บทที่ 1368: ความตั้งใจที่คลุมเครือ? เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีดูอิดประหลาดใจกับคำพูดของดาวิสที่บอกว่า ปากของเขาไม่อาจหยุดยั้งการสั่นกระสับได้ “คุณหมายถึง...?” ดาวิสเพียงแค่สบตากับลิอา อัลสไตร์มีที่อิดประหลาดใจเช่นกัน ก่อนจะกลับมองอีกครั้งแล้วส่ายหัว “โอกาสมีเท่าๆ กัน พลังรักษาของข้าอาจสำเร็จทั้งหมดหรือล้มเหลวเท่านั้น แต่ข้าหวังว่าไม่มีผลเสียใดๆ จากวิธีรักษาของข้า ถึงจะมีก็ไม่ใช่เรื่องอันตราย” ดาวิสพูดอย่างมั่นใจจนเอ็ดการ์ อัลสไตร์มีไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนปากของเขาอกเปิดออกในความประหลาดใจและอึ้งงัน ถ้าเป็นคนอื่นที่กล่าวคำเหล่านี้กับเขา เขาอาจแสยะแล้วอาจถึงกับตบสักสองที แต่คำพูดเหล่านี้มาจากหลานชายของเขา ผู้ที่รักษาดันเทียนของเขาได้! เขาจะไม่หวังใจเช่นไร!? ชีวิตของภรรยาของเขาต้องอยู่ในความเสี่ยง! เอ็ดการ์ อัลสไตร์มียื่นมือออกอย่างอารมณ์และจับแขนของดาวิสที่พูดถึงไหล่ของเขา “คุณสามารถ... รักษาภรรยาของข้าพเจ้าได้จริงๆ หรือ?” “อย่างที่ข้าบอก” ดาวิสเก็บริมฝีปากแล้วยิ้มแหก “โอกาสเท่าๆ กัน…” เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีอ๊าซึ่งแล้วพยักหน้าพร้อมพูดว่า “เพียงพอแล้ว! มากกว่าเพียงพอ! ผู้ชำนาญยาสมุนไพร นาซกา อัลสไตร์มีแจ้งกับพวกเราว่าลิอา มีแค่กว่าสิบปีที่จะหมดอายุจากผล結晶เลือดที่จะปกคลุมร่างกายทั้งหมด หมายความว่าเธอจะมีแค่กว่าสิบปีก่อนที่ผล結晶เลือดจะแตกกระจาย” ขอบอกเลยว่าไม่มีอะไรที่ข้าสามารถทำได้อีกนอกจากพึ่งพาคุณผู้ใหญ่! เขาจับมือของดาวิสอย่างอารมณ์แน่น ทำให้ดาวิสรู้สึกถึงความเข้มข้นของอารมณ์ “อ่า ทั้งสองคนนี้กลับไม่เคยรังแกผมสักครั้ง เพราะบางเหตุผลหนึ่ง…” ดาวิสส่ายหัวพร้อมหัวเราะ ทำให้ทั้งคู่อาย ลิอา อัลสไตร์มีกอดแก้มของไทอา อัลสไตร์มีโดยน้ำตาเล็ดเลื่อยลงบนใบหน้า แล้วในเวลาเดียวกัน ไทอา อัลสไตร์มีก็อุ้มแน่นแม่ของเธอ ทั้งหมดนี้เธอรู้สึกกระฉับกระเฉี่ยหลังจากได้ยินคำพูดของดาวิส ก่อนหน้านี้ ขณะฟังพ่อของเธอพูดถึงโรคของแม่ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอแหลมคมทุกครั้งจนแสบร้อนและหนักอึ้ง เธออุทานไห้เงียบๆ จนกระทั่งดาวิสรับรองว่าเขามีโอกาสห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะรักษาแม่ของเธอให้หาย เธอจึงผ่อนคลาย สำหรับโรคที่ไม่มียารักษาก่อนหน้านี้ โอกาสห้าสิบเปอร์เซ็นต์ถือว่ามากพอ แม้ว่าเธอจะข้างอายในการสังคม แต่ว่าไม่ได้หมายความว่าเธอ缺乏ความรู้ เพราะส่วนมากเวลาเธอใช้ไปกับการเล่นหรือการเรียนรู้ เธอ clear ที่การเพิ่มโอกาสแม้แค่เปอร์เซ็นต์เดียวก็เป็นเรื่องสำคัญมาก เธอแยกจากการจับมือของแม่และหันไปมองดาวิส พร้อมประชดประ舌เล็กน้อย “ขอโทษพี่ชาย…” ความรู้สึกของไทอา อัลสไตร์มีกลายเป็นอายุซื่อสัตย์ “ข้ามำเข้าใจเจตนาที่ดีของคุณและ-” “ okay… คุณทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วพีช…” ดาวิสยิ้มแกล้งอย่างอารมณ์ร сетแยกริมฝีปากกว้าง “มันเป็นความผิดของแม่เองที่พูดอะไรบ้าๆ อย่างนั้น จริงๆ แล้ว… ข้ามิได้เคยเห็นย่าผู้สวยงาม วัยเยาว์ ที่พยายามปิดบังเรื่องสำคัญด้วยอารมณ์มีเซ็กส์ที่คลุมเครือ…” ลิอา อัลสไตร์มีใบหน้าแดงแจ๋วแล้วหลบหน้าด้วยมือของเธอ ขณะที่ดาวิสดับเสียงหัวเราะต่อเนื่อง เขาแอบรู้สึกว่าเพิ่งพูดอะไรขัดกับไทอาเล็กน้อย เขาจึงยกมือปัดหัวเธอเพื่อคลายความอาย “อืม… ดาวิส…” เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีดูอิด frustrations พร้อมพูดว่า “ข้าจะมายุ่งกับคุณได้อย่างไรหลังจากที่คุณทำแบบนี้ให้กับข้า?” “เหรอ… ฉันทำได้อีกไหม?” ดาวิสสับสน เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีกลายเป็นอึ้งเมื่อส่งการสื่อสารวิญญาณ “แคลร์สบประ{m?} ฉันว่า you เสียเลือดสำคัญมากเพื่อรักษาฉันด้วยวิธีแปลกประทับในศิลป์การปรุงยาของคุณ ฉันไม่มีเจตนาที่จะยุ่งกับเทคนิคของคุณ แถมคงไม่สามารถเรียนรู้มันได้ เพราะข้าหยุดดุลยธรรมุตไม่เทียบเท่าคุณ แต่ฉันสาบานว่าไม่มีเจตนาใดให้ยุ่งกับคุณ เพราะกลัวว่าคุณจะเสียเลือดสำคัญและส่งผลต่อการเพาะวัฒนาการของคุณ” “อ่า…” ดาวิสเข้าใจ แม่ของเขาคิดว่ามันเป็นยาเม็ด ไม่ใช่เทคนิค ยังทำให้เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีลังเลที่จะขอกความช่วยเหลือจากเขา “ดังนั้น ถ้าข้าไม่ได้มาช่วยโดยตรง พ่อของข้าจะปล่อยให้เมียของเขาตายใช่ไหม?” ดาวิสถามด้วยความขำขัน เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีส่ายหัว “ผมเคยวางแผนเดินทางไปรอบๆ ห้าร้อยเขตเพื่อหาร่วนใดๆ ที่อาจรักษาโรคนี้ได้เป็นปีๆ ถ้าไม่สำเร็จ ผมก็จะกลับมาหาคุณในอีกสิบถึงยี่สิบปีเพื่อขอความช่วยเหลือ แล้วตอนนั้นผมจะมั่นใจว่า you จะก้าวสู่ระดับศรัทธาทะลวงทะเลอย่างงดงามในระบบการเพาะพุทธอื่นๆ” ดาวิสยิ้มอย่างพอใจ “ขอบคุณที่คุณคิดถึงสุขภาพและอนาคตของข้าพเจ้า… ผมรู้สึกดีที่พ่อของข้ามองเห็นความสามารถของข้ามาก่อน” เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีพยักหน้าโดยไม่คล่องแคล่ว “ผมไม่คิดว่าผมจะมีความอดทนเช่นนั้น ถ้าไม่มีโรคนี้” “ขอบคุณที่คุณไม่รีบขอความช่วยเหลือแค่เพราะข้ามีศักยภาพในการรักษาโรคนี้จากความสำเร็จก่อนหน้านี้” “ข้าจะไม่กล้าขอความช่วยเหลือแบบ shameless เว้นแต่ว่าจะเป็นการทำร้ายตัวเอง ดังนั้น ข้าอยากให้แม่ของข้มีชีวิตต่อไปอีกหลายครั้ง แล้วเธอก็ได้กลับมาพร้อมคนรักและคุณ ชายรุ่นลูกรุ่นหลานที่มีความสามารถเหลือเฟล… ข้าห่วงใยคุณมากกว่าที่คิด… ข้าจะวางชีวิตของข้าลงเพื่อคุณ ดาวิส เพียงแค่พูดว่าไกล่ตาม!” เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีปั๊มหน้าอกด้วยสีหน้ศรัทธาอย่างจริงจัง ทำให้ดาวิสอึ้งไปชั่วครู่หนึ่ง จนพูดไม่ออก “ดีแล้ว ผมต้องการให้ทั้งปู่และลูกอา姑ของข้าออกจากที่นี่…” เขาพูด ทำให้เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีหยุดนิ่งชั่วครู่หนึ่ง ขณะที่ลิอา อัลสไตร์มีและไทอา อัลสไตร์มีแลกเปลี่ยนถ้อยคำให้กำลังใจกันอยู่ เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีดูเหมือนกำลังลังเลว่าจะออกหรือไม่ ช่วงความลังเลเล็กๆ ที่เห็นในใบหน้าของเอ็ดการ์ อัลสไตร์มีหายไป ต่อมาเขาเปิดปาก仿佛จะยอมรับ “เข้าใจแล้ว…” เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีพูดด้วยความรู้สึก เขาตัดสินใจว่า “ดังนั้นทั้งสองคนนี้จะรออยู่ข้างนอกโดยที่ไทอาต้องกลับมาก่อน แล้วรอจนข้าสำเร็จ…” เมื่อพูดจบ เขารอจนไทอา อัลสไตร์มีกลับมาจากการจูบแม่ของเธอ ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง แต่แล้วไทอา อัลสไตร์มีก็วิ่งกลับมาหาเขาอีกครั้ง ด้วยดวงตาสีปurple ที่ชุ่มน้ำตา “พี่ชาย ทั้งนี้ข้าขออภัยในเรื่องที่ผ่านมา… โปรดรักษาแม่ให้หายเป็นปกติโดยเร็ว!” ดาวิสอุ่นใจมองดู แล้วขยับคิ้ว “ถ้าไม่รักษาแม่ให้หายได้เต็มที่ คุณก็โทษผมได้เลย” “อ่า…? รอ!” หลังจากนั้นเขาผลักไทอาให้ลุกขึ้นแล้วปิดประตูอย่างแนบแน่น เสียงประตูที่ปิดดังสนั่นทำให้ห้องเงียบ ตรวจสอบว่าประตู锁上แล้วจากด้านใน เขาหันกลับมามองใบหน้ของย่าที่ดูเข้มแข็งและกล้าหาญ เหมือนเธอเตรียมพร้อมที่จะ吞ยาเม็ดที่อาจเป็นจุดตัดสินระหว่างชีวิตและความตาย เขาหัวเราะเบาๆ “เฮ้อ ดาวิส… พูดแล้วว่าการรักษาของข้าไม่เป็นอันตรายใช่ไหม?” “รู้เรื่องนี้แล้ว” ลิอา อัลสไตร์มีกระซิบ “มันไม่ได้เป็นยารักษาโรคแบบที่เคยกินตลอดชีวิตหลังจากที่ดันเทียนระดับกลางของเธอแตกหัก แต่นี่คือยาที่เปลี่ยนชีวิตจริงๆ!” “หากการรักษานี้สำเร็จ ความขอบคุณของข้าจะไม่มีขอบเขต แต่ถ้าล้มเหลว แสดงว่าเทพเจ้าได้ตั้งใจให้ข้าเสียชีวิต แต่อขอบคุณยังคงไม่มีที่สิ้นสุด” ดาวิสเห็นใบหน้ที่หลงใหลในการดูการปรุงยา แล้วก็พยักหน้าให้กับการสื่อสารอันหลงใหลของลิอา อัลสไตร์มี เขาเข้าใจว่าเขามีอยู่แล้วที่เป็นผู้ช่วยเหลือทั้งพ่อและพี่ชายของเธอ ความรู้สึกเหล่านั้นทำให้ดาวิสพยักหัวให้ลิอา อัลสไตร์มีว่า “คุณรู้สึกเจ็บไหม?” “ไม่เจ็บ… แค่รู้สึกว่าเท้าไม่มีความรู้สึก” เขาพยักหัวให้เธออีกครั้ง แล้วนำกระทะเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า “รับซะ” เขาพูดกับลิอา อัลสไตร์มีที่มองยาตาคมที่ลอยอยู่ต่อหน้าเธอ “ยาตัวนี้คืออะไร…?” เธอถามอย่างไม่มั่นใจ เพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่ยาที่รักษาโรคตามที่คิด ทำไมยาสามารถถูกปรุงได้เร็วขนาดนี้? แน่นอนว่าในระดับที่สูงกว่านี้อาจทำได้ แต่重点คือไม่ใช่ระดับแค่ไหน ยาส่งกลิ่นที่คุ้นเคย ทำให้เธอจำได้ถึงกลิ่นที่… “ยานอนหลับ… เมื่อกลืนแล้วจะทำให้คุณหลับนานกว่าหกชั่วโมง เว้นแต่ข้าจะปลุกบังคับให้醒มา” สีหน้าของลิอา อัลสไตร์มีตะแค้มและแข็งกระด้างเมื่อเธอได้ยินเสียงที่ดูเฉ 칼ไร้ความรู้สึกของดาวิส ดาวิสยิ้มเล็กน้อยโดยไม่ให้เธอเห็นว่าเขารู้ว่าสิ่งที่เธอคิดอยู่ เขาเป็นผู้ชาย ไม่ใช่สายสวดสำหรับญาติสนิท แม้ว่าความสัมพันธ์จะเป็นหลานและปู่นารี แต่พวกเขาพстре่าน conference แค่สองหรือสามครั้งเท่านั้น ตอนนี้เธอถูกบอกว่าให้กลืนยานอนหลับโดยผู้ไม่เกี่ยวข้องทางโลก เธอจึงกลัวว่าร่างกายของเธอจะถูกละเมิดขณะหลับลึก เขาตระหนักว่านี่คือความกังวลของเธอ เขายังเข้าใจว่านี่คือสาเหตุที่เอ็ดการ์ อัลสไตร์มีลังเล ก่อนหน้านี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากให้ผู้ชายอื่นสัมผัสความอ่อนโยนของภรรยาของตน แม้แต่ในฐานะผู้ชำนาญยา แม้แต่ผู้หญิงที่อ่อนโยนในโลกแห่งการเพาะพุทธก็เช่นกัน พวกเขาจะมักเลือกจ้างผู้ชำนาญหญิงเพื่อตรวจสอบ แม้จะต้องจ่ายเงินมากก็ตาม แน่นอนว่าเมื่อเป็นเรื่องชีวิตหรือความตาย ผู้คนส่วนใหญ่จะไม่สนใจอะไรอีกเลยและจับ straws ใดก็ได้ ในความเงียบที่แสนจะจ้องตา ดาวิสยิ้มกว้างขึ้น เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง “แม่ของข้ามีความเชื่อมั่นในข้ามากแค่ไหน?” ลิอา อัลสไตร์มีมองเขาโดยสีหน้สั่นและลังเล ก่อนจะเคลื่อนมือของเธอเป็นวงกลบ *Pahh!~*