บทที่ 616 ความจริงที่โหดร้าย หัวใจของโยฮันเต้นรัวราวกับกลองศึกเมื่อรู้ตัวว่าเขาทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยความอับอาย คานะสังเกตเห็นสีหน้าแปลกประหลาดนั้นแล้วเกิดความสับสน “นี่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึง...” ด้วยความสงสัย คานะกำลังจะเอ่ยถามถึงเหตุผลเบื้องหลังพฤติกรรมที่ดูไม่เป็นธรรมชาติของเขา แต่ในขณะที่ประโยคยังไม่ทันจบเธอก็แข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว “รับทราบค่ะ นายหญิง...” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และเหลือบมองโยฮันอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างเร่งรีบ โยฮันถอนหายใจยาวพลางใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างกุมใบหน้าตัวเองไว้ ‘ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ฉันทำพังหมดแล้ว ฉันกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ฉันทำเรื่องแบบนั้นไปโดยที่เธอเฝ้าดูอยู่แท้ๆ แล้วฉันจะเอาหน้าไปเจอเธอได้ยังไง’ โยฮันก่นด่าตัวเองเมื่อรู้ว่าถูกเอเวอลินจับได้คาหนังคาเขา เขาตำหนิตัวเองและสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวเลยว่าเธอมาถึง <แกมันซุ่มซ่าม ตอนนี้เข้าใจแล้วใช่ไหมว่าตัวเองก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ บางครั้งเหตุการณ์ต่างๆ ก็เกิดขึ้นโดยที่แกควบคุมอะไรไม่ได้เลย> เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของโยฮัน เมื่อได้ยินเช่นนั้น โยฮันรู้สึกอยากจะฆ่าระบบให้ตาย แต่ก็นั่นแหละ เขาทำไม่ได้ จะให้เขาฆ่าสิ่งที่ไม่มีตัวตนทางกายภาพได้อย่างไร เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทนฟังคำพูดประชดประชันจากฝั่งระบบ “ช่างเถอะ มันเป็นเรื่องธรรมชาติและเธอก็เป็นคู่รักของฉัน ยังไงฉันก็จะจัดการกับสถานการณ์นี้ มันเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นระหว่างคนรัก ทำไมฉันต้องทำตัวเหมือนเด็กด้วย” โยฮันพึมพำกับตัวเอง <มันปกติ แต่มันไม่ปกติแน่ถ้ามาทำเรื่องพรรค์นั้นในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ> ‘หุบปากไปเลย แกต้องการอะไรจากฉันกันแน่? กำลังแก้แค้นที่ฉันพูดก่อนหน้านี้เหรอ? ถ้าแกคิดว่าฉันจะขอโทษที่พูดความจริงละก็ เลิกฝันไปได้เลย ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก แกนั่นแหละที่ทำเรื่องพัง ตั้งแต่แกมาอยู่ในหัวฉันเกือบปี แกกลับลืมบอกเรื่องที่ร่างกายฉันต้องการการฝึกฝนเพื่อปรับสมดุลระดับการบ่มเพาะ จนทำให้ฉันต้องเจอกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก ถ้าแกบอกฉันก่อนหน้านี้ละก็...’ <ถ้าข้าบอกแกก่อนหน้านี้แล้วยังไงต่อ? แกเองไม่ใช่เหรอที่ไม่เคยจริงจังกับอะไรเลยตั้งแต่แรก แกเป็นคนอยากใช้ชีวิตปกติ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าโลกนี้มีกฎเกณฑ์ที่ต่างออกไป แกรับรู้ทุกอย่างแต่กลับไม่ยอมออกจากคอมฟอร์ตโซนของตัวเอง เคยลองออกไปนอกเมืองแล้วคิดจะสำรวจโลกบ้างไหม? ชื่อเมืองใกล้เคียงแกยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ แกไม่เคยคิดจะเรียนรู้อะไรด้วยตัวเองเลย แกพึ่งพาแต่ข้าในทุกๆ เรื่อง...> น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นในหัวของโยฮัน เมื่อได้ยินคำตอบที่เย็นชาเช่นนั้น โยฮันก็นิ่งเงียบไปอย่างไร้คำพูด เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดของระบบซึ่งมันคือความจริงแท้แน่นอน เขาไม่รู้ชื่อเมืองที่อยู่ใกล้เคียงกับเมืองริมฝั่งแม่น้ำเลยจริงๆ เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดินแดนทางเหนือเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น เขาคือคนที่ไม่อยากจะสำรวจอะไรใหม่ๆ เลย เขาพึ่งพาระบบในทุกเรื่องมาโดยตลอด “ฉัน...ฉันควรไปแต่งตัวได้แล้ว” โยฮันกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแล้วก้าวลงจากอ่างอาบน้ำ สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึม ในขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์ ร่างหนึ่งกำลังเดินไปในทิศทางหนึ่งด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ร่างนั้นคือคานะที่ถูกเอเวอลินเรียกตัวให้ไปพบที่ห้องสมุด “ฉันประมาทไป ทั้งที่รู้ว่านายหญิงจะมาถึงในไม่ช้า ฉันไม่น่าลดการป้องกันลงเลย แต่ฉันทำพลาดไปแล้ว ฉันจะเอาหน้าไปเจอเธอได้ยังไง” คานะพึมพำกับตัวเอง หัวใจของเธอเต้นรัวและดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข้าใกล้ห้องสมุดซึ่งตั้งอยู่อีกปีกหนึ่งของคฤหาสน์ นี่คือสถานที่โปรดอันดับสองของเอเวอลิน นอกเหนือจากห้องโถงอาวุโสแล้ว ห้องสมุดคือที่ที่เธอใช้เวลาอ่านคัมภีร์และหนังสือเก่าๆ ในที่สุดคานะก็มาถึงหน้าประตูห้องสมุด ร่างกายของเธอเกร็งและขาสั่นเทาเมื่อนึกถึงว่าเอเวอลินจะมีปฏิกิริยาอย่างไร “นี่เป็นความผิดของฉัน และฉันต้องรับผิดชอบ” คานะพึมพำคำเหล่านี้ด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วผลักประตูเข้าไปในห้องสมุด หลังจากก้าวเข้าไปข้างใน เธอกลืนน้ำลายด้วยความประหม่าและเริ่มเดินลึกเข้าไปในส่วนในของห้องสมุด “นายหญิงคะ” คานะพึมพำเมื่อเข้าใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดห้องสมุด อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ เอเวอลินกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองหนังสือมากมาย ในมือของเธอถือหนังสือเล่มยักษ์ที่ดูเก่าและเต็มไปด้วยฝุ่น คานะมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนใบหน้า แม้จะรวบรวมความกล้ามาที่นี่ได้แต่เธอยังคงรู้สึกประหม่าและหวาดกลัว “เขาได้บ่มเพาะพลังในระหว่างที่เจ้าเฝ้าอยู่หรือเปล่า?” เอเวอลินถามโดยไม่เงยหน้ามองคานะที่ยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ “ไม่ค่ะนายหญิง ฉันไม่ได้ปล่อยให้เขาบ่มเพาะพลังตามที่คุณสั่ง แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะทนได้นานแค่ไหน เพราะเขาฟื้นกำลังกลับมาแล้วและพร้อมที่จะบ่มเพาะพลังอีกครั้งค่ะ” คานะตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อย่างนั้นหรือ...” เอเวอลินกระซิบเบาๆ แล้วพูดต่อ “เขาฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เอเวอลินถามขณะพลิกหน้าหนังสือ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือโดยไม่หันมามองคานะ คานะกลืนน้ำลายเมื่อได้ยินคำถามของเอเวอลิน เธอรู้ดีว่าโยฮันฟื้นสติทันทีหลังจากที่เขากลับเข้าไปในห้องของเอเวอลิน ในตอนนี้คานะไม่อยากจะซวยไปมากกว่านี้ จึงตัดสินใจบอกความจริง “หลังจากที่คุณออกจากห้องไปไม่นานค่ะ ตอนที่ฉันเข้าไปในห้องของคุณ เขาก็ได้สติและฟื้นตัวเต็มที่แล้วค่ะ” คานะตอบ เมื่อได้ยินคำพูดของคานะ สีหน้าของเอเวอลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็กลับมาสงบนิ่งได้ดังเดิม จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองคานะ “เรียกเขาเข้ามาในห้องสมุด ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา”