บทที่ 96: คุณบอกว่าไม่ได้มีอะไรระหว่างคุณกับเขา "เอาละ รู้แล้ว เดี๋ยวผมจะไปถึงเร็วๆ นี้" ลู่ถิงเซียวกล่าวอย่างใจเย็น หนิงซีที่อยู่อีกฝั่งถึงกับตกใจ "หา? คุณจะมาด้วยเหรอ?!" "ทำไม มีปัญหา?" ลู่ถิงเซียวถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เปล่า...มั้ง..." พอเขาพูดเสียเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา หนิงซีก็จนปัญญาจะปฏิเสธในทันที เห็นสีหน้าซับซ้อนของหนิงซีหลังวางสาย เจียงมู่เย่ก็ถามขึ้นว่า "เป็นอะไร ใครโทรมา?" "ลุงของนาย เขาบอกว่าจะมา..." "อะไรนะ?" ช้อนซุปในมือเจียงมู่เย่ร่วงลงพื้น เขาชี้หน้าเธออย่างกล่าวโทษ "หนิงซี เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้มีอะไรระหว่างเธอกับเขา นี่มันมื้อเย็นของพวกเรานะ เธอเรียกเขามาด้วยเหรอ?" "ใจเย็นหน่อยได้ไหม อย่าอารมณ์ร้อนง่ายขนาดนี้สิ" หนิงซีเหลือบมองเขาอย่างเชิดๆ "ฉันไม่ได้เชิญเขา เขาถามว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันก็ตอบตามตรงว่ากำลังจะเลี้ยงต้อนรับนาย แล้วเขาก็บอกว่าจะมา บางทีเขาอาจจะมากินข้าวด้วยกันที่นี่ เพราะในฐานะผู้ใหญ่กว่า เขาคิดว่าควรมาแสดงความห่วงใยนายบ้าง? นี่มันตรรกะปกติเลยนะ!" เจียงมู่เย่ขว้างชามลงพื้น "ปกติบ้านแกสิ! คิดว่าลู่ถิงเซียวเป็นคนใจดีและเข้าถึงง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขั้นมากินข้าวกับฉันเนี่ยนะ? ตอนแม่ฉันเชิญเขามากินข้าวที ต้องนัดคิวล่วงหน้า บางทีก็ยาวไปถึงหกเดือน! คำว่าเข้าถึงยากนี่แทบจะเป็นชื่อกลางของเขาเลย!" หนิงซีคว้าหมอนขว้างใส่เขาด้วยความหงุดหงิด "เด็กไม่เอาไหน จะมีคนห่วงสักหน่อยไม่ได้หรือไง? แล้วทำไมนายต้องจับฉันกับลู่ถิงเซียวมาคู่กันอยู่เรื่อย? ตรงไหนกันที่พวกเราเข้ากันได้จริงๆ?" เจียงมู่เย่พึมพำกับตัวเอง "นี่มันสัญชาตญาณของผู้ชายนะ... เธอจะรู้อะไร!" ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเถียงกัน เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น หนิงซีถลึงตาใส่เจียงมู่เย่เป็นเชิงเตือนว่าอย่าพูดพล่อย จากนั้นก็ลุกขึ้นไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิด หนิงซีก็ตาเป็นประกาย เพราะข้างๆ ลู่ถิงเซียวมีเสี่ยวเป่ายืนอยู่ พอเสี่ยวเป่าเห็นเธอ เขาก็ยื่นแขนออกกว้างแล้วโผเข้าหาเธอทันที เหมือนลูกนกเห็นแม่ หัวใจของหนิงซีแทบละลาย รีบอุ้มเขาขึ้นมากอด "ที่รัก มาด้วยเหรอ! เมื่อกี้อายังเสียดายอยู่เลยว่าคืนนี้จะไม่ได้กินข้าวกับหนู!" ในบ้าน เจียงมู่เย่มองหนิงซีที่อุ้มเสี่ยวเป่าอยู่ แล้วมองลู่ถิงเซียวที่กำลังมองทั้งสองคนอย่างเอ็นดู ภาพนั้นดูราวกับเป็นครอบครัวสามคนไม่มีผิด เขาไม่คิดเลยว่าหนิงซีจะสนิทกับเสี่ยวเป่ามากขนาดนี้ เสี่ยวเป่ายังยากจะรับมือยิ่งกว่าพ่อเขาเสียอีก! ส่วนท่าทีของลู่ถิงเซียวที่มีต่อหนิงซีก็แปลกมาก ต่อให้ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะเสี่ยวเป่า ด้วยนิสัยของลู่ถิงเซียว เขาจะทนอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผู้หญิงแปลกหน้าได้ยังไง... "เฮ้ๆๆ อย่าลืมฉันสิ ฉันก็มาด้วยนะ!" ตามมาติดๆ ลู่จิ่งหลี่ใช้ศอกดันตัวเองเข้ามา พร้อมขวดไวน์สองขวดในอ้อมแขน พอเห็นคนตระกูลลู่ทั้งสาม หนิงซีก็ส่งสายตาให้เจียงมู่เย่ทันทีราวกับจะบอกว่า "เห็นไหม พวกเขายกทีมมาเยี่ยมน้องในตระกูลกัน นายคิดมากไปเอง" "ลุงใหญ่ ลุงรอง แม้แต่เสี่ยวเป่าก็มาด้วย เชิญเข้ามา..." เจียงมู่เย่จำต้องเชื้อเชิญพวกเขาเข้ามาอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะไม่เต็มใจก็ตาม ใครใช้ให้เขามีฐานะต่ำกว่าคนอื่นในตระกูลกันล่ะ...