บทที่ 688 ฐานที่มั่นของตระกูลเจิ้นหลี่! ผู้บัญชาการทั้งสามหารือกันอยู่พักใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเลือกค่ายกลที่เหมาะสม ค่ายกลปฐพีอัคนีสวรรค์! หวังเถิงได้คิดถึงค่ายกลนี้ไว้ก่อนแล้ว เขาได้ศึกษาภูมิประเทศรอบเทือกเขาโมซาคิล่าและสังเกตเห็นการมีอยู่ของภูเขาไฟที่ดับแล้ว แม้ภูเขาไฟลูกนี้จะสงบอยู่ แต่มันก็ยังมีโอกาสปะทุขึ้นได้ ด้วยความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย ภูเขาไฟที่หลับใหลนี้จะสามารถกลายเป็นภูเขาไฟที่ตื่นขึ้นมาอย่างน่าสะพรึงกลัว เอาเข้าจริง มันก็ไม่ใช่การหารือเสียทีเดียว เซียวหนานเฟิงและโจวซวนอู่เพียงแค่พูดคุยกับจอมอาคมของตนเพื่อยืนยันความเป็นไปได้ของค่ายกลนี้ เป็นไปตามคาด ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ด้วยความเชี่ยวชาญด้านอักขระของเขา จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่หวังเถิงจะทำพลาด วันต่อมา กองกำลังทั้งสามแอบมารวมตัวกันในส่วนหนึ่งของเทือกเขาโมซาคิล่า เทือกเขานี้กว้างใหญ่มาก และตระกูลเจิ้นหลี่ใช้ภูเขาเพียงไม่กี่ลูกเป็นฐานที่มั่นเท่านั้น ดังนั้น หากกองกำลังตัดสินใจซ่อนร่องรอยเอาไว้ ตระกูลเจิ้นหลี่ก็ไม่มีทางสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา โจวซวนอู่ลงจากยานรบของกองพลเสวียนอู่และได้พบกับหวังเถิงเป็นการส่วนตัวในที่สุด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เขาได้สั่งให้คนของเขาไปสืบประวัติของหวังเถิงหลังจากต้องตกที่นั่งลำบากในที่ประชุมเมื่อวานนี้ ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้เขาต้องตกใจ ชายหนุ่มผู้นี้เหลือเชื่อเกินไป เส้นทางสู่ความโดดเด่นของเขานั้นเป็นดั่งตำนาน แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ ยากจะจินตนาการว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับชายหนุ่มที่อายุยังไม่ถึง 20 ปี "คนรุ่นหลังกำลังก้าวข้ามพวกเราไปแล้ว" โจวซวนอู่รำพึงกับตัวเอง เซียวหนานเฟิงไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น ในทางกลับกัน เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นหน้าหวังเถิง ใบหน้านั้นมักจะทำให้เขานึกถึงตอนที่ถูกตานไท่เสวียนอัดเข้าให้ "จอมอาคมของคุณมาถึงแล้วใช่ไหม?" หวังเถิงเข้าประเด็นโดยไม่เสียเวลาทักทายตามมารยาท "ใช่" ทั้งสองพยักหน้า "เอาล่ะ ผมจะไม่ให้เสียเวลา เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า" หวังเถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แน่นอน" โจวซวนอู่พยักหน้าและสั่งให้คนของเขาซ่อนตัว จากนั้นเขาก็ตามหวังเถิงและจอมอาคมของเขาไป เซียวหนานเฟิงเดินตามพวกเขาไปอย่างเงียบๆ พวกเขาปีนข้ามภูเขาไปสองสามลูกก่อนจะถึงจุดหมาย นี่คือฐานที่มั่นของตระกูลเจิ้นหลี่ มีภูเขาสามลูกที่พิงกันไปมาดูคล้ายกับนิ้วมือของพระพุทธรูป เป็นภาพที่แปลกตาอย่างยิ่ง "ที่นี่ใช่ไหม?" หวังเถิงถาม "ใช่" โจวซวนอู่หยิบแผนที่ออกมาแล้วพยักหน้า ทั้งสามคนล้วนเป็นจอมยุทธ์ระดับขุนพล ดังนั้นคนอื่นคงไม่มีทางหาพวกเขาเจอหากพวกเขาต้องการจะซ่อนตัว "เราควรส่งคนไปสอดแนมเพื่อความปลอดภัยนะ" หวังเถิงกล่าว การสอดแนมเป็นสิ่งจำเป็น อาจมีข้อผิดพลาดในข้อมูลข่าวสารที่พวกเขาได้รับมา หากฐานที่มั่นของตระกูลเจิ้นหลี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกเขาก็คงจะทำพลาดมหันต์ หรือที่แย่กว่านั้นคือถ้าตระกูลเจิ้นหลี่รู้ว่าพวกเขากำลังมาแล้ววางกับดักเอาไว้... ทั้งสามมองหน้ากัน โจวซวนอู่และเซียวหนานเฟิงลังเล พวกเขาสามารถซ่อนตัวได้เมื่ออยู่ห่างออกไป แต่การแทรกซึมเข้าไปในฐานที่มั่นนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง พวกเขาไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะไม่ถูกพบตัว หวังเถิงอ่านสีหน้าของพวกเขาออกจึงถอนหายใจ "งั้นให้ผมจัดการเองเถอะ" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้เสียหน่อย "คุณมั่นใจนะ?" โจวซวนอู่เลิกคิ้วถาม เขาไม่ได้ดูถูกหวังเถิง ภารกิจแทรกซึมเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุด หากเขาถูกค้นพบ ไม่เพียงแต่ชีวิตของเขาจะตกอยู่ในความเสี่ยง แต่มันยังจะส่งผลกระทบต่อแผนการในอนาคตของพวกเขาด้วย พวกเขาต้องไม่ทำให้ศัตรูไหวตัวทัน "ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น" หวังเถิงมั่นใจในความสามารถในการพรางตัวของเขา เขาไม่เคยพลาดมาก่อน พูดจบเขาก็หายวับไปกับตา โจวซวนอู่อึ้งไป เขาใช้พลังจิตกวาดไปรอบบริเวณแต่ไม่พบสิ่งใด ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจมากขึ้นไปอีก "เจ้าหมอนี่น่าหมั่นไส้นัก แต่เขาก็เก่งจริง" เซียวหนานเฟิงกล่าว "คุณไม่ชอบเขาเหรอ?" โจวซวนอู่ยิ้มถาม "เรามีความเห็นไม่ตรงกันนิดหน่อย" เซียวหนานเฟิงรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะที่โจวซวนอู่และเซียวหนานเฟิงกำลังพูดถึงเขา หวังเถิงก็ได้พรางตัวและแอบเข้าไปในภูเขาทั้งสามลูกนั้นเรียบร้อยแล้ว เขาพบว่าไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ บนภูเขาทั้งสามลูก ตระกูลเจิ้นหลี่ระแวดระวังตัวมาก แม้จะอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา พวกเขาก็ยังซ่อนสิ่งปลูกสร้างเอาไว้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาไม่ถูกกำจัดไปเสียทีหลังจากผ่านไปหลายปี เนื่องจากไม่มีสิ่งปลูกสร้างบนพื้นดิน พวกเขาต้องซ่อนตัวอยู่ภายในผนังภูเขาแน่ๆ หวังเถิงปลดปล่อยพลังจิตออกไปและสัมผัสได้ถึงพื้นที่กว้างใหญ่ภายในภูเขา ดวงตาของเขาเป็นประกาย เขาเคลื่อนที่ไปยังทางเข้าแห่งหนึ่ง ทางเข้านั้นถูกพรางไว้อย่างดี มันตั้งอยู่ใต้ผนังภูเขาและถูกหินก้อนใหญ่ปิดกั้นไว้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีหิมะปกคลุมทางเข้าเอาไว้อีก หากมองผ่านๆ ก็ดูไม่ต่างจากผนังภูเขาส่วนอื่นๆ ที่นี่มีร่องรอยของค่ายกล ค่ายกลพรางตาถูกสลักไว้รอบทางเข้า อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับหวังเถิง หลังจากจัดการอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สามารถลอบเข้าไปในภูเขาได้สำเร็จ มีคนของตระกูลชั่วร้ายสองคนเฝ้าอยู่ตรงทางเข้า พวกเขาอายุประมาณ 30 ปีและอยู่ในระดับทหารขั้น 4 คนหนึ่งหาวแล้วพูดว่า "ฐานของเราซ่อนมิดชิดขนาดนี้ เราจะมาเฝ้ายามที่นี่ทำไมกัน ไม่มีใครหาเจอหรอก" "เบาๆ หน่อย ถ้าท่านบิชอปได้ยินเข้า นายจะถูกทำโทษเอา" อีกคนรีบกวาดสายตามองรอบข้างแล้วดุเพื่อนด้วยเสียงต่ำ "ทำไมเราจะบ่นไม่ได้ล่ะ?" อีกคนพึมพำกับตัวเอง แต่ดูเหมือนเขาจะกลัวจึงหยุดพูดไป "พวกเบื้องบนไม่เห็นทำอะไรเลยหลังจากแผนการก่อจลาจลของสัตว์ทะเลล้มเหลว พวกเขายังห้ามไม่ให้เราออกไปข้างนอกด้วย น่าเบื่อชะมัดที่ต้องมาขลุกอยู่ในภูเขาแบบนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้รับอนุญาตให้ออกไปเสียที?" อีกคนถาม "นายพูดถูก พวกเขาคงกลัวประเทศเซี่ย เราสร้างเรื่องใหญ่ไว้ขนาดนี้ ประเทศเซี่ยต้องอยากกำจัดเราจนตัวสั่นแน่ๆ แต่ความพยายามของพวกนั้นก็ไร้ผล พวกมันทำอะไรเราไม่ได้มาหลายปีแล้ว พอพวกมันลดการเฝ้าระวังลงเมื่อไหร่ เราก็จะได้ออกไปสร้างความวุ่นวายกันอีก" อีกคนหัวเราะหึๆ จิตสังหารฉายชัดในแววตาของหวังเถิง ทว่าเขาต้องฝืนใจหยุดเอาไว้ เขาจะปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักพัก เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม พวกมันทุกคนจะไม่มีวันหนีรอดไปได้ หากพญายมหมายหัวชีวิตของเจ้าไว้ เจ้าจะไม่มีวันหนีพ้น หวังเถิงตัดสินโทษตายให้คนพวกนี้เรียบร้อยแล้ว เขาหลอมรวมเข้ากับความมืดและเดินผ่านคนของตระกูลชั่วร้ายทั้งสองไปโดยที่พวกมันไม่ทันสังเกตเห็นแม้แต่น้อย เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงพื้นที่กว้างใหญ่ภายในภูเขา ที่นั่นมีถ้ำอยู่มากมาย พื้นที่ทั้งหมดถูกขุดเจาะและมีการสร้างสิ่งปลูกสร้างขึ้น ผู้คนเดินไปมาเหมือนอยู่ในเมืองเล็กๆ น่าประหลาดใจจริงๆ! หวังเถิงทึ่งกับการขยายตัวของตระกูลเจิ้นหลี่ พวกเขาไม่ควรถูกประมาทเลยจริงๆ เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นและเห็นร้านค้ามากมายขายอาวุธ โอสถ และคัมภีร์วิชา ทุกอย่างสามารถหาซื้อได้ที่นี่ พวกเขาได้สร้างระบบของตนเองขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ