Chapter 1692 - It’s Good to Be Really Disabled

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 00:13

บทที่ 1692: พิการไปจริงๆ ก็ดี เสิ่นซินเป็นเด็กที่เชื่อฟัง, น่ารัก, และเรียนดี เมื่อเทียบกับเสิ่นโหรวแล้ว เธอน่าเป็นห่วงมากกว่า ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเด็กๆ เสิ่นซินเคยป่วยหนักและเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ดังนั้นหลังจากที่เธอหายดีแล้ว มาดามเสิ่นจึงยิ่งรักและเอ็นดูเธอมากขึ้นไปอีก เมื่อมองดูลูกสาวสุดที่รักนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล มาดามเสิ่นก็อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา “แม่คะ ไม่เจ็บเลยค่ะ” เสิ่นซินเห็นมาดามเสิ่นร้องไห้ก็รู้สึกปวดใจ “หมอฉีดยาชาให้แล้ว ไม่เจ็บเลยสักนิด หนูไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ แม่ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคะ” “แม่ใจจะขาดอยู่แล้ว” มาดามเสิ่นจับมือเธอไว้แล้วร้องไห้ต่อ “ขาของลูกหักนะ จะไม่เจ็บได้ยังไงกัน” เสิ่นโหรวยืนอยู่ข้างหลังมาดามเสิ่นและแค่นเสียงหัวเราะในใจ มาดามเสิ่นกับคุณพ่อเสิ่นก็รักเธอเหมือนกัน แต่ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ไม่อาจเทียบกับน้องสาวของเธอได้ ก่อนที่ตระกูลเสิ่นจะล่มสลาย เธอกไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับครอบครัว คุณพ่อเสิ่นกับมาดามเสิ่นกลับขอให้เธอไปนัดบอด เพื่อเห็นแก่ตระกูลเสิ่น พวกเขาไม่สนใจความสุขของลูกสาวอย่างเธอเลยแม้แต่น้อย แม้แต่ผู้ชายหน้าเหมือนหมูก็ยังถูกแนะนำให้เธอ แต่เสิ่นซินล่ะ เธอก็เป็นลูกสาวของตระกูลเสิ่นเหมือนกัน แต่พวกเขาไม่เคยขอให้เธอทำอะไรเลย เหตุผลของพวกเขาก็คือเสิ่นซินยังเด็กอยู่ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเสิ่นโหรวก็ยิ่งเย็นชาและเย้ยหยันมากขึ้น เสิ่นซินยังเด็กงั้นเหรอ พวกเขาก็แค่ลำเอียงเท่านั้นแหละ ดังนั้น เสิ่นโหรวจึงไม่ได้รู้สึกแย่กับน้องสาวของเธอเลยเมื่อเห็นเสิ่นซินนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลพร้อมกับขาที่หัก เธอถึงกับรู้สึกดีใจเล็กน้อยด้วยซ้ำ ถ้าขาของเสิ่นซินเป็นอะไรไป ในอนาคตเธอก็จะกลายเป็นคนพิการ ไม่ว่าตอนนี้มาดามเสิ่นกับคุณพ่อเสิ่นจะรักเธอมากแค่ไหน พวกเขาก็คงจะไม่ชอบลูกสาวที่พิการอีกต่อไป เสิ่นโหรวอดคิดไม่ได้ว่าเป็นการดีหากเสิ่นซินพิการไปจริงๆ “คุณแม่คะ ทำไมไม่ถามดูล่ะคะว่าเสี่ยวซินขาหักได้อย่างไร” เสิ่นโหรวเฝ้ามองอย่างเย็นชาอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นอย่างไร้อารมณ์ มาดามเสิ่นชะงัก “ไม่ใช่อุบัติเหตุหรอกเหรอ” “มันเป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่ะ” เสิ่นโหรวแค่นเสียงหัวเราะและมองไปที่เสิ่นซินอย่างเย้ยหยัน “แต่ถ้าเธอไม่คิดจะไปงานวันเกิดของเฉียวเฉิน อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้ก็คงหลีกเลี่ยงได้” “เฉียวเฉิน?” มาดามเสิ่นตกตะลึงอีกครั้ง “นั่นใครกัน” “คุณแม่ลืมไปแล้วเหรอคะว่าเราเคยไปร่วมงานเลี้ยงของเขาด้วยกัน เฉียวเฉินคนนั้นคือนายน้อยที่ตระกูลโม่เพิ่งจะยอมรับ ตอนนี้เขาควรจะถูกเรียกว่าโม่เฉินแล้ว” “อ้อ ที่แท้ก็เขา...” มาดามเสิ่นตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงมองเสิ่นซิน “เสี่ยวซิน ที่พี่สาวของลูกพูดเป็นความจริงเหรอ ลูกประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางไปงานวันเกิดของเขางั้นเหรอ” เสิ่นซินเงยหน้าขึ้นและขมวดคิ้วมองเสิ่นโหรว เสิ่นโหรวยิ้มและไม่หลบสายตาเธอ แต่กลับมองไปที่เธอแล้วพูดต่อ “เสี่ยวซิน เฉียวเฉินคนนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอใช่ไหม เธอเป็นเพื่อนโต๊ะเดียวกับเขามาสองสามปีแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็น่าจะดีทีเดียวสินะ” “พี่ขอให้เธอไปขอร้องให้เขาช่วยตระกูลเสิ่นของเรา เขาช่วยหรือเปล่า” เสิ่นซินเม้มปากและเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “พี่คะ เฉียวเฉินไม่ได้มีอิทธิพลในครอบครัวของเขามากขนาดนั้น พี่ก็รู้ว่าเขาเพิ่งจะได้รับการยอมรับจากตระกูลโม่ เขาไม่ได้เติบโตมาในตระกูลนั้น ความสัมพันธ์ของเขากับตระกูลโม่จะลึกซึ้งได้แค่ไหนกันคะ”

React

พูดคุย