บทที่ 1396: ฉันคิดว่าเขาไม่ได้ชอบฉันขนาดนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ในยามนี้เจียงลั่วลี่ยังคงดูมีความสุขมากเหลือเกิน ดวงตาที่กลมโตของเธอนั้นเอ่อล้นไปด้วยประกายแห่งความหวานล้ำ ราวกับว่ามีน้ำผึ้งเคลือบเอาไว้ในแววตาคู่นั้นก็ไม่ปาน เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่หอมหวานที่สุดของความรัก หรือที่ใครหลายคนเรียกกันว่าช่วงดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์นั่นเอง “ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะใส่ใจฉันจริงๆ หรือเปล่า” เจียงลั่วลี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่พยายามปกปิดความประหม่า แต่กระนั้นเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะแสดงความอ่อนหวานออกมาทางสีหน้า “แน่นอนว่าเขาต้องใส่ใจเธอสิ ถ้าเขาไม่แคร์เธอจริงๆ เขาจะยอมตกลงคบกับเธอเป็นแฟนอย่างนั้นเหรอ?” เฉียวเหมียนเหมียนตอบกลับทันทีเพื่อยืนยันความคิดของตนเอง “นั่นมันอาจจะแค่แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมากคนหนึ่งเท่านั้นเองล่ะมั้ง” เจียงลั่วลี่กล่าวพลางทอดถอนใจเบาๆ “ถ้าหากคืนนั้นเป็นผู้หญิงคนอื่นที่อยู่กับเขา แทนที่จะเป็นฉัน บางทีเขาก็อาจจะทำแบบเดียวกันนี้กับเธอก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะ” ในส่วนลึกของหัวใจ เจียงลั่วลี่รู้ดีว่าตอนนี้เธอได้อยู่เคียงข้างโม่สื่อซิวแล้ว และไม่ควรจะเก็บเอาเรื่องเล็กน้อยหรือความคิดฟุ้งซ่านเช่นนี้มาใส่ใจอีก แต่ในบางครั้ง เธอก็ห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ ที่จะหวนคิดไปถึงจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์... เธออดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าสถานการณ์ในคืนนั้นเปลี่ยนไป ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร พอกลับมาคิดถึงความเป็นไปได้ที่ว่าเขาอาจจะทำแบบนี้กับใครก็ได้เพียงเพราะความรับผิดชอบ มันก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าในปัจจุบันโม่สื่อซิวจะปฏิบัติต่อเธอดีมากแค่ไหนก็ตาม เธอรู้สึกลึกๆ ว่าความใจดีและการดูแลเอาใจใส่ที่เขาหมอบให้นั้น มันเกิดขึ้นมาจากความรู้สึกที่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว มันไม่ใช่เพราะว่าเขารักหรือชอบเธอจริงๆ จากก้นบึ้งของหัวใจ “ไม่หรอก ลั่วลั่ว เธออย่ามัวแต่คิดฟุ้งซ่านไปเองแบบนั้นสิ” เฉียวเหมียนเหมียนรีบขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันเคยลองไปถามโม่เย่ซือมาแล้วนะ เขาบอกว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่าพี่ใหญ่จะยอมคบกับใครสักคนง่ายๆ โดยเฉพาะกับเธอ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพี่ใหญ่ตัดสินใจอะไรลงไปแล้ว นั่นหมายความว่าเขาเลือกเธอและกำหนดให้เธอเป็นคนสำคัญในชีวิตเขาไปแล้ว” “ถ้ามันเป็นเพียงแค่เรื่องของความรับผิดชอบจริงๆ คนระดับเขามีวิธีตั้งมากมายที่จะชดเชยให้เธอได้ด้วยเงินทองหรือสิ่งของมหาศาล เขาไม่จำเป็นต้องเอาความรู้สึกส่วนตัวมาแลก หรือใช้ชีวิตร่วมกับเธอแบบนี้หรอกนะ พี่ใหญ่เป็นคนที่จริงจังกับเรื่องความสัมพันธ์และศีลธรรมมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ครองตัวเป็นโสดมาจนถึงอายุขนาดนี้ แล้วมามีแฟนครั้งแรกก็คือเธอนี่ไง” เจียงลั่วลี่ชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกตะลึง “เทพบุตรโม่พูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?” “อืม... แน่นอนสิ เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันนะ แล้วนี่ก็เป็นการเดตหรือการคบหาจริงจังครั้งแรกของเธอด้วย มีหรือที่ฉันจะไม่ใส่ใจและพยายามหาข้อมูลมาบอกเธอ? เพราะฉะนั้นฉันถึงกล้าพูดได้ว่าฉันพอจะรู้จักตัวตนของพี่ใหญ่บ้าง และฉันมั่นใจว่าพี่ใหญ่ไม่ได้อยู่กับเธอเพียงเพราะหน้าที่หรือความรับผิดชอบอย่างแน่นอน” “ถึงแม้ว่าจะมีส่วนผสมของความรับผิดชอบอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ส่วนสำคัญที่สุดที่ทำให้เขามายืนอยู่ตรงนี้ข้างๆ เธอก็คือความรู้สึกชอบยังไงล่ะ” “เขาชอบฉันจริงๆ น่ะเหรอ?” หัวใจของเจียงลั่วลี่พลันเต้นรัวเร็วขึ้นมาทันที เมื่อเธอนึกถึงดวงตาที่ดูเยือกเย็น ลุ่มลึก และแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวคู่นั้นของโม่สื่อซิว “แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเขาไม่ได้ชอบฉันขนาดนั้นเลยนะ... เบบี๋ เธอไม่ได้เคยบอกฉันเหรอว่าเวลาที่เธออยู่กับเทพบุตรโม่น่ะ เขาแทบจะทนไม่ไหวและอยากจะ... เอ่อ ทำเรื่องแบบนั้นกับเธอตลอดเวลาเลยไม่ใช่เหรอ?” เจียงลั่วลี่กระแอมไอออกมาเบาๆ เพื่อแก้เขิน ก่อนจะพูดย้อนกลับมาถึงเรื่องของตัวเอง “แต่ฉันว่าโม่สื่อซิวไม่มีความรู้สึกทำนองนั้นกับฉันเลยสักนิด” ความจริงที่ว่าพวกเขายังคงนอนแยกห้องกันอยู่จนถึงทุกวันนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ นอกจากคืนนั้นที่เขาดูเหมือนจะเป็นฝ่ายรุกและเริ่มต้นก่อน หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็สุภาพกับเธออย่างถึงที่สุด จนบางครั้งเธอก็รู้สึกว่ามันมากเกินไป เขาดูแลเธออย่างดีเลิศ ให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่เธอทุกอย่าง ไม่ว่าเธอจะขออะไร หรือมีความต้องการแบบไหน เขาก็จะตอบตกลงอย่างไม่มีเงื่อนไขและตามใจเธออย่างถึงที่สุด น้ำเสียงที่เขาใช้พูดคุยกับเธอนั้นฟังดูเหมือนเขาสื่อถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง เวลาอากาศหนาว เขาก็จะคอยเตือนให้เธอสวมเสื้อผ้าหนาๆ หรือคอยดูแลเรื่องสุขภาพของเธออยู่เสมอ พอถึงช่วงที่อากาศร้อนอบอ้าว เขาก็จะกำชับให้เธอระมัดระวังเรื่องอาหารการกินและการพักผ่อน เขามักจะเอ่ยคำทักทาย “อรุณสวัสดิ์” ในตอนเช้าด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น และไม่เคยลืมที่จะบอก “ฝันดี” กับเธอก่อนที่เขาจะเข้านอนในแต่ละคืน นอกจากนี้เขายังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหาเวลาว่างอันน้อยนิดจากการทำงานมาเพื่ออยู่กับเธอให้ได้มากที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างมันดูสมบูรณ์แบบและดีงามไปหมด ยกเว้นเพียงแต่เรื่องเดียว... ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา สัมผัสทางกายหรือการปฏิสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างเขากับเธอนั้นแทบจะไม่มีเลย เธอสัมผัสไม่ได้เลยว่าโม่สื่อซิวมีความปรารถนาหรือความคิดในเชิงชู้สาวที่มีต่อเธอแบบที่คนรักทั่วไปควรจะมี ในบางครั้ง ความคิดที่ร้ายกาจก็แวบเข้ามาในหัว เธออดสงสัยไม่ได้ว่า หรือเป็นเพราะตัวเธอนั้นไร้เสน่ห์ดึงดูดใจเกินไป? ความงดงามของเธอไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายที่เคร่งขรึมและบริสุทธิ์อย่างโม่สื่อซิวเกิดความรู้สึกรัญจวนใจได้เลยหรืออย่างไร? “พี่ใหญ่ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นกับเธออย่างนั้นเหรอ?” เฉียวเหมียนเหมียนขมวดคิ้วพลางมองสำรวจเจียงลั่วลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือเท่าใดนัก “จริงเหรอเนี่ย? เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่มีความรู้สึกแบบนั้น?” ต้องบอกก่อนว่า เจียงลั่วลี่นั้นจัดว่าเป็นหญิงสาวที่งดงามโดดเด่นคนหนึ่งเลยทีเดียว เธอนับว่าเป็นคนที่มีรูปร่างดีเยี่ยมสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน ด้วยผิวพรรณที่ขาวผ่องเป็นยองใยราวกับหิมะ และเรียวขาที่ยาวสวยได้รูป แม้แต่เฉียวเหมียนเหมียนเองที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังรู้สึกว่าเพื่อนรักของเธอนั้นเป็นหญิงสาวที่ทรงเสน่ห์และเย้ายวนใจมากแค่ไหน ต่อให้โม่สื่อซิวจะเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ตนเองได้ดีเลิศเพียงใด หรือจะมีจิตใจที่มั่นคงดุจขุนเขาขนาดไหน มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่มีความรู้สึกหรือความปรารถนาใดๆ เลยต่อผู้หญิงที่เขากำลังคบหาและบอกว่าชอบอยู่แบบนี้ มันเป็นเรื่องที่ดูขัดกับธรรมชาติของมนุษย์เกินไปจริงๆ หากเขาจะบริสุทธิ์ผุดผ่องได้ขนาดนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าสาวสวยอย่างเจียงลั่วลี่