บทที่ 783 อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา หลังจากเกาซุ่นได้ยินเช่นนั้น เขาก็ยิ้มพร้อมกับโคจรพลังปราณเพื่อเปิดช่องว่างในค่ายกลป้องกัน “รีบเข้ามาเร็วเข้า!” เมื่อเห็นดังนั้น เซี่ยเทียนอวี่ก็ตื่นเต้นดีใจ เขาพยุงร่างอาจารย์ของตนแล้วรีบดึงอีกฝ่ายไปข้างหน้าทันที “ท่านอาจารย์ พวกเรารอดแล้ว!” นักพรตเหล็กดำรู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมากในเวลานี้ เขาไม่คาดคิดเลยว่าเกาซุ่นจะยอมวางความแค้นในอดีตลงและปล่อยให้พวกเขาเข้ามา ความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาเอ่อล้นขึ้นมาในใจของเขา สมแล้วที่เป็นนิกายเทพแดนรกร้างอันยิ่งใหญ่ซึ่งครองสถานะนิกายอันดับหนึ่งของทวีปตะวันออก ความใจกว้างเช่นนี้เป็นสิ่งที่เจ้าสำนักแห่งนิกายอื่นส่วนใหญ่ยากจะทำได้ เมื่อพวกเขาเข้ามาด้านในแล้ว เกาซุ่นก็รีบปิดช่องว่างนั้นทันทีก่อนที่เหล่าสัตว์คลุ้มคลั่งและหมอกสีดำจะทะลวงเข้ามา ตึง! สัตว์คลุ้มคลั่งตัวมหึมาพุ่งชนเข้ากับค่ายกลป้องกันอย่างจัง “ท่านอาจารย์ ท่านกลับมาทำไมหรือเจ้าคะ?” จูเก๋อเยว่เยว่เอ่ยถาม เซียงหยุนเองก็กำลังดึงแขนเสื้อของเย่ซวนอย่างร่าเริงเพื่อเรียกร้องความสนใจ เย่ซวนยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าแค่เป็นห่วงพวกเจ้า ก็เลยกลับมาที่นี่” เย่ซวนลูบศีรษะเล็กๆ ของเซียงหยุนก่อนจะตรวจสอบร่างกายของนางอย่างอ่อนโยน เขาขมวดคิ้วหลังจากที่ได้เห็นสภาพร่างกายของนาง เขาสัมผัสได้ว่าผนึกที่ซ่อนอยู่ในร่างของนางกำลังแสดงสัญญาณว่าจะแตกออก จากนั้นเขาก็เข้าใจได้ว่า มันน่าจะเป็นเพราะเขาแสดงท่าทีเหมือนตกอยู่ในอันตรายระหว่างการต่อสู้กับอสุรกายประหลาดเมื่อครู่นี้ เขาจึงรีบใช้พลังปราณเสริมความแข็งแกร่งให้กับผนึกนั้นทันที “ศิษย์น้องสาม พอได้แล้ว ท่านอาจารย์ยังมีธุระอย่างอื่นต้องทำนะ” เมื่อเห็นเซียงหยุนยังคงเกาะติดร่างของเย่ซวนไม่ยอมปล่อย เฟิงซีหยุนจึงเดินเข้ามาอย่างจนใจ พยายามเกลี้ยกล่อมให้เซียงหยุนปล่อยมือ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เฟิงซีหยุนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ไม้ตายสุดท้าย โดยต้องใช้มันเผาสองชิ้นถึงจะเกลี้ยกล่อมให้นางยอมปล่อยมือได้สำเร็จ “ศิษย์น้องเย่ ทำไมท่านถึงกลับมาที่นี่อีกล่ะ?” เกาซุ่นถามด้วยความสงสัย ในขณะนี้ ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เขาด้วยความอยากรู้ เย่ซวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองออกไปในระยะไกลและเห็นกลุ่มหมอกสีดำหนาทึบกำลังม้วนตัวเข้ามา “ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่ภูเขาฟ้า…” “นั่นมัน…” ทันทีที่เขากล่าวจบ ฝูงชนก็เกิดความโกลาหลขึ้นมา เย่ซวนเป็นยอดฝีมือระดับโบราณขั้นสูงสุด หากแม้แต่เขาบอกว่าสิ่งที่กำลังมานั้นน่ากลัว อย่างน้อยที่สุดมันก็น่าจะเป็นยอดฝีมือระดับโบราณอีกคนหนึ่ง เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของทุกคน เย่ซวนก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “อันที่จริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ข้าก็จะอยู่ที่นี่แล้วรอให้พวกเขามาถึงเท่านั้นเอง” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็สงบลงในทันที “ฮ่าๆ เรามีเจ้าสำนักเย่ซวนอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเรา แล้วจะมีอะไรต้องกลัวกัน?” “ไม่ว่าใครจะมา เจ้าสำนักเย่ซวนก็จะจัดการมันด้วยคมดาบอันทรงพลัง!” ฝูงชนเริ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น ความตื่นตระหนกที่รู้สึกก่อนหน้านี้ได้มลายหายไปสิ้น ในขณะนี้ นักพรตเหล็กดำและเซี่ยเทียนอวี่ได้ขึ้นมาถึงยอดเขาฟ้าเป็นที่เรียบร้อย เมื่อเห็นเย่ซวนอยู่เบื้องหน้า ทั้งสองก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจและกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “นิกายเทพสูงสุด นักพรตเหล็กดำ…” “นิกายเทพสูงสุด เซี่ยเทียนอวี่…” “ขอน้อมคารวะและขอบคุณเจ้าสำนักเย่ซวน” “เอาเถอะ ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมากมายหรอก” เย่ซวนโบกมือให้อย่างไม่ใส่ใจ อันที่จริงเย่ซวนไม่ได้สนใจเลยว่าทั้งสองคนนี้จะเป็นหรือตาย ที่เขาลงมือช่วยเป็นเพียงเพราะการที่นักพรตเหล็กดำยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อศิษย์ของตนเท่านั้น “ขอบคุณเจ้าสำนักเย่ซวน…” เมื่อเห็นว่าเย่ซวนไม่ได้ติดใจเอาความเรื่องบาดหมางในอดีต เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะในใจของพวกเขาก็ผ่อนคลายลง และความเลื่อมใสในตัวเขาก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ เมื่อมองไปยังจูเก๋อเยว่เยว่ที่ยืนอยู่ข้างกายเย่ซวน หัวใจของเซี่ยเทียนอวี่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น ในฐานะอัจฉริยะไร้คู่เปรียบ เซี่ยเทียนอวี่ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใครมาก่อนจนกระทั่งจูเก๋อเยว่เยว่ปรากฏตัว ทว่าเขากลับพ่ายแพ้ให้กับนางถึงสองครั้ง และความหยิ่งผยองของเขาก็พังทลายลงจนหมดสิ้น “คุณหนูจูเก๋อ เราไม่ได้พบกันนานเลยนะ” เซี่ยเทียนอวี่กล่าวอย่างกระอักกระอ่วน จูเก๋อเยว่เยว่เพียงแค่พยักหน้าโดยไม่ได้กล่าวอะไร เซี่ยเทียนอวี่รู้ตำแหน่งแห่งที่ของตนดีจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่าเขากลับต้องตะลึงเมื่อสังเกตเห็นกลิ่นอายของจูเก๋อเยว่เยว่ ‘สวรรค์…’ ‘นางบรรลุถึงระดับฟ้าขั้นกลางแล้วงั้นหรือ?’ ให้ตายเถอะ! แม้แต่มู่เป่ยเฉินก็น่าจะยังไปไม่ถึงระดับฟ้าด้วยซ้ำ หากเป็นเช่นนี้ จูเก๋อเยว่เยว่จะไม่กลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของคนรุ่นนี้หรอกหรือ? ในขณะนี้ หัวใจของเซี่ยเทียนอวี่เต็มไปด้วยความปั่นป่วน นางทำได้อย่างไรกัน?