บทที่ 825 น่าสงสัย “ถ้าเราไม่ตอบโต้ เราจะไม่ถูกดูถูกเอาหรือ?” ความซุกซนของเจ้าลิงน้อยได้ก่อให้เกิดความเกลียดชังขึ้นระหว่างทวีปทั้งสองไปเสียแล้ว อย่างไรก็ตาม เจ้าลิงน้อยกลับไม่รับรู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันยังคงเล่นสนุกอย่างร่าเริง หลังจากค้นพบสถานการณ์นี้ เย่เสวียนตัดสินใจว่าเขาไม่สามารถสอนเจ้าลิงตัวนี้ต่อไปได้อีกแล้ว “จริงอย่างที่คาดไว้ เจ้าลิงตัวนี้มันรู้วิธีแค่การก่อเรื่องจริงๆ” “ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ ข้าไปเองน่าจะดีกว่า” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่เสวียนไม่ได้เข้าไปหยุดการกระทำของเจ้าลิงน้อย แต่กลับออกจากเกาะไปอย่างเงียบเชียบ หลังจากออกจากทะเลตะวันออก เย่เสวียนก็กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมของตน จากนี้ไปตัวตนของนักพรตหลิงอาจจะไม่ปรากฏตัวขึ้นอีกเลย เย่เสวียนไม่ได้เกรงกลัวยอดฝีมือจากทวีปนั้น ซึ่งก็คือทวีปเสวียน แต่เขาไม่ต้องการตกเป็นแพะรับบาปโดยไม่มีเหตุผล อู๋คงต้องจัดการปัญหาของตัวเองไป ในเมื่อมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นจากกฎของโลก อู๋คงย่อมไม่ตายง่ายๆ หรอก “หึหึ เจ้าลิงโง่ คอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการกับแกยังไง!” ในขณะนี้ การต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ซึ่งดึงดูดความสนใจของทุกคนทั้งจากทวีปตะวันออกและทวีปเสวียน ผู้คนมากมายต่างงุนงงเมื่อเห็นลิงตัวนั้น “ให้ตายสิ เจ้าลิงตัวนี้จะเป็นตัวเดียวกับเมื่อเดือนก่อนหรือเปล่านะ?” บนลานกว้างของนิกายเทพแดนทมิฬ บรรดาเจ้าสำนักของยอดเขาอื่นๆ ยืนอยู่ตรงนั้น แหงนมองลิงตัวใหญ่บนท้องฟ้า เกาซุ่นรู้สึกฉงน ลิงตัวนี้ไม่ใช่ลางบอกเหตุแห่งโชคลาภหรอกหรือ? ทำไมพอมันปรากฏตัวขึ้นมาก็ก่อเรื่องระหว่างทวีปทันทีเลยล่ะ? อ้าวเหล่ยจ้องมองเจ้าลิงยักษ์โดยไม่รู้จะพูดอะไรดี “แค่กๆ... มันอาจจะมีเหตุผลอื่นอยู่ก็ได้” ขณะที่เขาพึมพำกับตัวเอง เขาก็หันไปถามจูเก๋อเยว่เยว่ “ศิษย์หลานจูเก๋อ อาจารย์ของเจ้ากลับมาที่ยอดเขาเมฆาฟ้าแล้วหรือยัง?” จูเก๋อเยว่เยว่โบกมือ อาจารย์ของนางจากไปนานกว่า 30 วันแล้ว ไม่ได้บอกว่าเขาจะไปไหน และยังไม่กลับมาเลย “ว่าแต่... เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าลิงยักษ์ตัวนี้ถูกศิษย์น้องเย่แอบสอนมา?” เกาซุ่นโพล่งขึ้นมาทันที “ไม่หรอก ไม่น่าใช่หรอก ศิษย์น้องเย่ไม่ได้ว่างขนาดที่จะเอาเวลาไปสอนลิงหรอกนะ” ทุกคนต่างไม่อยากจะเชื่อ คิดว่าเรื่องแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย “ข้าก็แค่เดาสุ่มไปเรื่อยเปื่อยน่ะ” เกาซุ่นกล่าวอย่างจนใจ กว่า 30 วันที่ผ่านมา เนื่องจากไร้ข่าวคราวของเย่เสวียน เกาซุ่นจึงรู้สึกแปลกใจมากและอยากรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องทั้งสองนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน เพียงไม่กี่วันหลังจากลิงตัวนี้ปรากฏตัว เย่เสวียนก็ออกจากนิกายไป ในขณะที่ผู้คนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กัน ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าลานกว้างในทันที เขาคือเย่เสวียนนั่นเอง “อาจารย์!” จูเก๋อเยว่เยว่วิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ เย่เสวียนเผยรอยยิ้มออกมาในเวลานี้ เขามองดูศิษย์ผู้เชื่อฟังของเขาแล้วรู้สึกปลื้มใจยิ่งนัก เยว่เยว่นั้นดีกว่าอู๋คงที่เป็นแม่เหล็กดึงดูดปัญหาหลายเท่าตัวนัก โชคดีที่เย่เสวียนชิ่งหนีออกมาก่อน ไม่อย่างนั้นหากถูกจับได้ สถานการณ์คงไม่สู้ดีแน่ หลังจากเห็นเย่เสวียนปรากฏตัว เกาซุ่นก็จ้องมองเย่เสวียนอย่างสงสัยแล้วถามว่า “ศิษย์น้องเย่ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?” เขายังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล เย่เสวียนสังเกตเห็นสายตาที่กังขาของเกาซุ่นในเวลานี้และรู้สึกผิดเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมว่าไอ้เจ้านี่รู้เข้าแล้ว? เมื่อเห็นเย่เสวียนนิ่งเงียบ เกาซุ่นจึงซักไซ้ต่อ “ศิษย์น้องเย่ หรือว่าเจ้าเป็นคนสอนวิชาให้ลิงตัวนี้?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างหันมามองในทันที รอฟังคำตอบของเย่เสวียน “หึหึ ศิษย์พี่เกา เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?” เย่เสวียนไม่ลืมที่จะเหลือบมองเกาซุ่นขณะพูด ซึ่งทำให้อีกฝ่ายใจสั่น ในจังหวะนั้น เย่เสวียนรีบยิ้มและกล่าวว่า “เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ข้าเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาฉับพลัน เลยออกไปหาถ้ำในป่าลึกเพื่อฝึกตนอย่างสันโดษน่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างพยักหน้า เพราะอย่างไรเสีย พวกเขาก็ไม่เชื่อตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าสิ่งที่เกาซุ่นพูดเป็นเรื่องจริง เวลาผ่านไปแค่ 30 วัน เจ้าลิงตัวนี้ก็บรรลุถึงระดับกลางของขอบเขตสวรรค์แล้ว หากปล่อยให้มันมีเวลามากกว่านี้ มันคงเข้าสู่ขอบเขตจ้าวแห่งรหัสยวิญญาณเป็นแน่ พวกเขายังเข้าใจดีว่าเย่เสวียนนั้นมีพรสวรรค์ในการสอนศิษย์จริงๆ เพราะศิษย์ทั้งสามคนที่เขารับมาต่างก็เป็นยอดฝีมือทั้งสิ้น อย่างไรก็ตาม ต่อให้เขาจะสอนเก่งแค่ไหน การจะบรรลุถึงขอบเขตสวรรค์ใน 30 วันมันก็เป็นเรื่องไร้สาระเกินไป มันต้องใช้ปาฏิหาริย์เท่านั้นถึงจะฝึกฝนได้เร็วปานนั้น ตู้ม! ในขณะที่ผู้คนยังคงถกเถียงกันเรื่องนี้ เจ้าลิงก็ยังคงต่อสู้กับพยัคฆ์อย่างดุเดือด แม้แต่ท้องฟ้ายังสั่นสะเทือนจากคลื่นพลังของการต่อสู้ การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงยิ่งนัก...