Chapter 882 Ancestor Dian Alstreims Ten Thousand Years

เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 03:54

บทที่ 882 ผู้อาวุโสดิแอน แอทีสทรีม สิบพันปี «ฮา ๆ วิญญาณผู้เพาะยาดิแอน แอทีสทรีม ถ่อมตนเกินไป» ดavis เสียดสีว่า “มันเป็นเรื่องธรรมดา ผมจะได้รับทรัพยากรมากกว่าในที่นี้ที่พวกเขาเรียกว่าเป็นดินแดนอุดม แต่ถ้าหากผู้อาวุโสดิแอน แอทีสทรีมอยากก้าวหน้าในการเพาะยาอย่างมีนัยสำคัญ ผมแนะนำว่าให้ไปยังดินแดนใหญ่สักแห่ง” ‘อ้างว่าโล่ง!?’ เสียงฝูงชนอึ้ง แทบจะสำลักอาหารในคอเพราะอาการช็อก ‘ทำไมไม่บอกตรง ๆ ว่าที่นี่เป็นดินแดนจน! แล้วทำไมถึงทำให้พวกเราตPHI ต่อไปอีกแบบนี้!’ ถึงแม้พวกเขาจะห่อเหวอาด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเลย ผู้อาวุโสดิแอน แอทีสทรีมขยบศีรษะแล้วว่า “ผู้คุ้มครองอ่อนโยนเกินไป แต่ถ้าข้าพเจ้าแยกออกจากตระกูลแอทีสทรีมแล้วไม่นานเกินกว่าสักกี่ทศวรรษ ตระกูลแอทีสทรีมจะถูกฆ่าล้างเสียที ณ เวลานั้นข้าพเจ้าเองก็จะลงโทษผู้ที่ทำการฆ่าพวกเรา ทั้งหมันว่าเป็นผู้ที่อยู่ภายใต้นั้น เพราะผู้ที่มองเห็นเขตของข้าพเจ้า คือหมู่พลังที่อ่อนแอในดินแดนใหญ่” “จนกว่าข้าพเจ้าาจะออกจากตำแหน่งนี้ ข้าพเจ้าจะไม่มีใบหน้าที่จะได้พстреความเทวะและพี่น้องของข้าพเจ้าในชาตินี้อีกเลย!” «ผู้อาวุโส…» นักรุ่นเยาว์รู้สึกซาบซึ้ง ครั้งแรกในชีวิตพวกเขารู้สึกว่าเป็นภาระ เมื่ออยู่อาศัยในตระกูลแอทีสทรีม พวกเขามักเชื่อว่าตนเองเป็นอาวุโสที่ไร้เทียบ แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างสามประเภทของดินแดน คนเราอาจกล่าวได้ว่าโลกที่พวกเขาอาศัยอยู่ได้บดบังสายตาเสียแล้ว เพราะไม่ว่าจะไปที่ใดในดินแดนนี้ คนอื่นก็แย่งชายเสมอ วันไหนที่ไม่ต้องพูดอะไรก็ยังมีผู้ยินดีเป็นทาสเพื่อหาเลี้ยงดูพวกเขา บางครั้งก็ทำเพื่อหารายได้เลี้ยงตัวเอง เหตุการณ์เช่นนี้ได้ทำให้พวกเขามีจมูกชูสูงสู่ฟ้า เหมือนกับว่าเป็นผู้ครอบครองอำนาจอย่างไม่มีใครใกล้เคียงในยุคสมัยใด ๆ แต่เมื่อเห็นผู้อาวุโสแสดงว่าต้องตายเมื่อเขาต้องออกจากที่นี่ พวกเขาจึงต้องเข้าใจความแตกต่างระหว่างสามประเภทของดินแดน พวกเขาก็แค่กบในบึงที่มองเห็นแต่ฟ้าแคบ ๆ ไม่เห็นอะไรนอกเหนือจากช่วงมืดที่อยู่เหนือหัวของพวกเขา โหนดร่า แอทีสทรีม สบตากับใบหน้าที่คล้ำและขึงขั้นของผู้อาวุโส ความรู้สึกซับซ้อนที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน รู้สึกว่าแค่ทำเพียงแค่ไม่ทำอะไรเลย ผู้อาวุโสดิแอน แอทีสทรีมก็ได้ปกป้องตระกูลของเธอจากภัยคุกคามภายนอก ถึงแม้จะชัดเจนอยู่แล้วว่าสิ่งนี้สำคัญ but ไม่มีใครตรวจสอบเพราะทุกคนมองเห็นแค่ภายในเก้าตัวอย่างตะวันออกเท่านั้น ไม่ใช่ทั่วทั้งห cinquante‑two แห่ง เก้าตัวอย่างเหล่านั้นมีความแข็งแกร่งประมาณเทียบเท่ากัน ทำให้พวกเขาหยิ้มว่าเป็นผู้ครอบครองอธิภูตในเขตของตนเอง พวกเขาไม่เคยเข้าใจว่าเขตของพวกเขาอาจถูกทำลายโดยอำนาจใหญ่โตในทันที แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา เพราะไม่มีใครบอกพวกเขาว่าเอ่ยถึงความแข็งแกร่งของดินแดนใหญ่ เพราะอาจทำให้หัวใจของพวกเขาติดขัดและเป็นคนเสียสติในการฝึกฝน หลังจาก alcanzarระดับกฎหมายแล้ว คนเรามักคิดว่ากำลังเพิ่มความแข็งแรงของตนเองมากพอแล้ว จะเริ่มใช้ชีวิตอ่อนหรูหราในตระกูล และคนรุ่นพี่อาจตามใจทำให้กำเนิด “คนขี้เกียจ” ขึ้นอีกหลายคน จิตใจที่ถูกทำให้แข็งแรงจะอ่อนแอลงตามเวลา และเมื่อถึงจุดที่พวกเขาระคายเคืองว่าติดขัด ชนะแค่ความคิดว่า “ทำอะไรไม่ได้แล้ว… ไม่มีทางที่จะตามทันคนที่สูงกว่าฉันได้” ความคิดนี้ทำให้พวกเขาตายในใจ ทำให้ชีวิตที่เหลือกลายเป็นคน平凡 เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่มันเป็นความไม่รู้ที่เมื่อเติบโตขึ้นไม่ได้เรียนรู้ นอร่าแอทีสทรีม หันกลับมามองยอดผู้อาวุโสของเธอ คือกรังเอลเดอร์วัลเดรย์แอทีสทรีม “ดังนั้น…พวกเขาจึงเคารพผู้อาวุโส… แล้ว…?” “ข้าพเจ้าผิดหรือ?” นอร่าเคลือบริมฝีปากแห้ง แล้วกัดลงไปที่ริมฝีปาก ตั้งแต่เด็กเธอเคยเก็บความอาฆาตต่อผู้อาวุโสไว้ในใจ ถ้าผู้อาวุโสไม่อยู่ในสถานะเซclusion… ถ้าผู้อาวุโสดูแลเรื่องภายในของตระกูล… ถ้าผู้อาวุโสสนใจและนำทีมเข้าไปช่วยชีวิตพ่อแม่ของเธอที่โซนอันตรายซึ่งต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญระดับเก้าขั้นเพื่อช่วย… พ่อแม่ของเธอคงไม่ตายไปแล้ว! เธอโกรธผู้อาวุโสในใจ แต่ก็รู้ว่าเธอเป็นคนไม่เป็นเหตุผล นอร่าแอทีสทรีม พลันพบว่าก rangs เอlder วัลเดรย์แอทีสทรีม กำลังมองมาหาเธอ ทั้งคู่มีสีหน้าที่ต้องพูดคุยถึงเรื่องบางอย่าง ดavis มีความเคารพต่อผู้อาวุโสใหม่ ที่อาจเป็น “ผู้อาวุโส” หากเกิดในตระกูลแอทีสทรีม เขาไม่คงจะไม่เรียกว่า “ผู้อาวุสะ” อยู่ดี การอยู่หลังจากพยายามดูแลการเติบโตของตระกูล แม้ว่าผู้อาวุโสดิแอน แอทีสทรีมจะเคยเป็น “พลังพระเจ้า” ห้าพันปีที่แล้วก็ตาม การให้ “การเสียสละและความรู้สึก” เพื่อครอบครัวของเขามันยังไงกันแน่? ผู้คนในห้องรับรองใหญ่และแม้แต่ทั้งตระกูลแอทีสทรีม ไม่ใช่สายเลือดตรงของผู้อาวุโส พวกเขาเป็นแค่หลานพี่น้องและผู้สืบทอดของตระกูลอื่น ๆ เขาไม่มีหน้าที่อะไรต่องั้น แต่เลือกที่จะจำกัดปีกของตนเองเพื่ออยู่เฝ้ารักษารัง แม้จะไม่ใช่ลูกหลานโดยตรง แต่ก็ทำให้หัวใจของดavis สั่นสะเทก ดavis รู้สึกซับซ้อนระหว่างการให้ความเคารพต่อผู้อาวุโส ด้วยว่าการทำสิ่งชั่วของผู้ใดนั้นทำได้ง่าย แต่ “การทำสิ่งดี” ที่ทำให้คนยกย่องว่าเป็นคนยิ่งใหญ่… มันทำให้ยิ่งใหญ่จริงหรือ? เขาไม่แน่ใจ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไหร่ก็ยังหาผู้ที่จะดูแลตระกูลที่ไม่ใช่สายเลือดของตนเองอย่างที่ผู้อาวุโสทำไม่ได้ แม้ดavis จะเคารพผู้อาวุโส แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความโง่เขลา ชีวิตของผู้อาวุโสที่มีไปแล้วสิบพันปี… ถูกทำให้เสียเปล่าหมดเลย!

React