บทที่ 173: บทที่ 151 รางวัลสูงสุด! (สามตอนรวม, 5/5)_4 “ข้ายินดีรับใช้สุดความสามารถ ข้าจะทำตามคำสั่งของท่านทั้งหมด” หลินหรานไห่ทำท่าทีเคารพอย่างยิ่ง คอยรักษาระยะห่างจากเฉินโม่ หดตัวไปยืนอยู่ข้างหนึ่งแล้วพยักหน้ารัวๆ เมื่อเห็นท่าทางของเขา เฉินโม่ก็หัวเราะเบาๆ “คุณเป็นอะไรไป?” “ไม่มีอะไรหรอก แค่คุณหนูท่านเจิดจรัสเกินไป สว่างไสวเกินไป ข้าไม่กล้าเข้าใกล้” หลินหรานไห่ตอบพร้อมรอยยิ้มเก้อเขิน เฉินโม่เจิดจรัสอยู่แล้วจริงๆ ช่องว่างระหว่างทั้งสองเหมือนฟ้ากับเหว ราวกับมนุษย์ธรรมดายืนอยู่ต่อหน้าพระเจ้า เมื่อเผชิญหน้ากับตัวตนที่แค่โบกมือก็สามารถทำลายเขาได้ ในสภาพแวดล้อมที่ไร้กฎเกณฑ์เช่นนี้ หลินหรานไห่จึงยากจะไม่หวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง เฉินโม่ไม่สนใจเขาอีก เริ่มใช้แหวนแห่งปราชญ์วาร์ปไปทั่วทุกที่ เพื่อแพร่ข่าวเรื่องการมาถึงของเทพแห่งความกล้าหาญ สิ่งนี้ปลุกความหวังที่ค่อยๆ จมลงสู่ความสิ้นหวังให้กลับคืนมาในใจของผู้คนในโลกนี้ ข่าวถูกส่งต่อจากคนหนึ่งไปสู่อีกคน จากสิบเป็นร้อย พลังด้านลบเริ่มถอยร่น ขณะที่พลังด้านบวกเริ่มแผ่ขยาย เฉินโม่ได้รับคำใบ้จากเต๋าสวรรค์อย่างต่อเนื่อง ว่าพลังของคำสาปชั่วร้ายกำลังลดลงอย่างมั่นคง หลังจากใช้เวลาประมาณหนึ่งวัน ในที่สุดพลังของคำสาปชั่วร้ายก็อ่อนลงจนเหลือเพียง 1% “แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว” แม้เฉินโม่จะรู้สึกว่าการลดลงเหลือ 1% นั้นเพียงพอแล้ว แต่เขาก็ยังตั้งใจไปที่หมู่บ้านปราชญ์ก่อน เพื่อขอคำปรึกษาจากมหาปราชญ์ “ท่านเทพแห่งความกล้าหาญ ข้ารู้สึกได้ถึงพลังบวกที่กลับคืนมาสู่โลกนี้ ข้าคิดว่าท่านคงเผยแพร่ความหวังไปทั่วแผ่นดินแล้ว” ภายในกระท่อมไม้หลังเล็กในหมู่บ้าน ทั้งสองคนนั่งตรงข้ามกัน พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง “ต้องใช้ความพยายามมากทีเดียว ตอนนี้เราควรพร้อมเกือบจะรับมือกับวิญญาณแยกของเทพชั่วร้ายเซียนซาแล้ว ทว่ามันเป็นตัวตนที่เทียบได้กับเทพปีศาจระดับล่าง ข้ายังอยากถามท่าน มหาปราชญ์ผู้ทรงเกียรติ มีวิธีรับมือกับมันหรือไม่?” “กระดูกแก่ๆ ของข้าอยู่มานานพอแล้ว การหลบอยู่ในค่ายกลนี้ก็เป็นเพียงการยืดเวลาความตายออกไป ข้าอยากจะทิ้งผลงานครั้งสุดท้ายไว้ให้โลกนี้ ก่อนที่ข้าจะจากไป” มหาปราชญ์ชรามองเฉินโม่แล้วกล่าวว่า “ข้าจะถ่ายทอดวิญญาณแท้จริงของข้าเข้าไปในแหวนแห่งปราชญ์ที่อยู่ในมือของท่าน เมื่อท่านเผชิญหน้ากับวิญญาณแยกของเทพชั่วร้ายเซียนซา ก็จงอัญเชิญข้าออกมา ข้าจะทุ่มเทพลังทั้งหมดเพื่อทำให้พลังต่อสู้ของมันอ่อนลงอีก เพื่อให้ท่านกำจัดมันได้ง่ายขึ้น” “แล้วท่านล่ะ จะเป็นอย่างไร?” “ไม่ต้องห่วง วิญญาณแท้จริงของข้าจะเวียนเกิดใหม่ในโลกนี้ เมื่อเหล่าเทพกลับมา ข้าก็จะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง” “เข้าใจแล้ว เช่นนั้นโปรดเข้าไปในแหวนเถอะ” มหาปราชญ์พยักหน้า เตรียมแปรเปลี่ยนเป็นแสงแล้วเข้าไปในแหวน ในตอนนั้นเอง เฉินโม่ก็นึกถึงลิเลียนขึ้นมาทันที “ท่านไม่คิดจะกล่าวอำลากับหลานสาวก่อนหรือ?” “ไม่จำเป็น พูดมากไปก็มีแต่จะเพิ่มความเศร้า ปล่อยให้เธอไม่รู้อะไรเสียจะดีกว่า เมื่อเธอผ่านบททดสอบของปราชญ์เสร็จ เธอจะเข้าใจเอง” “ได้” เมื่อกลุ่มแสงส่องประกายออกมาจากร่างของมหาปราชญ์ ตัวตนทั้งร่างของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงเจิดจ้า แล้วพุ่งเข้าสู่แหวนแห่งปราชญ์ในมือของเฉินโม่ ในขณะนั้น เฉินโม่ก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้รีบทำลายแหวนทิ้งเพื่ออัปเกรดอาชีพของตน ไม่เช่นนั้น ภารกิจกับดันเจี้ยนฉากนี้คงยากเย็นแสนเข็ญอย่างยิ่ง และการได้มาซึ่งรางวัลระดับ SSS สองชิ้นก็คงแทบเป็นไปไม่ได้ เมื่อได้ความช่วยเหลือจากมหาปราชญ์แล้ว เฉินโม่ก็รีบกลับไปยังศาลเจ้าในเมืองฉีหลัวทันที “นักบวช ตอนนี้คุณลองล่อวิญญาณแยกของเทพชั่วร้ายเซียนซามาที่นี่ได้แล้ว ตอนนี้พลังบวกทั่วทั้งทวีปกำลังค่อยๆ สูงขึ้น มันคงต้องการคุณมากกว่าเดิมแน่” นักบวชพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ได้ ช่วงที่ท่านไม่อยู่ มันติดต่อข้ามาหลายครั้งอย่างบ้าคลั่ง ข้าก็ถ่วงเวลามันอยู่ตลอด รอเพียงคำสั่งของท่านเท่านั้น!” พูดจบ นักบวชก็เริ่มพึมพำบทสวด ไม่นาน เฉินโม่กับหลินหรานไห่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้ที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วศาลเจ้า เป็นกลิ่นที่เหม็นจนอยากอาเจียน กลิ่นเน่ารังเกียจนี้เป็นความสกปรกโสมมที่ไม่อาจบรรยายได้ มีกลิ่นเลือด กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นเหม็นสกปรกประหลาดอื่นๆ ที่ไม่อาจระบุได้ปนอยู่ด้วย ข้าชังพวกสัตว์ประหลาดพรรค์นี้ที่สุดเลย! สัตว์ประหลาดยังไม่ทันปรากฏตัว เฉินโม่ก็เต็มไปด้วยจิตสังหารแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจว่า ของน่าขยะแขยงขนาดนี้ทำไมถึงมีอยู่ในโลกได้กันนะ? เมื่อบทสวดของนักบวชลึกลงเรื่อยๆ ทั้งศาลเจ้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง และภายในศาลเจ้าที่แรกเริ่มมีเพียงกลิ่นเหม็นคละคลุ้งอยู่เท่านั้น เงามหึมาของก้อนเนื้อสีดำอันมืดทึบก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น ก้อนเนื้อนั้นน่าขยะแขยงอย่างที่สุด บนผิวเต็มไปด้วยตุ่มพุพองที่มีเลือดคั่งอยู่ภายในหลากหลายขนาด และก้อนเนื้อปูดนูนผิดรูปมากมาย สลับกับลูกตากลมโตที่เบิกโพลงอยู่เต็มไปหมด เพียงมองแวบเดียวก็เห็นรายละเอียดอันน่าสะอิดสะเอียนแน่นขนัดนั้นจนทำให้ผิวของเฉินโม่ซู่ซ่า ขนลุกไปทั้งตัว หลินหรานไห่ที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบวิ่งหนีออกจากศาลเจ้า ทันทีที่ออกไปข้างนอก เขาก็เริ่มอาเจียนอย่างรุนแรง! “อ๊อก...!!! บัดซบเอ๊ย ในดันเจี้ยนนี้จะมีสัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงขนาดนี้ได้ยังไง!” หลินหรานไห่รู้สึกว่าเจ้าสัตว์ประหลาดนี่ไม่ต้องลงมือโจมตีก็ได้ แค่โผล่มาก็เพียงพอจะทำให้คนอาเจียนตายได้แล้ว