Chapter 1075 - Anything Is Possible

เผยแพร่เมื่อ 16 มี.ค. 2569 18:52

ตอนที่ 1075: ทุกอย่างเป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม ในความคิดของคุณนายไป๋นั้น หากลูกชายของนางจะเลือกใครสักคนที่เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาๆ มาเป็นคู่ครอง มันก็คงไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อรากฐานอันมั่นคงของตระกูลไป๋มากมายนัก ด้วยบารมีและอำนาจที่ตระกูลมีอยู่ การดองกับตระกูลที่เสมอกันอาจจะเป็นเรื่องดี แต่การตามใจความสุขของลูกชายนั้นสำคัญยิ่งกว่า ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องปูมหลังครอบครัวของฝ่ายหญิงมากนัก ตราบใดที่ลูกชายของนางรักและพึงพอใจในตัวผู้หญิงคนนั้น นางในฐานะคนเป็นแม่ก็พร้อมที่จะเปิดใจยอมรับ ไป๋อวี้เซิงยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อคลายความเหนื่อยล้าและความกดดันที่เริ่มก่อตัวขึ้น เขาถอนหายใจยาวก่อนจะพยายามอธิบายให้มารดาเข้าใจอย่างใจเย็น “แม่ครับ มันไม่ใช่แบบที่แม่คิดจริงๆ ดาราสาวคนที่แม่กำลังพูดถึงน่ะ เธอมีแฟนตัวจริงอยู่แล้วครับ และเหตุผลที่ผมต้องคอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นพิเศษ ก็เพราะมีคนสำคัญฝากฝังผมมาอีกทีหนึ่ง” เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังขึ้น “ส่วนอีกเหตุผลหนึ่ง... ผมรู้สึกว่าเธอกับผมดูเหมือนจะมีวาสนาต่อกันยังไงบอกไม่ถูก ผมเองก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่ผมอยู่ใกล้เธอ ผมจะมีความรู้สึกที่ประหลาดมากเกิดขึ้นในใจ มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้ผมอยากจะทำดีกับเธอ อยากจะปกป้องและมอบสิ่งดีๆ ให้เธอ แต่นั่นมันไม่เกี่ยวอะไรกับความรักเชิงชู้สาวเลยนะครับแม่” “ผมไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับเธอจริงๆ” เขาย้ำคำอย่างหนักแน่น คุณนายไป๋ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของนางแสดงออกถึงความประหลาดใจอย่างชัดเจน นางขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ความรู้สึกประหลาดที่ว่านั่นน่ะ มันคืออะไรกันแน่? ลูกช่วยขยายความให้แม่ฟังหน่อยได้ไหม” ไป๋อวี้เซิงนิ่งเงียบไปเพื่อทบทวนความรู้สึกของตัวเองอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา “ผมรู้สึกว่า... เธอเหมือนน้องสาวของผมครับ เวลาที่ผมอยู่กับเธอ ผมมักจะมีความคิดที่อยากจะเข้าไปใกล้ชิด อยากจะพูดคุยด้วย แต่ความต้องการที่จะใกล้ชิดนั้นมันบริสุทธิ์ใจมาก มันเหมือนกับความผูกพันระหว่างพี่ชายกับน้องสาวที่พลัดพรากกันไปนาน มากกว่าจะเป็นความปรารถนาในแบบชายหญิง” “เธอหน้าตาเหมือนน้องสาวของลูกงั้นเหรอ?” คุณนายไป๋ถามพยางขมวดคิ้วให้หนักกว่าเดิม หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า 'น้องสาว' “แต่ว่า... จนถึงตอนนี้ ลูกก็ยังตามหาน้องสาวของลูกไม่เจอเลยไม่ใช่หรือไง?” “ใช่ครับ ผมยังตามหาเธอไม่เจอ” ไป๋อวี้เซิงพยักหน้ายอมรับด้วยแววตาที่หม่นแสงลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงน้องสาวที่หายสาบสูญไป “ผมเองก็รู้ดีแก่ใจว่าในทางตรรกะแล้ว เธอไม่มีทางเป็นน้องสาวของผมไปได้หรอก แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมอยู่ใกล้เธอ ผมมักจะเกิดภาพลวงตาขึ้นมาเสมอว่าเธอคือน้องสาวของผมจริงๆ แม่ครับ เธอเป็นเด็กสาวที่น่ารักและมีเสน่ห์มากนะ ถ้าแม่ได้เห็นเธอด้วยตาตัวเอง แม่จะเข้าใจสิ่งที่ผมพูด” เขากล่าวเสริมอีกว่า “นอกจากนี้ ถึงแม้ผมจะเคยเห็นเพียงแค่รูปถ่ายตอนเด็กๆ ของน้องสาว แต่ผมบอกได้เลยว่าหน้าตาของดาราสาวคนนี้มีความคล้ายคลึงกับน้องสาวของเราอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว” พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของคุณนายไป๋ก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง นางรีบเอ่ยถามรัวเร็ว “จริงเหรอ? เธอหน้าตาเหมือนน้องสาวของลูกจริงๆ งั้นเหรอ? เจ้าห้า... ลูกเพิ่งจะสืบจนรู้มาไม่ใช่เหรอว่าน้องสาวของลูกตอนนี้อยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิง แล้วเด็กสาวคนที่ลูกพูดถึงเนี่ย เธอเป็นคนเมืองอวิ๋นเฉิงหรือเปล่า? หรือว่าเธอจะเป็น...” “ผมก็เคยคิดเรื่องนั้นเหมือนกันครับแม่” ไป๋อวี้เซิงรีบพูดแทรกขึ้นมาพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อดับความหวังที่กำลังพุ่งสูงของมารดา “แต่มันมีความเป็นไปได้น้อยมากจนแทบจะเป็นศูนย์เลยล่ะครับ เพราะจากการตรวจสอบเบื้องต้น เธอเป็นคนท้องถิ่นของเมืองอวิ๋นเฉิงโดยกำเนิด และใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ยังเด็ก มีครอบครัวและประวัติความเป็นมาที่ชัดเจน” ทว่า คุณนายไป๋กลับไม่ได้คิดตามลูกชายไปในทิศทางนั้น นางนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะแย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง “ในเมื่อเราสืบจนแน่ใจแล้วว่าน้องสาวของลูกอาศัยอยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิงแห่งนี้ ถ้าอย่างนั้นเด็กสาวคนไหนก็ตามในเมืองนี้ที่มีอายุไล่เลี่ยกัน ก็ล้วนแต่มีโอกาสที่จะเป็นเธอได้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? แล้วแม่หนูคนนี้อายุเท่าไหร่ล่ะ?” “สิบเก้าครับ” ไป๋อวี้เซิงตอบ “สิบเก้าเหรอ?” สีหน้าของคุณนายไป๋เปลี่ยนไปทันที ความตื่นเต้นทวีคูณจนนางนั่งไม่ติดเก้าอี้ แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจัง “น้องสาวของลูกปีนี้ก็อายุสิบเก้าปีเหมือนกัน! แล้วลูกได้ถามเธอหรือเปล่าว่าเธอเกิดวันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร?” ไป๋อวี้เซิงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่ได้คาดคิดว่ามารดาจะใส่ใจในรายละเอียดขนาดนี้ เขาค่อยๆ ส่ายหน้าช้าๆ “เปล่าครับ ผมยังไม่ได้ถามเรื่องนั้น” “ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปถามสิ! รีบถามเข้าเดี๋ยวนี้เลย!” คุณนายไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความตื่นเต้น “ใครจะไปรู้ บางทีเธออาจจะเป็นแก้วตาดวงใจที่แม่เฝ้าตามหามาตลอดชีวิตก็ได้ รีบเอารูปของเธอมาให้แม่ดูเดี๋ยวนี้เลย แม่จะดูเองว่าเด็กคนนี้หน้าตาเหมือนเสี่ยวชีของแม่ตอนเด็กๆ หรือเปล่า” ไป๋อวี้เซิงมองท่าทางกระตือรือร้นของมารดาแล้วก็ได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด “...แม่ครับ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน...” เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในโลกนี้จะมีความบังเอิญที่ลงตัวได้ขนาดนี้ เพียงเพราะเขารู้สึกไปเองว่าเฉียวเมี่ยนเมี่ยนมีส่วนคล้ายกับน้องสาวของเขา แล้วเธอจะกลายเป็นน้องสาวที่แท้จริงของเขาได้อย่างนั้นหรือ? มันดูเหมือนเทพนิยายเกินไปหน่อย “เอารูปมาให้แม่ดูก่อน!” คุณนายไป๋ถลึงตาใส่ลูกชายอย่างไม่สบอารมณ์ที่เขาชอบขัดใจ “ลูกรู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่เธอ? มันอาจจะเป็นเธอก็ได้นะ ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น!” เมื่อเห็นว่าไม่สามารถทัดทานความต้องการของมารดาได้ ไป๋อวี้เซิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดรูปภาพของเฉียวเมี่ยนเมี่ยนที่เขาเคยเก็บไว้ส่งให้คุณนายไป๋ดู คุณนายไป๋รับโทรศัพท์ไปแล้วจ้องมองรูปภาพเหล่านั้นทีละใบอย่างละเอียดลออ นางเพ่งมองทุกองค์ประกอบบนใบหน้าของหญิงสาวในรูป ราวกับต้องการจะค้นหาความทรงจำที่เลือนหายไป หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุดจนน้ำตาคลอหน่วย “ใช่... ใช่จริงๆ ด้วย! เด็กคนนี้เหมือนเสี่ยวชีมากจริงๆ โดยเฉพาะดวงตากับจมูกคู่นั้น มันเหมือนกับถอดแบบมาจากเสี่ยวชีตอนเด็กๆ ไม่มีผิดเพี้ยนเลย!” คุณนายไป๋อุทานออกมาเสียงสั่น มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกด้วยความตื้นตันใจที่ท้นปรี่ขึ้นมาในอก ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นสัญญาณที่สวรรค์ส่งมาให้ในยามที่นางสิ้นหวังที่สุดในการตามหาลูกสาวที่หายไป

React