บทที่ 522 เผชิญหน้ากับจัสมิน ดิย่าพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มอมทุกข์พลางใช้ปลายนิ้วสางผมของนาตาชาอย่างอ่อนโยน “ฉันรู้ว่าเธอต้องการจะสื่ออะไร แต่มันคงไม่ใช่เส้นทางที่ฉันจะเลือกในตอนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ มันยังมีหลายสิ่งที่ฉันต้องทำก่อนจะไปใช้ชีวิตปกติกับโยฮัน เธอเองก็รู้นี่นาตาชา ว่าฉันไม่สามารถเลือกชีวิตแบบที่จัสมินเลือกได้ ต่อให้ฉันปรารถนามันมากแค่ไหนก็ตาม ฉันเป็นเพียงคนที่ไม่รู้แม้กระทั่งที่มาที่ไปและชีวิตของตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ การได้มีลูกกับเขาสักคนและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมันเป็นเรื่องที่งดงาม แต่ก็น่าเสียดายที่เราถูกล้อมรอบไปด้วยศัตรูมากมายที่จ้องจะพรากชีวิตเราและทำร้ายครอบครัวของเรา การใช้ชีวิตแบบนั้นจึงเป็นไปไม่ได้จนกว่าฉันจะกลายเป็นคนที่ปกป้องครอบครัวได้ และเป็นคนที่โยฮันพึ่งพาได้ ซึ่งสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อฉันแข็งแกร่งพอที่จะช่วยชีวิตคนรักของฉันเอาไว้ได้ เหมือนกับที่ผู้หญิงคนนั้นที่เคยช่วยชีวิตฉันไว้ถึงสองครั้งกล่าวไว้” ดิย่าจ้องมองนาตาชาแล้วเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมาด้วยท่าทีจริงจัง เธอจำคำพูดของเอเวลินที่เคยบอกกับเธอได้แม่นยำ “จงทำตัวให้คู่ควรกับการที่จะได้รู้ชื่อของข้าให้ได้เสียก่อน...” ดิย่าพึมพำขณะนึกถึงคำตอบที่เอเวลินทิ้งไว้ให้ตอนที่เธอฟื้นจากการหลับใหลหลังจากถูกลอบโจมตีโดยพวกนักฆ่าเหล่านั้น นาตาชามองดิย่าด้วยความสับสน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เข้าใจดีว่าสิ่งที่ดิย่าพูดนั้นถูกต้อง พวกเธอต้องกลายเป็นคนที่สามารถรักษาชีวิตตัวเองไว้ได้ เพื่อไม่ให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของพวกเธอได้อีก “อื้ม ฉันเข้าใจแล้ว รวมฉันไปด้วยคนนะ ฉันจะพยายามตามเธอให้ทัน ถึงมันอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่เชื่อเถอะว่าฉันจะตามไปถึงจุดนั้นในไม่ช้า ท้ายที่สุดแล้วโยฮันก็อยู่ที่นี่ และเขาก็จะเป็นคนช่วยให้ฉันก้าวไปสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครกล้าดูถูกฉันได้อีก” นาตาชาหัวเราะเบาๆ ขณะพูดกับดิย่า เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ดิย่าก็ถอนหายใจยาวเพราะเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ใช่แล้ว ดูเหมือนนาตาชาจะตื่นเต้นที่จะได้พบโยฮันเพราะอยากให้เขามาบ่มเพาะร่วมกับเธอเพื่อช่วยให้เธอทะลวงไปสู่ขอบเขตระดับใหญ่ขั้นถัดไป เนื่องจากระดับการบ่มเพาะของเธอหยุดชะงักลงนับตั้งแต่พวกเธอจากมาจากดินแดนแห่งความว่างเปล่า “เธอนี่มันจริงๆ เลยนะนาตาชา แต่อย่ารีบร้อนไปนักเลย เธอจะไปถึงจุดนั้นได้สักวันเอง แค่ไม่ต้องไปทำอะไรบ้าบิ่นก็พอ” ดิย่ามองหน้านาตาชาขณะพูดเตือน ก่อนจะหยุดไปชั่วครู่แล้วพูดต่อ “เธอต้องระวังให้มากเวลาบ่มเพาะพลังหยางจากเขา เขาบอกฉันว่าเธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสตอนบ่มเพาะพลังหยางของเขาครั้งล่าสุดตอนอยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่า อย่าทำผิดพลาดซ้ำเดิมอีกล่ะ ให้ค่อยเป็นค่อยไป ถ้าหากรู้สึกว่าร่างกายรับไม่ไหวก็ให้หยุดทันที แล้วค่อยเริ่มใหม่เมื่อเธอพร้อม” ดิย่าจ้องมองนาตาชาด้วยสายตาห่วงใยพร้อมกับให้คำแนะนำเรื่องวิธีการบ่มเพาะพลังหยางของเขา “ฉันเข้าใจแล้วค่ะท่านดิย่า ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ ฉันจะจำคำพูดของท่านไว้ระหว่างบ่มเพาะพลังหยางของเขา แต่ก็นะ... ฉันต้องรวบรวมพลังหยางของเขาก่อนจะบ่มเพาะมันนี่สิ” นาตาชากล่าวพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ เมื่อได้ยินคำของนาตาชา ดิย่าก็สูดหายใจเข้าลึกๆ สายตาของเธอมองไปยังทิศทางหนึ่งแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่าง นาตาชาเองก็เริ่มจริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีเหล่านั้นบนใบหน้าของดิย่า “เขามาแล้ว...” ดิย่าพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของโยฮัน นาตาชากระโดดลงจากเตียงและเอาหูแนบกับผนังห้องที่กั้นระหว่างห้องของเธอกับห้องของจัสมิน รอยยิ้มที่งดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดิย่าขณะมองนาตาชาที่กำลังทำตัวเหมือนเด็กๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากนาตาชาหรอก เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าโยฮันจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อเขารู้ว่ากำลังจะได้เป็นพ่อของลูกเธอ นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่เธอเลือกจะอยู่ในห้องของนาตาชาเพื่อรอดูท่าทีของเขาเมื่อทราบข่าวว่ากำลังจะเป็นพ่อคน ดิย่าไม่อยากใช้ความสามารถในการแอบฟัง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอเลือกห้องของนาตาชา เพื่อที่จะได้ยินทุกอย่างโดยไม่ต้องพึ่งพาระดับการบ่มเพาะของตน **** ในขณะเดียวกัน ที่หน้าห้องของจัสมิน โยฮันยืนอยู่อย่างเงียบเชียบเพื่อรวบรวมความคิดก่อนจะเคาะประตู มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นกับเขาเมื่อเร็วๆ นี้ และในที่สุดเขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้องของเธอเพื่อเผชิญหน้ากับจัสมิน เขาต้องการจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ และทำไมทุกคนถึงทำตัวแปลกๆ กันไปหมด *ก๊อก ก๊อก* โยฮันถอนหายใจยาวก่อนจะเคาะประตูสองครั้ง แต่ที่น่าประหลาดใจคือ ทันทีที่เขาส่งเสียงเคาะ จัสมินก็เปิดประตูห้องออกมาทันทีราวกับว่าเธอกำลังรอเขาอยู่ เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูใจร้อนของจัสมิน โยฮันก็ชะงักไปด้วยความแปลกใจและเกาหลังศีรษะตัวเอง “ในที่สุดคุณก็มาสักที ฉันรอคุณอยู่ รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานชั่วนิรันดร์ตอนที่รอคุณเลยนะ โยฮัน คุณช่างไม่ระวังตัวเอาเสียเลย” จัสมินอุทานขณะมองโยฮันด้วยสายตาจริงจัง โยฮันสังเกตเห็นว่าเธอกำลังกังวลเรื่องอะไรบางอย่าง เขาสังเกตเห็นเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากของเธอในค่ำคืนที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ “เอ่อ พอดีฉันติดคุยกับท่านแม่นิดหน่อยน่ะ ขอโทษด้วยนะที่ทำให้รอนาน ให้อภัยฉันเถอะจัสมิน เข้าไปข้างในได้ไหม?” เขากล่าวพลางมองจัสมินที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอทำตัวดูแปลกไป โยฮันสังเกตเห็นว่าชุดคลุมสีขาวที่เธอสวมอยู่แนบไปกับร่างกายเพราะความชื้นของเหงื่อ เมื่อได้ยินคำพูดของโยฮัน จัสมินก็เริ่มได้สติและรู้ตัวว่าเธอทำตัวแปลกๆ ออกไป “เข้ามาสิ ข้างนอกอากาศหนาว เดี๋ยวคุณจะเป็นหวัดเอา” เธอกล่าวพลางมองโยฮันด้วยสายตาห่วงใย ก่อนจะเปิดทางให้เขาเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูจากด้านใน