Chapter 607 - ใช้เงินไปหนึ่งล้านล้านเหรียญเรเดียนซ์ สีหน้าของซือซวี่ดูจริงจังและหนักแน่นขึ้น “ฉันได้คุยเรื่องของฉันกับเสี่ยวชุนกับหลงเทาแล้ว เขาจะพาเธอมาทานอาหารที่ร้านของฉัน ผู้ชายเราควรเป็นฝ่ายสารภาพความรู้สึกก่อน” เมื่อมองดูสีหน้าที่ดูมีความนัยของซือซวี่ หลี่อานรู้สึกว่าเขายังต้องเรียนรู้อีกมากจากซือซวี่ในเรื่องของความรัก ถ้าเขายึดติดอยู่กับผู้เชี่ยวชาญอย่างซือซวี่ เขาก็คงไม่มีปัญหาอะไร อย่างไรก็ตาม หลี่อานก็ตำหนิตัวเองในใจ หากเขารู้แต่แรกว่ามีหนุ่มเจ้าสำราญอยู่เคียงข้างแบบนี้ ป่านนี้เขาก็คงได้เป็นพ่อคนไปแล้ว ... วันรุ่งขึ้น หลินหยวนตื่นขึ้นมาแล้วเล็มผมที่ยาวลงมาปรกใบหู เขาอาบน้ำและสวมชุดพลังวิญญาณสีขาวสลับน้ำเงินที่มีลวดลายผ้าไหมทออยู่บนเนื้อผ้า หนังและเกล็ดของสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์มังกรถูกนำมาทำเป็นส่วนประกอบของเครื่องหนังและกระดุมที่ยาวลงมาจากเอวถึงหน้าแข้ง มันทำให้ชุดพลังวิญญาณชุดนี้ดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง หลินหยวนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเหวินอวี่อยู่ในใจ เขามั่นใจว่าฝีมือของเธอในฐานะผู้เชี่ยวชาญพลังวิญญาณสายวิถีชีวิตได้เลื่อนระดับจากคลาส 3 ขึ้นมาเป็นคลาส 4 แล้ว นอกจากดีไซน์ที่ประณีตงดงามอย่างเห็นได้ชัด ฝีมือการตัดเย็บก็พัฒนาขึ้นมากจากครั้งแรกที่เธอตัดชุดให้เขา เขาออกจากห้อง ทานมื้อเช้า และกลุ่มของเขาก็เตรียมตัวออกเดินทางไปยังงานแข่งขันออลสตาร์ หลิวเจี๋ยรับกระเป๋าของฉูฉือมาถือไว้ให้แล้วกล่าวว่า “งานแข่งขันออลสตาร์จะจัดขึ้นที่เรเดียนซ์พาเลซ ผมเตรียมมื้อเที่ยงไว้ในกล่องเก็บสิ่งมีชีวิตให้แล้ว บอกผมนะถ้าหิว” ฉูฉือรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณค่ะพี่ชายหลิว” หลินหยวนเห็นว่าหลิวเจี๋ยรักและเอ็นดูฉูฉือมากแค่ไหน เขามักจะถามเสมอว่าฉูฉือชอบทานอะไรก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหาร ไม่ได้มีแค่หลิวเจี๋ยคนเดียว ทุกคนในคฤหาสน์ รวมถึงมารดาโลหิตและเอนด์เลสซัมเมอร์ ต่างก็มอบความรักให้ฉูฉืออย่างจริงใจ หลินหยวนรู้สึกมีความสุขและซาบซึ้งใจมาก หลินหยวนรู้จักน้องสาวของเขาดี เธอไม่ใช่คนที่สนิทกับใครได้ง่ายๆ แต่ด้วยความห่วงใยและความรักที่ล้นเหลือจากคนในกลุ่มนี่เองที่ทำให้ฉูฉือปรับตัวเข้ากับทุกคนได้อย่างรวดเร็ว หลินหยวนไม่มีข้อมูลเรื่องงานแข่งขันออลสตาร์มากนัก และปกติเขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันเท่าไร ดังนั้นหลินหยวนจึงไม่รู้เลยว่างานออลสตาร์จะจัดขึ้นที่เรเดียนซ์พาเลซ เรเดียนซ์พาเลซเป็นสถานที่จัดงานที่ใหญ่เป็นอันดับสองในเรเดียนซ์เฟเดอเรชันรองจากเรเดียนซ์เซเคร็ดฮอลล์ ต่างจากเรเดียนซ์เซเคร็ดฮอลล์ เรเดียนซ์พาเลซมีบรรยากาศที่ผ่อนคลายกว่ามาก ผู้เชี่ยวชาญพลังวิญญาณทุกคนได้รับอนุญาตให้เข้างาน และผู้ที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญพลังวิญญาณก็สามารถเข้าได้หากมีตั๋ว อย่างไรก็ตาม เรเดียนซ์พาเลซก็ยังถูกประดับประดาด้วยสีสันของทางรัฐบาลอย่างเต็มที่ ทำให้ที่นี่ดูเป็นทางการมากกว่าเรเดียนซ์เซเคร็ดฮอลล์ ทีมงานชุดเดียวกันเป็นผู้ดูแลทั้งเรเดียนซ์เซเคร็ดฮอลล์และเรเดียนซ์พาเลซ เรเดียนซ์พาเลซเป็นสถานที่พิเศษถึงขนาดที่ว่าใช้เป็นที่รับสมัครสมาชิกใหม่ของกลุ่มเรเดียนซ์ฮันเดร็ด การแข่งขัน S ทัวร์นาเมนต์รอบชิงชนะเลิศในปีก่อนหน้าไม่สามารถจัดที่เรเดียนซ์พาเลซได้ แต่ต้องไปจัดที่สถานที่อันดับสองอย่างสตาร์ไลท์พาเลซแทน แต่ในปีนี้ กิลด์อลิอันซ์ได้ยื่นคำร้องขอจัดงานออลสตาร์ที่เรเดียนซ์พาเลซ เห็นได้ชัดเลยว่างานออลสตาร์ปีนี้จะยิ่งใหญ่กว่าปกติมาก กิลด์อลิอันซ์ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินก้อนโตเพื่อจัดงานในปีนี้ ตอนที่พวกเขาออกจากคฤหาสน์ เหวินอวี่ไม่ได้เรียกนกกระยางแสงอาทิตย์ออกมานำทางเหมือนเช่นเคย แต่เธอกลับหันมาทางหลินหยวนแล้วกล่าวว่า “คุณชาย ตั๋วเข้าชมงานออลสตาร์ทุกใบรวมค่าบริการสิ่งมีชีวิตประเภทบินได้ที่กิลด์อลิอันซ์จัดเตรียมไว้เพื่อรับส่งผู้ชมไปยังสถานที่จัดงานแล้วค่ะ นกเกล็ดขนนุ่มสิบตัวกำลังรอเราอยู่ด้านนอกค่ะ” หูเฉวียนแทรกขึ้นมาว่า “กิลด์อลิอันซ์ทุ่มสุดตัวจริงๆ ครั้งนี้ ที่นั่งในเรเดียนซ์พาเลซมีถึง 200,000 ที่นั่ง นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องส่งนกเกล็ดขนนุ่มออกมาถึง 200,000 ตัว การเช่านกเกล็ดขนนุ่ม 20 ตัวต่อวันก็ต้องใช้เงินถึงหนึ่งล้านล้านเหรียญเรเดียนซ์แล้ว” หลินหยวนส่ายหน้าหลังจากได้ยินสิ่งที่หูเฉวียนพูด กิลด์อลิอันซ์ไม่ได้ส่งนกเกล็ดขนนุ่มออกมาเพราะใจดีหรอก พวกเขากลัวว่าแขกทั้ง 200,000 คนจะขี่สิ่งมีชีวิตบินได้ที่ต่างกันเข้ามา สิ่งมีชีวิตบางชนิดเป็นศัตรูตามธรรมชาติกัน บางชนิดก็มีความสัมพันธ์แบบผู้ล่าและเหยื่อ พวกมันมีโอกาสสูงมากที่จะเริ่มโจมตีกันเองอย่างควบคุมไม่ได้ ผู้เชี่ยวชาญพลังวิญญาณหลายคนไม่ได้ทำพันธสัญญาไว้กับสิ่งมีชีวิตบินได้ พวกเขาซื้อสิ่งมีชีวิตราคาแพงจากปรมาจารย์ผู้สร้าง ดังนั้นผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นจึงไม่สามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตบินได้ที่ขี่อยู่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ถ้ากิลด์อลิอันซ์ไม่ยื่นมือเข้ามาจัดการ ความโกลาหลจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน หูเฉวียนหันมาหาหลินหยวนแล้วพูดว่า “หลินหยวน นายบอกว่าจะลองคิดดูเรื่องรถม้าสิ่งมีชีวิตที่ฉันเสนอให้ทำ ตอนนี้เรามีทั้งเส้นใยเงินลอยฟ้าและแม่เหล็กมิติ ฉันมีวัสดุมากเกินพอที่จะสร้างรถม้าสิ่งมีชีวิตชั้นยอดได้แล้ว” หูเฉวียนดูคันไม้คันมืออยากจะจัดการกับเส้นใยเงินลอยฟ้าและแม่เหล็กมิติเต็มแก่ เขาอยากจะสร้างอะไรสักอย่างจากพวกมันมาก หลินหยวนครุ่นคิดถึงสิ่งที่หูเฉวียนพูดก่อนจะตอบว่า “ในเมื่ออยากทำ ก็ลงมือเลย!” หลินหยวนตัดสินใจแล้วว่าจะจ้างปรมาจารย์ผู้สร้างเพิ่มอีกคน เพราะสกายซิตี้คงไม่สามารถเติบโตได้อย่างรวดเร็วหากมีเขาเป็นปรมาจารย์ผู้สร้างเพียงคนเดียว หลินหยวนจนปัญญาเรื่องการเลื่อนระดับสิ่งมีชีวิตอยู่พอดี เขาไม่สามารถสิ้นเปลืองผลึกพลังวิญญาณทุกครั้งที่ต้องการเลื่อนระดับสิ่งมีชีวิตเหมือนอย่างตอนทำกับตัวสลอธพลังชีวิตของหูเฉวียนได้ หลินหยวนรู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องสรรหาปรมาจารย์ผู้สร้างคลาส 4 เพราะปรมาจารย์ผู้สร้างคลาส 3 คงไม่สามารถแก้ไขปัญหาของเขาได้ น่าเสียดายที่หลินหยวนไม่มีไอเดียเลยว่าจะสรรหาปรมาจารย์ผู้สร้างระดับคลาส 4 ที่ยอดเยี่ยมได้จากที่ไหน ขณะนั่งอยู่บนหลังนกเกล็ดขนนุ่ม หลินหยวนรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากเมื่อมองลงมาจากท้องฟ้า นกเกล็ดขนนุ่มเป็นสิ่งมีชีวิตระดับไฮเอนด์ที่น่าทึ่งมาก มันมีรูปร่างกะทัดรัด รวดเร็ว และนั่งได้สบายมาก บนหัวของมันมีเขาสั้นๆ และปีกของมันก็เรียงรายไปด้วยเกล็ด ขนของมันเป็นสีเหลืองซึ่งให้ความรู้สึกถึงความรุ่งเรือง นกเกล็ดขนนุ่มทุกตัวที่ถูกส่งออกมาล้วนมีระดับทอง หลินหยวนตรวจสอบนกเกล็ดขนนุ่มทั้งสิบตัวที่มารับพวกเขาและพบว่าสี่ตัวในนั้นมีคุณภาพไร้ที่ติ ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้เรเดียนซ์พาเลซมากเท่าไร นกเกล็ดขนนุ่มก็ยิ่งปรากฏให้เห็นรอบตัวมากขึ้นเท่านั้น เมื่อหลินหยวนมองเห็นเรเดียนซ์พาเลซ ท้องฟ้าโดยรอบก็เต็มไปด้วยนกเกล็ดขนนุ่ม หากจะให้หลินหยวนบรรยายภาพตรงหน้า เขาคงลำบากใจที่จะตัดสินใจเลือกระหว่างคำว่าหรูหราอลังการกับคำว่าแออัดยัดเยียด หลินหยวนอยู่ในเมืองหลวงมาได้สักพักแล้ว แต่เขามักไม่มีเวลาไปสำรวจเมืองหลวงเท่าไรนัก ดังนั้นหลินหยวนจึงไม่เคยเห็นเรเดียนซ์พาเลซมาก่อน เมื่อหลินหยวนได้ยินว่าเรเดียนซ์พาเลซรองรับที่นั่งได้ถึง 200,000 ที่นั่ง เขาก็กังวลว่ามันจะแออัด แต่ในตอนนี้เมื่อเขาได้เห็นเรเดียนซ์พาเลซ เขารู้สึกมั่นใจว่าสถานที่แห่งนี้แม้จะรองรับคนถึง 600,000 คนก็น่าจะยังทำได้สบายๆ