Chapter 745 - Jealous

เผยแพร่เมื่อ 13 มี.ค. 2569 01:27

ตอนที่ 745: หึงหวง ขอเพียงแค่เธอหยุดร้องไห้ ไม่ว่าสิ่งใดเขาก็ล้วนยินดีที่จะทำให้เธอได้ทั้งสิ้น หยาดน้ำตาของเธอนั้นเปรียบเสมือนเศษกระจกแหลมคมที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจของเขาจนเจ็บปวดรวดร้าว ความโศกเศร้าของเธอคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดซึ่งเขามิอาจต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย เฉียวเหมียนเหมียนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่ยังคงฉายแววเย็นชาและห่างเหิน ความอ้างว้างในแววตาของเธอนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกผลักให้จมลงในมหาสมุทรที่หนาวเหน็บ “โม่เย่ซือ คุณคิดว่าฉันกำลังโกรธเรื่องนี้งั้นเหรอ?” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง โม่เย่ซือถึงกับชะงักไป เขาตกตะลึงไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ “...ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้หรอกเหรอ? ถ้าอย่างนั้นแล้วมันเป็นเพราะอะไรกันล่ะ?” เฉียวเหมียนเหมียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจ เธอเอื้อมมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่บนพวงแก้มอย่างลวกๆ พลางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อเรียบเรียงความคิดก่อนจะกล่าวออกมาว่า “มันก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ โม่เย่ซือ คุณรู้ไหมว่าการที่ต้องอยู่กับคนอย่างคุณมันเหนื่อยแค่ไหน?” โม่เย่ซือเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาของเขาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด “สรุปก็คือ คุณรู้สึกเหนื่อยที่จะต้องอยู่กับผมงั้นเหรอ?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลังจากที่นิ่งเงียบไปนานครู่หนึ่ง ราวกับว่าคำพูดของเธอกำลังเฉือนหัวใจของเขาให้เป็นชิ้นๆ เฉียวเหมียนเหมียนส่ายหัวช้าๆ “ไม่ใช่แบบนั้น จริงๆ แล้วฉันมีความสุขมากนะเวลาที่ได้อยู่กับคุณ” ชายหนุ่มมองเธอด้วยความประหลาดใจ แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความหวังประกายขึ้นมาเล็กน้อย “แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกเองว่าคุณเหนื่อย” “อืม ฉันพูดแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ” เฉียวเหมียนเหมียนพยักหน้ายอมรับ “ฉันหมายถึงว่า ฉันคงจะต้องเหนื่อยแน่ๆ ถ้าหากต้องใช้ชีวิตอยู่กับคุณไปนานๆ เพราะคุณ... คุณมีความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและชอบบงการมากเกินไป มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะที่ชีวิตของฉันจะไม่มีผู้ชายคนอื่นอยู่รอบตัวเลย” เธอหยุดหายใจครู่หนึ่งก่อนจะรวบรวมความกล้าเพื่อพูดต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยแวดวงสังคมและหน้าที่การงานของฉัน ในอนาคตฉันย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดต่อสื่อสารหรือร่วมงานกับผู้ชายคนอื่นๆ โม่เย่ซือ ฉันไม่สามารถทิ้งเพื่อนฝูงหรือตัดขาดความสัมพันธ์กับคนรอบตัวเพียงเพราะคุณคนเดียวได้หรอกนะ” “นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่อยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริงเลยสักนิด” “ถ้าหากเป็นคุณล่ะ คุณจะทำแบบนั้นได้หรือเปล่า?” “แน่นอนว่าผม...” โม่เย่ซือหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น ในความเป็นจริงแล้ว เขาอยากจะตะโกนบอกเธอเหลือเกินว่าเขาสามารถทำได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรเขาก็ยอมทำให้เธอได้ทั้งนั้น ขอเพียงแค่มีเธออยู่เคียงข้าง เขาก็ไม่ต้องการเพื่อนต่างเพศคนไหนอีกต่อไป สำหรับเขาแล้ว แค่มีเธอเพียงคนเดียวในโลกใบนี้มันก็เพียงพอแล้ว แต่เขาก็รู้ดีว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการจะได้ยินในตอนนี้ คำตอบแบบนั้นมีแต่จะทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่ไม่ปกติ และอาจจะยิ่งหวาดกลัวในตัวเขามากขึ้นไปอีก แล้วผู้หญิงจะคิดอย่างไรเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่มีความต้องการครอบครองสูงจนผิดปกติเช่นนี้? คำตอบก็คือ เธอคงอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ “คุณเองก็ทำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?” เฉียวเหมียนเหมียนเข้าใจเขาไปอีกทางหนึ่งเมื่อเห็นเขานิ่งเงียบไป “ในเมื่อคุณเองยังทำไม่ได้ แล้วทำไมคุณถึงต้องการให้ฉันทำล่ะ?” โม่เย่ซืออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาเบาๆ “แล้วถ้าหาก... ถ้าหากว่าผมทำได้ล่ะ?” เฉียวเหมียนเหมียนชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เธอจะส่ายหน้าออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว “ฉันทำไม่ได้หรอก ตราบใดที่ยังเป็นคนปกติ พวกเขาล้วนต้องมีวงสังคมและมนุษยสัมพันธ์ที่ปกติธรรมดาทั้งนั้น ฉันสัญญาได้เพียงแค่ว่าฉันจะไม่มีความคิดที่จะเป็นมากกว่าเพื่อนกับพวกเขา แต่ฉันไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากมิตรภาพกับเพศตรงข้ามเลย” ทุกสาขาอาชีพย่อมมีทั้งผู้ชายและผู้หญิงทำงานร่วมกัน มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ให้มีเรื่องเกี่ยวข้องกันเลย? เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของเธอเริ่มจะคงที่และสงบลงบ้างแล้ว โม่เย่ซือจึงค่อยๆ ยื่นมือออกไปหาเธออีกครั้งอย่างลังเล และเมื่อเขาสัมผัสได้ว่าเธอไม่ได้มีท่าทีที่หลีกเลี่ยงหรือรังเกียจสัมผัสของเขา เขาจึงใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาที่เหลืออยู่บนใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบาและระมัดระวังที่สุด ราวกับว่าเธอนั้นเป็นเครื่องแก้วล้ำค่าที่อาจจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะห้ามไม่ให้คุณยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นหรอกนะ” เขาพูดเสียงเบาขณะเช็ดน้ำตาให้เธอและค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น “ผมไม่เคยคิดที่จะขอให้คุณต้องทำถึงขนาดนั้นเลย เฉียวเหมียนเหมียน ในใจของคุณ ผมดูเป็นคนไม่มีเหตุผลขนาดนั้นเลยเหรอ?” เฉียวเหมียนเหมียนจ้องมองเขาเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ถึงแม้เขาจะบอกว่าเขาไม่เคยร้องขอเรื่องแบบนั้นอย่างเป็นทางการ แต่ในความเป็นจริงเขาก็แสดงอาการหึงหวงออกมาอย่างรุนแรงเสมอ เขาหึงหวงแม้กระทั่งพระเอกในละครที่เธอร่วมแสดงด้วย หรือแม้แต่ผู้กำกับที่เธอต้องทำงานด้วย... ทุกอย่างรอบตัวเธอดูเหมือนจะกลายเป็นชนวนเหตุแห่งความหึงหวงของเขาได้ทุกเมื่อ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกในบางครั้ง ความรักของเขานั้นช่างหนักอึ้งและรุนแรงเสียจนบางทีเธอก็กลัวว่าตัวเองจะรับมันไว้ไม่ไหวในระยะยาว

React

พูดคุย