Chapter 532: He Didn’t Force Me

เผยแพร่เมื่อ 10 มี.ค. 2569 21:07

บทที่ 532: เขาไม่ได้บังคับฉัน สำหรับโมเย่ซือแล้ว หากเฉียวเหมียนเหมียนเอ่ยปากขอ เขาก็พร้อมและเต็มใจอย่างยิ่งที่จะสละแม้กระทั่งชีวิตของตนเองเพื่อมอบให้แก่เธอได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ในตอนนั้นเองที่เขาอยากจะบอกกับเธอเหลือเกินว่า หากเธอรู้สึกหวาดกลัวหรือกังวลใจเรื่องการมีลูกมากถึงเพียงนั้น พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกันก็ได้ เขาไม่อาจทนเห็นเธอต้องตกอยู่ในสภาวะแห่งความหวาดหวั่น และไม่อาจหักใจปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเจียนตายจากการตั้งครรภ์และการคลอดบุตรได้เลยแม้แต่นิดเดียว ความจริงแล้ว เรื่องการสืบทอดเชื้อไขหรือวงศ์ตระกูลไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรสำหรับเขาเลยสักนิด ต่อให้เธอไม่อยากมีลูกไปตลอดชีวิต มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อตัวเขาหรือความรักที่เขามีให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว หากพวกเขาต้องการเด็กจริงๆ พวกเขาสามารถรับเด็กสักคนมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมก็ได้ หรือแม้แต่จะเลือกรับเด็กจากครอบครัวสาขาในตระกูลโมมาดูแลเป็นผู้สืบทอดก็ย่อมทำได้เช่นกัน ข้อเท็จจริงที่สำคัญที่สุดก็คือ การจะมีเด็กสักคนมาอยู่ในครอบครองนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรสำหรับชายที่มีอำนาจล้นฟ้าอย่างเขาเลย และเธอไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงกับความเจ็บปวดจากการตั้งครรภ์เพื่อให้ได้เด็กมา แต่ถึงกระนั้น หากเธอต้องการที่จะมีลูกของเขาจริงๆ เขาก็ยินดีที่จะยอมรับและพร้อมจะทำหน้าที่พ่ออย่างดีที่สุด แม้ว่าโดยพื้นฐานแล้วเขาจะไม่ใช่คนประเภทที่ชอบเด็กเลยก็ตาม “ตกลงครับ” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลพลางทอดสายตามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ลดละ จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาลูบศีรษะของเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูและกล่าวต่อไปว่า “ถ้าคุณยังไม่ต้องการมีลูกในตอนนี้ เราก็จะไม่สัญญากันเรื่องนั้น เราจะยังไม่มีลูกกันครับ” “เอ่อ...” เฉียวเหมียนเหมียนอึกอักอยู่ในลำคอ เธออยากจะรีบแก้ไขความเข้าใจผิดของเขาเหลือเกิน ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากอุ้มท้องลูกของเขาหรือไม่อยากมีเด็กตัวเล็กๆ สมาชิกใหม่ในครอบครัว เพียงแต่เธอแค่ยังไม่พร้อมและไม่ต้องการจะมีลูกเร็วถึงขนาดนี้ต่างหาก ... แม้จะตกลงกันได้แล้ว แต่โมเย่ซือก็ยังคงยืนกรานที่จะเป็นคนพาเธอไปยังร้านขายยาด้วยตัวเอง เมื่อทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าไปภายในร้าน พนักงานขายยาก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาเพื่อสอบถามความต้องการว่าพวกเขากำลังมองหาสิ่งใดอยู่ เมื่อพนักงานได้รับรู้ว่าสิ่งที่เฉียวเหมียนเหมียนต้องการซื้อคือ ‘ยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน’ เธอก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที พลางปรายตามองโมเย่ซือด้วยสายตาที่ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความสงสัย พนักงานขายยาคนนี้เป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่มีท่าทางเคร่งขรึม เธอไม่ได้มีท่าทีเหมือนพวกเด็กสาววัยรุ่นทั่วไปที่ไม่สามารถละสายตาไปจากความหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของโมเย่ซือได้เมื่อแรกเห็น ถึงแม้เธอจะยอมรับอยู่ในใจว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้หล่อเหลาและมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากเพียงใด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเลื่อมใสหรือหลงเสน่ห์เขาเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขามาขอซื้อ “หนูจ๊ะ หนูเป็นคนที่จะใช้ยาคุมกำเนิดฉุกเฉินนี้เองอย่างนั้นเหรอ?” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามพลางปรายตามองโมเย่ซืออย่างพิจารณาอีกครั้งด้วยสายตาที่ขุ่นมัว และเมื่อเธอหันกลับมามองเฉียวเหมียนเหมียน แววตาของเธอก็เริ่มฉายแววแห่งความโกรธเคืองขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เฉียวเหมียนเหมียนยังดูอายุน้อยนัก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องมาหาซื้อของแบบนี้ด้วยตัวเอง และยิ่งมาเจอกับสายตาแปลกๆ ที่พนักงานมองมา มันก็ยิ่งทำให้เฉียวเหมียนเหมียนรู้สึกประหม่าและอับอายจนทำตัวไม่ถูก เธอจึงได้แต่ตอบกลับไปเสียงค่อยอย่างตะกุกตะกักว่า “ค่ะ...” พนักงานขายยาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ทันใดนั้นเธอก็เอื้อมมือออกไปคว้าหมับเข้าที่มือของเฉียวเหมียนเหมียน แล้วพูดขึ้นว่า “ที่ร้านเรามียาแบบนี้อยู่หลายประเภทเลยจ้ะ ตามป้ามานี่หน่อยสิ เดี๋ยวป้าจะอธิบายรายละเอียดของแต่ละแบบให้หนูฟังเอง” พูดจบเธอก็ออกแรงดึงกึ่งจูงเฉียวเหมียนเหมียนให้เดินตามเธอไปทันที โมเย่ซือยืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยความงุนงง เมื่อเห็นพนักงานจูงมือเฉียวเหมียนเหมียนเดินหายเข้าไปที่มุมหนึ่งของร้านเขาก็เริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล เขาสัมผัสได้ว่าสายตาที่พนักงานคนนั้นมองมาที่เขาก่อนหน้านี้มันดูประหลาดและไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ที่บริเวณหลังตู้ยาขนาดใหญ่มุมหนึ่ง หญิงวัยกลางคนพยายามลดเสียงให้ต่ำลงและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความโมโหว่า “บอกความจริงกับป้ามาเถอะลูกสาว บอกมาตามตรงเลยนะ หนูถูกผู้ชายคนนั้นบังคับให้ทำเรื่องอย่างว่าด้วยใช่ไหม? ไม่ต้องกลัวนะลูก บอกป้ามาว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วป้าจะหาทางช่วยหนูเอง” เฉียวเหมียนเหมียนถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก เธอตอบกลับไปตามความจริงด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความมึนตึบว่า “ป้าเข้าใจผิดแล้วค่ะ เขาไม่ได้บังคับฉันเลยนะคะ” “เขาไม่ได้บังคับหนูงั้นเหรอ?” หญิงวัยกลางคนหวนนึกถึงใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของโมเย่ซือ แล้วเธอก็ดูเหมือนจะทำความเข้าใจอะไรบางอย่างได้เองเสร็จสรรพ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเวทนา “โถ่ลูก... เขาคงจะใช้ความหล่อของตัวเองบวกกับคำพูดหวานหูหลอกล่อให้หนูยอมมีอะไรด้วยสินะ” “หนูจ๊ะ ป้าเองก็มีลูกสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนูเหมือนกัน เพราะเห็นว่าหนูเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ป้าถึงอยากจะพูดตรงๆ กับหนูนะ ผู้ชายคนนั้นน่ะหน้าตาดีมากก็จริงอยู่หรอก แต่ต่อให้เขาจะหล่อปานเทพบุตรแค่ไหน หนูจะเอาตัวเองไปพัวพันกับพวกอาชญากรไม่ได้นะลูก!” เฉียวเหมียนเหมียนยิ่งฟังก็ยิ่งสับสนจนมึนงงไปหมด เธอไม่อาจเข้าใจสิ่งที่หญิงวัยกลางคนพยายามจะสื่อได้เลยแม้แต่น้อย โมเย่ซือเนี่ยนะ... เป็นอาชญากร?

React

พูดคุย