ตอนที่ 2847
50 / 140
อ่าน 7 นาที
Chapter 2847 Boss Wang 2847
เผยแพร่เมื่อ 1 เม.ย. 2569 03:58
บทที่ 2847 บอสหวัง 2847
“นั่นคือจักรพรรดิเทพสายลม ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาเร็วขนาดนี้!”
“ทุกครั้งที่ไร้ลม จักรพรรดิเทพสายลมจะรีบมาที่นี่เสมอ ทว่าเป้าหมายของจักรพรรดิเทพสายลมคือหุบเขาไร้ลม มันไม่เกี่ยวกับพวกเรา”
“จักรพรรดิเทพองค์อื่น ๆ ดูเหมือนจะยังมาไม่ถึง”
“เป้าหมายของเหล่าจักรพรรดิเทพคือหุบเขาไร้ลม ตอนนี้ลมยังไม่พัดเข้าไปในหุบเขาไร้ลม จึงไม่มีความจำเป็นที่จักรพรรดิเทพจะต้องมารอ”
เสียงสนทนาดังมาจากรอบข้าง สายตาของหวังเซียนกวาดมองไปยังจักรพรรดิเทพสายลม
อาจารย์ของเย่ลู่อิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็จ้องมองจักรพรรดิเทพสายลมด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน
จักรพรรดิเทพย่อมเป็นตัวตนชั้นยอดไม่ว่าไปอยู่ที่ใด
“ไปกันเถอะ!”
“ไปกันเถอะ!”
การมาถึงของจักรพรรดิเทพทำให้เกิดความโกลาหล
ทว่าไม่นาน ศิษย์บางส่วนก็เข้าไปในป่าไร้ลม
อาจารย์ของเย่ลู่อิงไม่ได้ออกคำสั่งอะไร ทุกคนยังคงรออย่างเงียบ ๆ
สองชั่วโมงต่อมา พายุหมุนต่าง ๆ ในป่าไร้ลมก็เคลื่อนลึกเข้าไปถึงส่วนลึกแล้ว
“เข้าไปข้างในแล้วระวังตัวด้วย!”
หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
“ขอรับ อาจารย์!”
เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ รีบโค้งคำนับตอบรับทันที
“ตามอยู่ข้าง ๆ เขาไว้ เขาจะปกป้องพวกคุณเอง!”
นางมองหวังเซียนแล้วกล่าว
หวังเซียนรู้สึกขำและยิ้มออกมา จากนั้นก็บินตรงเข้าไปในป่าไร้ลม
“หวังเซียนสุดหล่อ เฮ้อ!”
เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ รีบตามหลังไปทันที พอเข้าไปในป่าไร้ลม นางก็อดอุทานออกมาไม่ได้
“หวังเซียน นายกับอาจารย์ของพวกเราเป็นอะไรกันแน่?”
เย่ลู่อิงอดไม่ได้ที่จะบินมาข้าง ๆ หวังเซียน นางถามอย่างสงสัยด้วยดวงตากลมโต
หวังเซียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า
“ชี้แนะงั้นเหรอ?”
“อาจารย์ของพวกเราตกลงจะรับนายเป็นศิษย์แล้ว ทำไมนายไม่ตกลงล่ะ? นายควรรู้ไว้อาจารย์ของพวกเราเป็นยอดฝีมือที่อยู่จุดสูงสุดของขอบเขตราชันเทพ อีกทั้งในอนาคตเขายังอาจก้าวขึ้นไปได้อีก!”
เย่ลู่อิงกล่าว
นางหวังให้หวังเซียนมาเป็นน้องศิษย์ของนาง แบบนั้นนางก็จะได้เป็นศิษย์พี่ของเขา!
“ใช่แล้ว น้องหวังเซียน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นอาจารย์ใส่ใจใครสักคนมากขนาดนี้ ช่วยพิจารณาดูเถอะ”
ศิษย์พี่ห้าที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน
หวังเซียนอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
เขาไม่ได้หมายถึงว่าอาจารย์ของพวกเธอจะชี้แนะผม แต่หมายถึงผมต่างหากที่ชี้แนะอาจารย์ของพวกเธอ
“พวกเราเข้ามาในป่าไร้ลมแล้ว ระวังด้วย แล้วดูว่าจะเก็บหยกสายลมได้หรือไม่”
หญิงสาวมองหวังเซียนแล้วพูดกับเหล่าศิษย์น้องของตน
“ขอรับ ศิษย์พี่สี่!”
พวกเขาทั้งหมดข่มความอยากรู้ไว้แล้วมองไปข้างหน้า
ศิษย์พี่สี่กำลังยืนอยู่ข้างหวังเซียน และสามารถช่วยเขาได้ทุกเมื่อ
หวังเซียนมองพวกเขาแล้วส่งยิ้ม
ฟึ่บ
ในวินาทีถัดมา ปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเขา
“เอ๊ะ?”
“ว้าว ปีกเท่จัง”
การปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นด้านหลังหวังเซียน ทำให้ดวงตาของเย่ลู่อิงเป็นประกาย พร้อมกับอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
หวังเซียนถึงกับพูดไม่ออก จึงไม่เอ่ยอะไร ดวงตามังกรหยินหยางและธาตุทั้งห้าของเขาจับจ้องไปยังจุดเบื้องหน้า
อย่างน้อยต้องอีกสิบชั่วโมงกว่าพายุหมุนจะมาถึงหุบเขาไร้ลม
ช่วงเวลานี้หวังเซียนแทบไม่มีอะไรต้องทำ
“ไปกันเถอะ เพื่อเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับอย่างอบอุ่นของพวกคุณ ผมจะพาพวกคุณไปด้วย!”
ขณะที่หวังเซียนพูด ลำแสงสีเขียวหลายสายก็ปรากฏขึ้นบนปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้น แล้วห่อหุ้มพวกเขาไว้โดยตรง
“เอ๊ะ? นี่มันอะไรกัน?”
“จะพาพวกเราไปด้วยเหรอ?”
เมื่อเย่ลู่อิงและศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น ๆ เห็นแสงสีเขียวที่ห่อหุ้มพวกเขาไว้ ก็พลันตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหวังเซียน
อาจารย์ของพวกเขายังอยากให้พวกเขาปกป้องหวังเซียนอยู่เลย แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“ตามผมมา เดี๋ยวก็รู้เอง!”
พอหวังเซียนพูดจบ เขาก็บินนำไปข้างหน้า
“เอ๊ะ? ดูสิ ต้นไม้ในป่าไร้ลมไม่โจมตีเขาเลย!”
“จริงด้วย วันไร้ลมช่วยแค่ลดพลังโจมตีของต้นไม้ในป่าไร้ลมเท่านั้น แต่ไม่ได้ทำให้มันหยุดโจมตี!”
“เป็นเพราะปีกคู่นั้นหรือเปล่า?”
ไม่นาน เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นว่าต้นไม้รอบข้างไม่ได้โจมตีหวังเซียน เรื่องนี้ทำให้พวกเขาตกใจเล็กน้อย
ในป่าไร้ลม ตราบใดที่บินหรือเดินอยู่ ก็จะดึงลมเข้ามาแน่นอน เมื่อดึงลมเข้ามาแล้ว ต้นไม้ก็จะโจมตีทันที
ทว่าต้นไม้รอบ ๆ กลับไม่โจมตีเขา
“ไปกันเถอะ พวกเราตามไปข้างหลัง!”
ศิษย์พี่สี่แววตาวูบไหว ก่อนจะตามหลังไปทันที
พอนางบินผ่านไป นางก็พบว่าตัวเองไม่ได้ถูกต้นไม้โจมตีเช่นกัน
นางจึงหันไปมองพลังสีเขียวที่ห่อหุ้มร่างกายตนเอง
“พวกเราก็ไม่โดนโจมตีเหมือนกัน!”
“ว้าว ว้าว แบบนี้ดีมาก!”
เสียงตื่นเต้นของเย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ ดังมาจากด้านหลัง
หวังเซียนบินนำอยู่ด้านหน้าพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
แม้เขาจะได้ขนนกศักดิ์สิทธิ์มาเพียงหนึ่งเส้น แต่ก็ยังใช้ความสามารถบางส่วนของปีกศักดิ์สิทธิ์ขั้นต้นได้
เพียงห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้ พวกเขาก็จะไม่ถูกต้นไม้รอบ ๆ โจมตี
ทว่าเงื่อนไขนี้มีข้อจำกัดใหญ่ ตอนนี้พลังธาตุลมของหวังเซียนเพิ่งอยู่ระดับราชันเซียนขั้น 2 เท่านั้น เขาทำได้เพียงทำให้ต้นไม้ที่ต่ำกว่าระดับราชันเซียนขั้น 2 ไม่โจมตีพวกเขา
หากเข้าไปลึกกว่านั้น แสงสีเขียวก็ไม่อาจปกป้องพวกเขาได้
แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
การโจมตีของต้นไม้ในป่าไร้ลมลดลงอย่างมาก แสงสีเขียวนี้ช่วยให้พวกเขาเข้าไปลึกในป่าได้
“หวังเซียน ปีกของนายทรงพลังเกินไปแล้ว มันทำให้ต้นไม้ในป่าไร้ลมไม่โจมตีพวกเราได้จริง ๆ!”
เย่ลู่อิงตามมาทันหวังเซียนแล้วพูดอย่างตื่นเต้น
“ผมพาพวกคุณไปได้แค่แถวนอกเขตใจกลางเท่านั้น ถ้าเข้าไปลึกในป่า ต้นไม้ในป่าไร้ลมก็ยังโจมตีเราอยู่ดี”
หวังเซียนยิ้มตอบ
“พอแล้ว พอแล้ว ด้วยฝีมือของพวกเรา ยังเข้าไปในใจกลางไม่ได้หรอก หวังเซียน นายคือดาวนำโชคของพวกเรา!”
เย่ลู่อิงพูดอย่างตื่นเต้น
“ฮิ ๆ ผมจะพาพวกคุณไปหาหยกสายลม ถือเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับอย่างอบอุ่นในช่วงนี้”
หวังเซียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“ไป ไป ไป ฮ่า ๆ ๆ ถ้าไม่มีการโจมตีของต้นไม้พวกนี้ พวกเราต้องเก็บหยกสายลมได้เยอะมากแน่ ๆ”
เย่ลู่อิงตะโกนขึ้น
อีกสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พลอยหวั่นไหวไปด้วย
หยกสายลมเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับผู้ฝึกตนธาตุลมอย่างพวกเขา
“พวกคุณตามผมมา!”
หวังเซียนเร่งความเร็วและมุ่งเข้าไปใกล้บริเวณใจกลาง
เย่ลู่อิงและคนอื่น ๆ รีบตามหลังไปทันที
“ไม่แปลกเลยที่อาจารย์จะให้ความสำคัญกับเขามาก ที่แท้เขาก็มีความสามารถอันน่าทึ่งนี่เอง”
ศิษย์พี่สี่คิดในใจขณะมองไปยังร่างของหวังเซียน
ด้วยความสามารถเช่นนี้ นางไม่จำเป็นต้องคอยปกป้องเขาอีก
“ตรงนั้นมีหยกสายลม”
เมื่อหวังเซียนและคนอื่น ๆ บินมาได้กว่าชั่วโมง เขาก็หยุดลงแล้วชี้ไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งด้านหน้า
“อ๊ะ นั่นหยกสายลม นั่นหยกสายลม อย่างน้อยก็ต้องเป็นหยกสายลมระดับราชันเซียนขั้น 3!”
เย่ลู่อิงมองตามไปแล้วเอ่ยด้วยดวงตาที่ลุกโชน
“โอเค พวกคุณเก็บมันลงมาได้เลย ระวังตอนเก็บด้วย เดี๋ยวจะถูกต้นไม้โจมตี”
หวังเซียนเตือน
“ให้ผมจัดการเอง!”
ศิษย์พี่ห้าก็เข้าใจเช่นกันว่าพลังธาตุลมที่ห่อหุ้มพวกเขาอยู่มีไว้เพียงป้องกันไม่ให้ถูกต้นไม้โจมตี
ทว่า หากพวกเขาไปสัมผัสต้นไม้ ก็จะถูกโจมตีอย่างแน่นอน
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.