข่งกันเถอะ ไปหาเงินมาซื้อค่ามือถือให้ฉัน” หลินอี้หัวเราะ “ว่าไง?” “หา? นายจะไปแข่งกับฉันเหรอ?” เสี่ยวเซียวตาโตกระพริบตาปริบๆ “ใช่ เธอไม่อยากไปเหรอ?” หลินอี้ถามกลับ “ไม่นะ ฉันอยากไปสิ!” เสี่ยวเซียวรีบพยักหน้าทันที กลัวว่าหลินอี้จะเปลี่ยนใจ “เราจะไปแข่งกันจริงๆ ใช่ไหม? ฮ่าๆๆ เยี่ยมไปเลย! ในที่สุดฉันก็ได้ไปแข่งสักที!” “เธออยากเป็นคนขับเหรอ?” หลินอี้พูดไม่ออกเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเสี่ยวเซียว เพราะถ้าแข่งจริง คนขับก็ต้องเป็นเขาอยู่ดี หากให้เธอขับมีหวังแพ้แน่ๆ “เอ่อ... อ๋อ จริงด้วย... ถ้าฉันขับเราก็แพ้น่ะสิ...” เสี่ยวเซียวดูซึมลงไปอีกครั้ง เพียงแค่เห็นสีหน้าแบบนั้น หลินอี้ก็ตัดสินใจได้ทันที มันอาจจะอันตรายอยู่บ้าง แต่สำหรับเขาแล้วอันตรายแค่นี้ยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เสี่ยวเซียวขับรถของตัวเองกลับบ้านด้วยท่าทีเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้ติดรถหลินอี้กลับไปด้วย แต่ในเมื่อเธอมีรถของตัวเองอยู่แล้ว หากจะให้เธอทิ้งรถไว้แล้วบังคับให้หลินอี้ไปส่งก็ดูจะเป็นการรบกวนเขามากเกินไปหน่อย