Chapter 2853: ผู้ฝึกดาบชุดผ้าหยาบ “เจ้าได้ยินมาจากไหน?” เมื่อซูเหวินได้ยินเสียงหัวเราะรอบข้าง ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ เขาจ้องเขม็งไปที่หลงลี่แล้วถามขึ้น “แม่ของข้าบอก” หลงลี่ตอบกลับอย่างฉะฉานโดยไม่ลังเล “แม่ของเจ้า...” ซูเหวินกำลังจะสบถด่า แต่เขากลับรู้สึกถึงจิตสังหารที่เย็นยะเยือกเสียจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ทำให้เขาต้องกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมาลงไปทันที แม่ของเด็กสาวคนนี้ดูท่าจะเป็นราชินีมังกรไร้เขา! สายตาของซูเหวินเบนไปมองข้างกายหลงลี่ ที่นั่นมีหญิงสาวผมสีเงินผู้หนึ่งกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาเย็นชาโดยไม่เอ่ยสิ่งใด “ยัยหนู ข้าจะไม่ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับเจ้าหรอกนะ” ซูเหวินแค่นเสียงเย็นชาแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ อย่างไรเสีย โลกมังกรก็ถือเป็นโลกขนาดใหญ่พิเศษ เขาอาจจะรังแกและล้อเลียนหญิงสาวจากโลกบุปผาได้อย่างตามใจชอบ แต่สำหรับเผ่ามังกรแล้ว เขาจำเป็นต้องระวังตัวให้มากที่สุด แม้เผ่ามังกรในโลกมังกรจะมีจำนวนไม่มากนัก แต่พวกเขาก็จัดอยู่ในกลุ่มโลกขนาดใหญ่พิเศษและติดอันดับต้นๆ ของหมื่นเผ่าพันธุ์! ถึงแม้เผ่าเถาวัลย์โลหิตจะเป็นโลกขนาดใหญ่พิเศษเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะต่อกรกับเผ่ามังกร “นางพูดถูกแล้ว สมแล้วที่เป็นคนขี้ขลาดตาขาว พอเจอเผ่ามังกรเข้าหน่อยก็ฝ่อไปในทันที” “จริงอย่างที่ว่า ปากของเขามันสกปรก ข้าเคยได้ยินมาว่าเขาฝึกวิชาลิ้นบางอย่าง ไม่เพียงแต่ปากจะสกปรกเท่านั้น เขายังสามารถพ่นปราณกระบี่ออกมาจากลิ้นได้ด้วย ฟิ้วๆ! ลิ้นอันแหลมคมของเขานั้นมีชื่อเสียงไม่น้อยเลยล่ะ!” เสียงซุบซิบดังแว่วมาจากฝูงชน สีหน้าของซูเหวินดำทะมึนและนิ่งเงียบ ทว่าสายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่มู่เหลียนพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมาเป็นระยะ ในเมื่อเขาไม่อาจล่วงเกินใครจากเผ่ามังกรได้ แล้วกับสตรีจากโลกบุปผานางนี้เล่า? หากเขาได้เข้าไปในสมรภูมิมารร้ายเมื่อไหร่ เขาจะให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมื่นเผ่าพันธุ์ได้เห็นวิธีการของเขาเอง! ซูจื่อโม่ไม่ได้เข้าร่วมกับความวุ่นวายนั้น ความสนใจของเขาอยู่ที่ฝูงชนในจัตุรัสโลกสวรรค์ผาสุก สิ่งที่แปลกก็คือ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาไม่มีเซียนแท้จากโลกแดนรกร้างปรากฏตัวขึ้นเลย เขาได้สอบถามลู่หยุนและคนอื่นๆ แล้ว พวกเขาเองก็ไม่รู้มากนัก เพียงแต่สันนิษฐานว่าแดนรกร้างนั้นโกลาหลสุดขีด มีไฟสงครามลุกโชนไปทั่วทุกแห่งหน เซียนแท้หลายคนอาจจะเอาตัวไม่รอดด้วยซ้ำ ซูจื่อโม่เพิ่งกวาดสายตามองไปรอบๆ และไม่เห็นแม้แต่เงาของเซียนหมากรุกจุนอวี่ ทันใดนั้น เสียงที่ปราศจากอารมณ์ก็ดังขึ้นอีกครั้งทั่วจัตุรัสโลกสวรรค์ผาสุก “สมรภูมิมารร้ายเปิดอย่างเป็นทางการแล้ว!” วูบ! จอภาพยักษ์ทั้งสิบรอบจัตุรัสเปล่งประกายเจิดจ้า และค่ายกลเคลื่อนย้ายเบื้องล่างก็สว่างไสวขึ้นเช่นกัน “ระวังตัวด้วย!” ลู่หยุนและคนอื่นๆ มองไปที่ซูจื่อโม่และหลินซวินเจินพร้อมกับกำชับพวกเขาอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาของทุกคน ยอดฝีมือระดับเซียนแท้จำนวนมากจากโลกชั้นกลางต่างก้าวเท้าออกมาทีละคนและเหยียบลงบนค่ายกลเคลื่อนย้าย ก่อนจะเลือนหายไปจากจัตุรัสโลกสวรรค์ผาสุกทีละคน ไม่นานนัก ร่างมากกว่าครึ่งในจัตุรัสโลกสวรรค์ผาสุกก็หายไปจนหมดสิ้น ส่วนที่เหลืออยู่คือเซียนแท้จากโลกต่างๆ ที่มีระดับบ่มเพาะต่ำหรือเหล่าราชัน ค่ายของเผ่าเนตรสวรรค์และเผ่าหินขนาบข้างลู่หยุนและคนอื่นๆ จากโลกกระบี่เอาไว้ตรงกลาง ราชันสือซั่วจากเผ่าหินยื่นฝ่ามือไปทางลู่หยุนและคนอื่นๆ พลางทำท่าปาดคอ มันเป็นการยั่วยุอย่างเปิดเผยว่าเผ่าหินกำลังรอชมเรื่องสนุกอยู่ ราชันเนตรเย็นมองไปทางลู่หยุนและพวกพ้อง รอยเลือดบนหว่างคิ้วของเขาเปล่งประกายสีแดงเลือดพลางแสยะยิ้ม “ลู่หยุน เจ้าอาจจะยังมีความหวังที่ซูจูมีป้ายโลกสวรรค์ผาสุกและสามารถหนีไปได้ทุกเมื่อหากเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี” ลู่หยุนและคนอื่นๆ มองเขานิ่งๆ โดยไม่กล่าววาจา นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิดไว้จริงๆ ราชันเนตรเย็นถอนหายใจเบาๆ “น่าเสียดายที่พวกเจ้าประเมินความมุ่งมั่นของเผ่าเนตรสวรรค์และพลังของหกวิถีสังสารวัฏต่ำไป!” ลู่หยุนขมวดคิ้ว หัวใจจมดิ่งราวกับนึกอะไรบางอย่างออก ราชันเนตรเย็นกล่าวต่อ “ตราบใดที่ทั้งสองคนได้พบกัน เซี่ยหยินจะไม่หยั่งเชิงหรือเปิดโอกาสให้ซูจูแม้แต่นิดเดียว...” “เขาจะเปิดใช้งานเนตรสวรรค์โดยตรงและปลดปล่อยหกวิถีสังสารวัฏ!” “ต่อให้ซูจูจะมีป้ายโลกสวรรค์ผาสุก เขาก็ไม่มีทางเรียกใช้ได้ทัน และไม่มีทางหลุดพ้นจากการกักขังของหกวิถีสังสารวัฏได้ เขาทำได้เพียงตาย!” สีหน้าของลู่หยุนและพวกพ้องจากโลกกระบี่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เหล่าราชันจากโลกอื่นๆ ต่างขมวดคิ้วและหารือกันแผ่วเบา เซียนแท้ระดับสุดยอดส่วนใหญ่ต่างก็เข้าใจพลังยุทธศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ในการต่อสู้ หากพลังยุทธศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานถูกปล่อยออกมาแล้ว จะไม่สามารถปล่อยซ้ำได้อีกในช่วงเวลาสั้นๆ ดังนั้น ภายใต้สถานการณ์ปกติ การปล่อยพลังยุทธศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานจึงต้องมีความระมัดระวังยิ่งกว่าวิชาลับจิตวิญญาณเสียอีก! หากเซี่ยหยินเปิดใช้งานเนตรสวรรค์และปลดปล่อยหกวิถีสังสารวัฏทันทีที่เริ่มการต่อสู้กับซูจื่อโม่ การต่อสู้ก็อาจจบลงในระยะเวลาอันสั้นที่สุด! อาจจะไม่มีฉากการต่อสู้ที่สะเทือนเลื่อนลั่นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน บางทีอาจจะเป็นเพียงการไล่ต้อนฝ่ายเดียว! ความคิดเหล่านั้นปรากฏขึ้นในหัวของเหล่าราชันจากโลกต่างๆ บางคนรู้สึกสมน้ำหน้า บางคนรู้สึกเวทนา และบางคนก็มีความรู้สึกคาดหวังแฝงอยู่ ในขณะนั้น เหล่าราชันในจัตุรัสโลกสวรรค์ผาสุกยังไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่พวกเขาคาดเดานั้นแทบไม่ต่างจากทิศทางที่แท้จริงของการต่อสู้เลย ทว่า พวกเขาเดาผลลัพธ์ผิดไป... สมรภูมิมารร้าย การยกเลิกข้อจำกัดของโลกสวรรค์ผาสุกในครั้งนี้ เปรียบเสมือนงานเลี้ยงล่าสัตว์เพื่อให้สิ่งมีชีวิตจากโลกชั้นกลางได้รับผลงานการรบ ทว่าสำหรับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในสมรภูมิมารร้าย นี่คือภัยพิบัติแห่งความเป็นความตาย! ข้างทะเลสาบแห่งหนึ่ง สายลมพัดโชยผิวน้ำสีเขียวสั่นไหวระยิบระยับ ผิวน้ำใสราวกับกระจกสะท้อนภาพกรวดหินริมฝั่ง ชายคนหนึ่งที่มีสภาพซอมซ่อกำลังนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ เขาสวมชุดผ้าหยาบสีมอซอและชายเสื้อส่วนหนึ่งจุ่มลงไปในน้ำในทะเลสาบโดยที่เขาไม่ได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย เขาเพียงเงยหน้าขึ้นดื่มสุราแรงในน้ำเต้าเท่านั้น เส้นผมของเขารุงรังและมีเคราที่ขึ้นรกชัฏ ใบหน้าซูบตอบและดูอัปลักษณ์เล็กน้อย มีเพียงดวงตาที่เมามายเท่านั้นที่เปล่งประกายแวววาวราวกับดวงดาวในท้องฟ้ายามราตรี กระบี่ขึ้นสนิมเล่มหนึ่งถูกปักลงบนรอยแตกของก้อนหินไม่ไกลจากตัวเขานัก ชายผู้นี้คือผู้ฝึกกระบี่ อย่างน้อยที่สุด ในปากของสิ่งมีชีวิตจากโลกชั้นกลาง เขาก็เป็นที่รู้จักกันในนาม ผู้ฝึกกระบี่ชุดผ้าหยาบ หนึ่งในสิบมารร้ายผู้ยิ่งใหญ่! ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและหรี่ตาลง มองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันไร้ขอบเขตเบื้องบน มันเริ่มสั่นไหว ผู้คนมาถึงแล้ว จำนวนมากเสียด้วย ความเศร้าโศกที่ยากจะหยั่งถึงฉายชัดขึ้นในส่วนลึกของดวงตาที่เมามายของชายผู้นั้น “ศิษย์พี่ลั่ว” ทันใดนั้น ผู้ฝึกกระบี่กว่าสิบคนก็เร่งฝีเท้ามาจากทางด้านหลังไม่ไกลนัก หญิงสาวที่เป็นผู้นำตะโกนเรียกก่อนที่นางจะมาถึง ชายผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยและเหลือบมองทุกคนด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อย “ข้าไม่ได้บอกพวกเจ้าหรือไงว่าให้ซ่อนตัวและอย่าปรากฏตัวออกมา?” “ศิษย์พี่ลั่ว พวกเราปล่อยให้ท่านเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งภายนอกเพียงลำพังไม่ได้!” หญิงสาวที่เป็นผู้นำกำกระบี่ในมือแน่นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ชายผู้นั้นส่ายศีรษะเบาๆ และหัวเราะเยาะเย้ยตนเอง “ตัวข้าคนเดียวกับพวกเราเป็นร้อยเป็นพัน มันต่างกันตรงไหน?” “กลับไปซ่อนตัวซะ” ชายผู้นั้นกล่าวต่อ “หากพวกเจ้าสามารถรอดชีวิตไปได้หลังจากภัยพิบัตินี้จบสิ้นลง ก็นับว่าโชคดีแล้ว...” ถึงตรงนี้ ชายผู้นั้นก็ชะงักไปกะทันหัน ในใจของเขาเองก็ไม่รู้ว่า การมีชีวิตอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรีในโลกนี้ต่อไปนั้นนับว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย อย่างน้อยที่สุด เขาก็มีชีวิตอยู่มานานพอแล้ว...