Chapter 152 - คิดจริงเหรอว่าฉันไม่รู้? “หะ?” ยูซู่กะพริบตาปริบๆ มองเหมิงเหยาที่กำลังหัวเราะคิกคัก ก่อนจะตระหนักได้ว่าเธอโดนเล่นงานเข้าให้แล้ว ยัยนั่นกำลังล้อเล่น ซึ่งฉู่เหมิงเหยาไม่ใช่คนที่จะมาทำอะไรแบบนี้แน่... นี่คือหลักฐานชั้นดีว่าอารมณ์ของเหมิงเหยาวันนี้ผิดปกติอย่างมาก ยูซู่ตัดสินใจไม่โต้ตอบ ซึ่งก็ถือว่าแปลกไปจากนิสัยปกติของเธอเช่นกัน เธอพยักหน้าพลางยับยั้งชั่งใจไม่พูดข้อแก้ตัวนับร้อยที่เตรียมจะเอาไว้โจมตีเหมิงเหยา “ก็ได้ งั้นฉันจะดื่มแค่น้ำผลไม้นะ!” “เป็นเด็กดีแบบนั้นแหละ” เหมิงเหยากล่าวพร้อมพยักหน้า “เหยาเหยา บางทีเราสองคนดื่มกันไปเลยแล้วค่อยเรียกแท็กซี่กลับบ้านดีไหม? หรือจะให้พี่โล่มาตามรับเรากลับดีล่ะ?” ยูซู่คิดว่าคงน่าเสียดายถ้าต้องนั่งดูเหมิงเหยาดื่มอยู่คนเดียว แล้วทำแบบนั้นไปจะมีประโยชน์อะไรกัน? “เขาเนี่ยนะ? แล้วรถโฟล์กเต่าสีเหลืองของเธอล่ะ จะจอดทิ้งไว้ข้างทางเหรอ?” เหมิงเหยาพูดขึ้นมาทันที ยูซู่ดูไม่ออกเลยว่านั่นคือรอยยิ้มที่มุมปากของเธอหรือเปล่า “หะ?” ปากของยูซู่อ้าค้างขณะจ้องมองเหมิงเหยา “ห-เหยาเหยา เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ... โฟล์กเต่าสีเหลือง...?” “คิดจริงเหรอว่าฉันไม่รู้?” เหมิงเหยาพูดพร้อมถลึงตาใส่ “คิดว่าฉันไม่ทันเกมเธอเหรอ? เราโตมาด้วยกันนะ ยัยบ้า! ของที่เธอคอยรื้อหาในกระเป๋าใบนั้นน่ะ—มันคือกุญแจรถของเธอใช่ไหมล่ะ? ปกติเธอแทบจะไม่ใช้กระเป๋าใบนั้นด้วยซ้ำ! แล้วเธอก็แอบหนีออกไป แถมรองเท้าของหลินอี้ก็หายไปตอนที่เราออกจากบ้าน! เธอคิดว่าฉันจะพลาดเรื่องทั้งหมดนั่นเหรอ?” “อึก.......” ยูซู่ส่งเสียงออกมาอย่างประหม่า เธอไม่นึกเลยว่าแผนการเล็กๆ ของเธอจะถูกจับได้ตั้งแต่ต้น... “แล้วเธอยังมาแย่งฉันขับรถอีก—ครั้งสุดท้ายที่เธอแตะพวงมาลัยนี่เมื่อไหร่กัน?” เหมิงเหยาพูดต่อ “จากนั้นเธอก็บีบแตรตอนที่เราออกจากวิลล่า แล้วโฟล์กเต่าสีเหลืองคันหนึ่งก็เริ่มสะกดรอยตามเรามา... รถเต่าของเธอไง!” “อึก...... งั้นเธอก็รู้มาตลอดเลยสินะ เหยาเหยา?” ยูซู่เหงื่อตก นึกทึ่งในสมองอันเฉลียวฉลาดของเหมิงเหยาที่สามารถปะติดปะต่อความผิดปกติทั้งหมดจนรู้ว่าเธอกำลังวางแผนอะไร “คิดว่าฉันจะไปบาร์ดึกดื่นขนาดนี้เหรอถ้าฉันไม่สังเกตเห็นไอ้หมอนั่นตามเรามา?” เหมิงเหยากล่าว “แต่อย่าเรียกเขาเข้ามาเชียวนะ—ฉันเกลียดขี้หน้าเขาตอนนี้” “โอ้ ได้เลย งั้นฉันก็จะดื่มด้วย!” ยูซู่ไม่สนหรอกว่าจะเรียกหลินอี้มาหรือไม่—ยังไงหมอนั่นก็ถูกจับได้แล้ว และไม่มีอะไรต้องกลัวในเมื่อมีเทพผู้พิทักษ์อย่างเขาคอยจับตาดูอยู่แล้ว “ที่ฉันดื่มเพราะอารมณ์ไม่ดี แล้วเธอจะมีเหตุผลอะไรต้องดื่มล่ะ?” เหมิงเหยาพูดด้วยความหงุดหงิดนิดหน่อยกับสีหน้าของยูซู่ “ที่ฉันดื่มก็เพราะฉันอารมณ์ไม่ดีเหมือนกันไง” ยูซู่อธิบายพร้อมพยักหน้า “......” เหมิงเหยาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ—เพื่อนสนิทแบบนี้บางทีก็ทดสอบความอดทนคนได้ดีจริงๆ ยูซู่พบเข้ากับบาร์แห่งหนึ่งชื่อว่า ‘เดอะ โซลิด คลาวด์’ (The Solid Cloud) และจอดรถไว้ที่หน้าทางเข้า มันดูค่อนข้างใหม่และหรูหรา แถมเพิ่งได้รับการปรับปรุงมาไม่นาน พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาเปิดประตูรถให้เหมิงเหยาและยูซู่ “สวัสดีครับคุณผู้หญิง ยินดีต้อนรับสู่เดอะ โซลิด คลาวด์ ไม่ทราบว่าได้จองที่ไว้ไหมครับ?” “ไม่ค่ะ” เหมิงเหยาส่ายหน้าขณะล็อกรถ “งั้นเชิญทางนี้เลยครับ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มและพยักหน้า ก่อนจะนำเหมิงเหยาและยูซู่เข้าไปในบาร์ มันเป็นบาร์สไตล์ยุโรปคลาสสิกที่ให้กลิ่นอายคันทรีอย่างเต็มเปี่ยมโดยยังคงความหรูหราเอาไว้ เจ้าของร้านคงจะทุ่มเงินลงทุนไปกับสถานที่แห่งนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว เหมิงเหยาและยูซู่ไม่ค่อยได้มาสถานที่แบบนี้บ่อยนัก จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา ภายในมีฟลอร์เต้นรำที่ชั้นหนึ่ง พร้อมเคาน์เตอร์บาร์และที่นั่งแบบเด็ค มีเวทีตั้งอยู่กลางร้านซึ่งมีหญิงสาวชาวตะวันตกสองคนกำลังร้องเพลงอยู่ พวกเธอแต่งตัวไม่วาบหวิวมากนัก เวลานี้เพิ่งจะเลยทุ่มมานิดหน่อย ถือว่ายังค่อนข้างเร็วอยู่ ทำให้การแสดงบนเวทีดูเหมาะสมและสุภาพ “คุณผู้หญิงทั้งสองจะนั่งที่เคาน์เตอร์หรือที่นั่งแบบเด็คดีครับ?” พนักงานถามโดยดูออกว่านี่เป็นครั้งแรกของเหมิงเหยาและยูซู่จากสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถ้าเป็นลูกค้าประจำพวกเขาคงจะตรงดิ่งไปจับจองที่นั่งเองโดยไม่ต้องรอให้พนักงานนำทาง “ขอ... ที่นั่งแบบเด็ค ที่ที่มันเงียบหน่อยได้ไหมคะ?” เหมิงเหยาคุ้นเคยกับภาพเพื่อนฝูงนั่งดื่มกันที่เคาน์เตอร์บาร์ในทีวี แต่เธอก็ยังไม่กล้าพอที่จะทำแบบนั้นในการมาครั้งแรก “ได้ครับ เชิญทางนี้เลย” พนักงานกล่าวขณะส่งพวกเธอให้กับพนักงานต้อนรับก่อนจะกลับไปประจำตำแหน่งที่ทางเข้า พนักงานต้อนรับนำเหมิงเหยาและยูซู่ไปยังที่นั่งเด็คด้านข้าง เขายิ้มให้หญิงสาวทั้งสอง “ตรงนี้พอใช้ได้ไหมครับ?” “ได้ค่ะ เรานั่งตรงนี้ก็ได้” เหมิงเหยาพยักหน้าก่อนจะนั่งลงพร้อมกับยูซู่ ที่นั่งแบบเด็คที่ดูแยกตัวออกมาแบบนี้มักมีไว้สำหรับคนที่มาดื่มคนเดียวและรู้สึกหดหู่ ผู้คนมักจะเลี่ยงที่นั่งโซนนี้ แม้แต่คนที่มาดื่มคนเดียวก็ยังชอบดื่มที่เคาน์เตอร์มากกว่า พนักงานต้อนรับถอนหายใจพลางมองดูหญิงสาวสวยทั้งสอง—สาวน้อยไร้เดียงสาพวกนี้ไม่รู้เลยหรือไงว่าสถานที่แบบนี้อันตรายสำหรับพวกเธอแค่ไหน? ที่นี่มีพวกหมาป่ารอจังหวะที่จะยื่นมือเข้าหาอัญมณีล้ำค่าอย่างพวกเธออยู่เพียบ อย่างไรก็ตาม พวกหมาป่าที่ลาดตระเวนอยู่ในบาร์ก็มีบางครั้งที่ต้องกลับบ้านมือเปล่า เพราะไม่มีหลักประกันเลยว่าเงินที่ทุ่มเทไปเพื่อสร้างความประทับใจและพิชิตเป้าหมายจะประสบผลสำเร็จจริง นั่นคือเหตุผลที่พวกหมาป่าเหล่านี้ชอบเล็งไปที่สาวน้อยอย่างยูซู่และเหมิงเหยา ทั้งสองตกเป็นเป้าสายตาของคนหลายสิบคู่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบาร์... ทว่ายูซู่และเหมิงเหยาก็ดูไม่เหมือนสาวทั่วไป พวกหมาป่าที่กระตือรือร้นหน่อยเริ่มสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับทั้งคู่ หลายคนที่ฐานะไม่สู้ดีนักถอยกรูดทันทีเมื่อรู้ว่าพวกเธอขับรถอาวดี้ S5 มา พวกเขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสกับคุณหนูไฮโซพวกนี้ ส่วนพวกที่มีพื้นฐานทางฐานะดีขึ้นมาหน่อยต่างก็เฝ้ารอคอย ดูเชิงว่าจะมีใครเข้าไป