บทที่ 2847 บอสหวัง 2847 “นั่นคือจักรพรรดิเทพสายลม ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาเร็วขนาดนี้!” “ทุกครั้งที่ไร้ลม จักรพรรดิเทพสายลมจะรีบมาที่นี่เสมอ ทว่าเป้าหมายของจักรพรรดิเทพสายลมคือหุบเขาไร้ลม มันไม่เกี่ยวกับพวกเรา” “จักรพรรดิเทพองค์อื่น ๆ ดูเหมือนจะยังมาไม่ถึง” “เป้าหมายของเหล่าจักรพรรดิเทพคือหุบเขาไร้ลม ตอนนี้ลมยังไม่พัดเข้าไปในหุบเขาไร้ลม จึงไม่มีความจำเป็นที่จักรพรรดิเทพจะต้องมารอ” เสียงสนทนาดังมาจากรอบข้าง สายตาของหวังเซียนกวาดมองไปยังจักรพรรดิเทพสายลม อาจารย์ของเย่ลู่อิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็จ้องมองจักรพรรดิเทพสายลมด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน จักรพรรดิเทพย่อมเป็นตัวตนชั้นยอดไม่ว่าไปอยู่ที่ใด “ไปกันเถอะ!” “ไปกันเถอะ!” การมาถึงของจักรพรรดิเทพทำให้เกิดความโกลาหล ทว่าไม่นาน ศิษย์บางส่วนก็เข้าไปในป่าไร้ลม อาจารย์ของเย่ลู่อิงไม่ได้ออกคำสั่งอะไร ทุกคนยังคงรออย่างเงียบ ๆ สองชั่วโมงต่อมา พายุหมุนต่าง ๆ ในป่าไร้ลมก็เคลื่อนลึกเข้าไปถึงส่วนลึกแล้ว “เข้าไปข้างในแล้วระวังตัวด้วย!” หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “ขอรับ อาจารย์!” เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ รีบโค้งคำนับตอบรับทันที “ตามอยู่ข้าง ๆ เขาไว้ เขาจะปกป้องพวกคุณเอง!” นางมองหวังเซียนแล้วกล่าว หวังเซียนรู้สึกขำและยิ้มออกมา จากนั้นก็บินตรงเข้าไปในป่าไร้ลม “หวังเซียนสุดหล่อ เฮ้อ!” เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ รีบตามหลังไปทันที พอเข้าไปในป่าไร้ลม นางก็อดอุทานออกมาไม่ได้ “หวังเซียน นายกับอาจารย์ของพวกเราเป็นอะไรกันแน่?” เย่ลู่อิงอดไม่ได้ที่จะบินมาข้าง ๆ หวังเซียน นางถามอย่างสงสัยด้วยดวงตากลมโต หวังเซียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ชี้แนะงั้นเหรอ?” “อาจารย์ของพวกเราตกลงจะรับนายเป็นศิษย์แล้ว ทำไมนายไม่ตกลงล่ะ? นายควรรู้ไว้อาจารย์ของพวกเราเป็นยอดฝีมือที่อยู่จุดสูงสุดของขอบเขตราชันเทพ อีกทั้งในอนาคตเขายังอาจก้าวขึ้นไปได้อีก!” เย่ลู่อิงกล่าว นางหวังให้หวังเซียนมาเป็นน้องศิษย์ของนาง แบบนั้นนางก็จะได้เป็นศิษย์พี่ของเขา! “ใช่แล้ว น้องหวังเซียน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นอาจารย์ใส่ใจใครสักคนมากขนาดนี้ ช่วยพิจารณาดูเถอะ” ศิษย์พี่ห้าที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน หวังเซียนอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มบาง ๆ เขาไม่ได้หมายถึงว่าอาจารย์ของพวกเธอจะชี้แนะผม แต่หมายถึงผมต่างหากที่ชี้แนะอาจารย์ของพวกเธอ “พวกเราเข้ามาในป่าไร้ลมแล้ว ระวังด้วย แล้วดูว่าจะเก็บหยกสายลมได้หรือไม่” หญิงสาวมองหวังเซียนแล้วพูดกับเหล่าศิษย์น้องของตน “ขอรับ ศิษย์พี่สี่!” พวกเขาทั้งหมดข่มความอยากรู้ไว้แล้วมองไปข้างหน้า ศิษย์พี่สี่กำลังยืนอยู่ข้างหวังเซียน และสามารถช่วยเขาได้ทุกเมื่อ หวังเซียนมองพวกเขาแล้วส่งยิ้ม ฟึ่บ ในวินาทีถัดมา ปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเขา “เอ๊ะ?” “ว้าว ปีกเท่จัง” การปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นด้านหลังหวังเซียน ทำให้ดวงตาของเย่ลู่อิงเป็นประกาย พร้อมกับอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ หวังเซียนถึงกับพูดไม่ออก จึงไม่เอ่ยอะไร ดวงตามังกรหยินหยางและธาตุทั้งห้าของเขาจับจ้องไปยังจุดเบื้องหน้า อย่างน้อยต้องอีกสิบชั่วโมงกว่าพายุหมุนจะมาถึงหุบเขาไร้ลม ช่วงเวลานี้หวังเซียนแทบไม่มีอะไรต้องทำ “ไปกันเถอะ เพื่อเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับอย่างอบอุ่นของพวกคุณ ผมจะพาพวกคุณไปด้วย!” ขณะที่หวังเซียนพูด ลำแสงสีเขียวหลายสายก็ปรากฏขึ้นบนปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น แล้วห่อหุ้มพวกเขาไว้โดยตรง “เอ๊ะ? นี่มันอะไรกัน?” “จะพาพวกเราไปด้วยเหรอ?” เมื่อเย่ลู่อิงและศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น ๆ เห็นแสงสีเขียวที่ห่อหุ้มพวกเขาไว้ ก็พลันตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหวังเซียน อาจารย์ของพวกเขายังอยากให้พวกเขาปกป้องหวังเซียนอยู่เลย แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? “ตามผมมา เดี๋ยวก็รู้เอง!” พอหวังเซียนพูดจบ เขาก็บินนำไปข้างหน้า “เอ๊ะ? ดูสิ ต้นไม้ในป่าไร้ลมไม่โจมตีเขาเลย!” “จริงด้วย วันไร้ลมช่วยแค่ลดพลังโจมตีของต้นไม้ในป่าไร้ลมเท่านั้น แต่ไม่ได้ทำให้มันหยุดโจมตี!” “เป็นเพราะปีกคู่นั้นหรือเปล่า?” ไม่นาน เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นว่าต้นไม้รอบข้างไม่ได้โจมตีหวังเซียน เรื่องนี้ทำให้พวกเขาตกใจเล็กน้อย ในป่าไร้ลม ตราบใดที่บินหรือเดินอยู่ ก็จะดึงลมเข้ามาแน่นอน เมื่อดึงลมเข้ามาแล้ว ต้นไม้ก็จะโจมตีทันที ทว่าต้นไม้รอบ ๆ กลับไม่โจมตีเขา “ไปกันเถอะ พวกเราตามไปข้างหลัง!” ศิษย์พี่สี่แววตาวูบไหว ก่อนจะตามหลังไปทันที พอนางบินผ่านไป นางก็พบว่าตัวเองไม่ได้ถูกต้นไม้โจมตีเช่นกัน นางจึงหันไปมองพลังสีเขียวที่ห่อหุ้มร่างกายตนเอง “พวกเราก็ไม่โดนโจมตีเหมือนกัน!” “ว้าว ว้าว แบบนี้ดีมาก!” เสียงตื่นเต้นของเย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ ดังมาจากด้านหลัง หวังเซียนบินนำอยู่ด้านหน้าพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แม้เขาจะได้ขนนกศักดิ์สิทธิ์มาเพียงหนึ่งเส้น แต่ก็ยังใช้ความสามารถบางส่วนของปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นได้ เพียงห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้ พวกเขาก็จะไม่ถูกต้นไม้รอบ ๆ โจมตี ทว่าเงื่อนไขนี้มีข้อจำกัดใหญ่ ตอนนี้พลังธาตุลมของหวังเซียนเพิ่งอยู่ระดับราชันเซียนขั้น 2 เท่านั้น เขาทำได้เพียงทำให้ต้นไม้ที่ต่ำกว่าระดับราชันเซียนขั้น 2 ไม่โจมตีพวกเขา หากเข้าไปลึกกว่านั้น แสงสีเขียวก็ไม่อาจปกป้องพวกเขาได้ แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว การโจมตีของต้นไม้ในป่าไร้ลมลดลงอย่างมาก แสงสีเขียวนี้ช่วยให้พวกเขาเข้าไปลึกในป่าได้ “หวังเซียน ปีกของนายทรงพลังเกินไปแล้ว มันทำให้ต้นไม้ในป่าไร้ลมไม่โจมตีพวกเราได้จริง ๆ!” เย่ลู่อิงตามมาทันหวังเซียนแล้วพูดอย่างตื่นเต้น “ผมพาพวกคุณไปได้แค่แถวนอกเขตใจกลางเท่านั้น ถ้าเข้าไปลึกในป่า ต้นไม้ในป่าไร้ลมก็ยังโจมตีเราอยู่ดี” หวังเซียนยิ้มตอบ “พอแล้ว พอแล้ว ด้วยฝีมือของพวกเรา ยังเข้าไปในใจกลางไม่ได้หรอก หวังเซียน นายคือดาวนำโชคของพวกเรา!” เย่ลู่อิงพูดอย่างตื่นเต้น “ฮิ ๆ ผมจะพาพวกคุณไปหาหยกสายลม ถือเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับอย่างอบอุ่นในช่วงนี้” หวังเซียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไป ไป ไป ฮ่า ๆ ๆ ถ้าไม่มีการโจมตีของต้นไม้พวกนี้ พวกเราต้องเก็บหยกสายลมได้เยอะมากแน่ ๆ” เย่ลู่อิงตะโกนขึ้น อีกสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พลอยหวั่นไหวไปด้วย หยกสายลมเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับผู้ฝึกตนธาตุลมอย่างพวกเขา “พวกคุณตามผมมา!” หวังเซียนเร่งความเร็วและมุ่งเข้าไปใกล้บริเวณใจกลาง เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ รีบตามหลังไปทันที “ไม่แปลกเลยที่อาจารย์จะให้ความสำคัญกับเขามาก ที่แท้เขาก็มีความสามารถอันน่าทึ่งนี่เอง” ศิษย์พี่สี่คิดในใจขณะมองไปยังร่างของหวังเซียน ด้วยความสามารถเช่นนี้ นางไม่จำเป็นต้องคอยปกป้องเขาอีก “ตรงนั้นมีหยกสายลม” เมื่อหวังเซียนและคนอื่น ๆ บินมาได้กว่าชั่วโมง เขาก็หยุดลงแล้วชี้ไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งด้านหน้า “อ๊ะ นั่นหยกสายลม นั่นหยกสายลม อย่างน้อยก็ต้องเป็นหยกสายลมระดับราชันเซียนขั้น 3!” เย่ลู่อิงมองตามไปแล้วเอ่ยด้วยดวงตาที่ลุกโชน “โอเค พวกคุณเก็บมันลงมาได้เลย ระวังตอนเก็บด้วย เดี๋ยวจะถูกต้นไม้โจมตี” หวังเซียนเตือน “ให้ผมจัดการเอง!” ศิษย์พี่ห้าก็เข้าใจเช่นกันว่าพลังธาตุลมที่ห่อหุ้มพวกเขาอยู่มีไว้เพียงป้องกันไม่ให้ถูกต้นไม้โจมตี ทว่า หากพวกเขาไปสัมผัสต้นไม้ ก็จะถูกโจมตีอย่างแน่นอน