“อั่ก...” พวกมันเริ่มอ่อนแรงลงจากการต่อสู้กับพวกพ้องของตัวเองและล้มลงอย่างช่วยไม่ได้ “ยอดเยี่ยม” สวีเล่ยหยาจัดการปัญหาของนางได้แล้ว นางทำให้พวกมันไม่สามารถโต้กลับและตกอยู่ในสภาพหมดหนทางด้วยพลังเสน่หาอันท่วมท้น สวีเล่ยหยาเริ่มตระหนักถึงพลังของตนเอง นางรู้ว่าพลังของนางแข็งแกร่งเกินไปและต้องระมัดระวังเมื่อใช้งานมัน “ถอยไป” ฟ่านหวนอีพยายามกำจัดเย่เฉิน มันทุ่มสุดกำลังเพื่อที่จะกำจัดเย่เฉิน โดยใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อหมายจะกำจัดเขาให้ได้ เย่เฉินปัดป้องการโจมตีทั้งหมดที่ฟ่านหวนอีระดมเข้ามา เขาทำได้ดีและไม่ปล่อยให้ฟ่านหวนอีสร้างความเสียหายไปมากกว่านี้ “บัดซบ...” ฟ่านหวนอีไม่สามารถผ่านเย่เฉินไปได้ มันทำได้เพียงเฝ้ามองกองทัพของตนเองทำลายกันเอง “ข้าไม่ชอบสถานการณ์นี้เลยจริงๆ” ฟ่านหวนอีไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น “ข้าเปลี่ยนร่างดีกว่า” ฟ่านหวนอีเริ่มเผยร่างที่แท้จริง ดวงตาหลายดวงเริ่มปรากฏขึ้นบนหน้าผาก มือของมันงอกออกมาเป็นหกข้าง อีกทั้งร่างกายยังเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและเริ่มสูงใหญ่ขึ้น เขาสี่เขาปรากฏขึ้นบนศีรษะของฟ่านหวนอี เป็นการแสดงให้เห็นว่าฟ่านหวนอีในตอนนี้คือใคร “ข้าได้ใช้ร่างที่แข็งแกร่งที่สุดที่มีแล้ว อีกไม่นานเจ้าจะถูกลบหายไปจากโลกใบนี้” ฟ่านหวนอีกล่าวกับเย่เฉิน ฟ่านหวนอีได้แสดงร่างที่แข็งแกร่งที่สุดของมันออกมา มันมั่นใจว่าจะสามารถกำจัดเย่เฉินได้อย่างง่ายดาย ฟ่านหวนอีเริ่มสร้างหอกขึ้นมาโดยใช้พลังแห่งความมืดที่ตนครอบครอง หอกสีดำปรากฏขึ้นในมือของฟ่านหวนอี “เตรียมตัวถูกทำลายได้แล้ว เจ้าสวะ” ฟ่านหวนอีกล่าวกับเย่เฉิน “เจ้าเรียกใครว่าสวะ เจ้าตัวประหลาดอัปลักษณ์?” เย่เฉินโต้ตอบฟ่านหวนอี ฟ่านหวนอีจ้องมองเย่เฉินด้วยสายตาคมกริบ มันโกรธแค้นอย่างยิ่ง ฟ่านหวนอีหายตัวไป มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อและไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเย่เฉินในทันที “ตายซะ...” ฟ่านหวนอีแทงหอกเข้าใส่เย่เฉิน ฟ่านหวนอีเล็งไปที่ศีรษะของเย่เฉิน ในระยะประชิดขนาดนี้ เย่เฉินไม่ควรมีโอกาสหลบหลีกได้เลย “ตายไปซะ” ฟ่านหวนอีกล่าวกับเย่เฉิน “เคร้ง...” การโจมตีของฟ่านหวนอีปะทะเข้ากับร่างกายของเย่เฉิน การโจมตีนั้นเข้าเป้าที่ศีรษะของเขาเต็มๆ ฟ่านหวนอียิ้ม มันคิดว่าจัดการเย่เฉินได้สำเร็จแล้ว “เจ้าไม่รู้ถึงความแตกต่างของพลังระหว่างเรา เจ้ามันก็แค่คนโง่ ไม่คู่ควรที่จะต่อสู้กับข้าเลยสักนิด” ฟ่านหวนอีกล่าวกับเย่เฉิน ฟ่านหวนอีรู้สึกถึงชัยชนะเหนือเย่เฉินแล้ว มันคือผู้ชนะและเย่เฉินคือผู้แพ้ เย่เฉินยื่นมือออกไปคว้าหอกสีดำในมือของฟ่านหวนอี เขาบดขยี้หอกนั้นด้วยการกำเพียงเบาๆ “หือ?” รอยยิ้มแห่งชัยชนะของฟ่านหวนอีหายไป ในตอนนี้ฟ่านหวนอีเต็มไปด้วยความตกตะลึงเมื่อได้เห็นเย่เฉินทำลายการโจมตีของมัน “เป็นไปไม่ได้ ข้าฝันไปหรือเปล่า? เขาทำลายหอกราชาปีศาจของข้า มันไม่ควรเป็นไปได้!” ฟ่านหวนอีสับสน มันไม่อยากจะเชื่อว่าเย่เฉินจะทำเรื่องเช่นนี้ได้ การทำลายหอกในมือของฟ่านหวนอีเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งสำหรับมัน “ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงความแตกต่างระหว่างพลังของเรา จงเตรียมตัวให้พร้อม” เย่เฉินโต้ตอบคำพูดของฟ่านหวนอี เขาจะแสดงให้เห็นถึงความห่างชั้นของพลังให้มันประจักษ์ “ปัง...” เย่เฉินชกเข้าที่ท้องของฟ่านหวนอี ในทันที ฟ่านหวนอีพ่นเลือดออกมาจากปากเป็นปริมาณมหาศาลอย่างน่ากลัว “เป็นไปไม่ได้ ร่างกายของข้าควรจะแข็งแกร่งกว่าเกราะระดับ 10 แล้ว แต่ทำไมข้าถึงบาดเจ็บได้?” ฟ่านหวนอีไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงยังบาดเจ็บทั้งที่ใช้ร่างที่แข็งแกร่งที่สุดไปแล้ว “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ นี่คือความแตกต่างของพลัง” เย่เฉินบอกกับฟ่านหวนอี “ไม่มีทาง เรื่องนี้ต้องไม่เกิดขึ้น!” ฟ่านหวนอีไม่อยากจะเชื่อ มันไม่อยากจะเชื่อว่าพลังของมันกับเย่เฉินจะห่างชั้นกันถึงเพียงนี้ “ในเมื่อเจ้าไม่อาจยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น ก็จงยอมรับมันซะเถอะ” เย่เฉินโจมตีฟ่านหวนอี เขาเปิดฉากโจมตีที่รุนแรงใส่ฟ่านหวนอีอย่างต่อเนื่อง “อึก...” ฟ่านหวนอีไอเป็นเลือด การโจมตีของเย่เฉินทำลายอวัยวะภายในของมัน อาการบาดเจ็บนั้นรุนแรงมาก “ข้าแพ้แล้ว... นี่มันไม่ควรเกิดขึ้น” ฟ่านหวนอีไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ ไม่อาจยอมรับที่เห็นเย่เฉินเอาชนะมันได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ “ปัง...” เย่เฉินปิดฉากด้วยการโจมตีครั้งสุดท้ายใส่ฟ่านหวนอี มันหมดสติไปในทันทีที่โดนโจมตี “เอาล่ะ เสร็จสิ้น” เย่เฉินจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขากำจัดฟ่านหวนอีได้สำเร็จ สวีเล่ยหยาเองก็เกือบเสร็จสิ้นเช่นกัน นางจัดการกองทัพของฟ่านหวนอีจนราบคาบ “เรียบร้อย ฉันจัดการเสร็จแล้ว” สวีเล่ยหยาบอกกับเย่เฉินว่านางก็จัดการเสร็จแล้วเช่นกัน “ทำได้ดีมาก” เย่เฉินกล่าวกับสวีเล่ยหยา ทั้งสองช่วยเมืองเอาไว้ได้สำเร็จ พวกเขาคือวีรบุรุษที่ช่วยเมืองนี้ไว้ ผู้คนมากมายต่างขอบคุณสวีเล่ยหยาและเย่เฉิน พวกเขาทั้งสองบอกว่าเมืองไม่ถูกทำลายแล้ว “พวกคุณนี่เอง” ในขณะที่สถานการณ์คลี่คลาย พวกเขาก็มีแขกมาเยือน คนหนึ่งคือซวินจื่อหลินและอีกคนคือเตี่ยนโหรวเอ๋อร์ “พวกท่านมาทำอะไรที่นี่?” เย่เฉินถามซวินจื่อหลิน “ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือ” ซวินจื่อหลินบอกกับเย่เฉิน นางต้องการช่วยเมืองที่ถูกโจมตี “แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้ว” ซวินจื่อหลินเห็นว่าเมืองปลอดภัยดี เย่เฉินพร้อมด้วยสวีเล่ยหยาได้จัดการปัญหาไปหมดแล้ว “ช่างเป็นบุรุษที่น่าสนใจจริงๆ” เตี่ยนโหรวเอ๋อร์มองมาที่เย่เฉิน นางรู้สึกสนใจเย่เฉินเป็นอย่างมาก ไม่น่าแปลกใจที่จักรพรรดินีจะรู้สึกสนใจเด็กหนุ่มตรงหน้า ชายผู้นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ “ข้าบังเอิญอยู่ที่นี่และพวกมันก็เข้าโจมตี ข้าเลยจัดการทำให้พวกมันเป็นอัมพาตทั้งหมด” เย่เฉินกล่าวกับซวินจื่อหลิน “ข้าเข้าใจสถานการณ์ของเจ้าแล้ว เจ้าช่วยไปกับข้าสักครู่ได้ไหม?” ซวินจื่อหลินเอ่ยปากชวนเย่เฉินไปกับนาง “ไปที่ไหน?” เย่เฉินถามซวินจื่อหลิน “ตามข้ามาเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง” ซวินจื่อหลินบอกว่าเย่เฉินจะได้รู้ในไม่ช้า “พี่สาวโหรวเอ๋อร์ ข้าฝากที่นี่ให้ท่านจัดการด้วยนะ” ซวินจื่อหลินกล่าวกับเตี่ยนโหรวเอ๋อร์ “เข้าใจแล้ว ข้าจะจัดการพวกสวะที่นี่เอง” เตี่ยนโหรวเอ๋อร์รับคำ นางจะจัดการกับพวกสวะที่คิดจะทำลายเมือง “ไปกันเถอะ...” ซวินจื่อหลินเชิญเย่เฉินและสวีเล่ยหยา เย่เฉินและสวีเล่ยหยาเดินตามหลังซวินจื่อหลินไปติดๆ “นางกำลังพาเราไปที่ไหน?” สวีเล่ยหยาถามเย่เฉิน นางต้องการรู้ว่าซวินจื่อหลินจะพาพวกเขาไปที่ใด “ข้าก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนนางตั้งใจจะพาเราไปในที่สำคัญแน่” เย่เฉินบอกกับสวีเล่ยหยา “ฉันหวังว่านางจะไม่พาเราไปในที่แย่ๆ นะ” สวีเล่ยหยาหวังว่าพวกเขาจะไม่ถูกนำไปในที่อันตราย “นางคงไม่ทำแบบนั้นหรอก” ซวินจื่อหลินคงไม่ทำเรื่องเช่นนั้นกับเย่เฉินแน่ ซวินจื่อหลินพาเย่เฉินมายังสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ถูกต้องคือ นางพาพวกเขามาที่พระราชวัง “พระราชวัง... คิดว่าเราจะได้พบกับใคร?” สวีเล่ยหยาเริ่มอยากรู้อยากเห็นว่าพวกเขาจะได้พบกับใคร “ข้าคิดว่าเราคงจะได้พบกับบุคคลสำคัญ” เย่เฉินมั่นใจว่าพวกเขาจะต้องได้พบกับบุคคลสำคัญอย่างแน่นอน “ถึงแล้ว เย่ไป๋ ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปพบกับนาง” ซวินจื่อหลินกล่าวกับเย่เฉิน “เข้าใจแล้ว” เย่เฉินรับคำ เขาจูงมือสวีเล่ยหยาและเดินเข้าไปพร้อมกัน พวกเขาเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง ด้านในนั้นมีบางคนรอคอยพวกเขาอยู่ หญิงสาวผู้งดงามคนหนึ่งกำลังรอพวกเขาอยู่ภายใน นางถึงกับประหลาดใจเมื่อเห็นเย่เฉินเดินเข้ามา “เอ๊ะ...” หญิงสาวผู้งดงามร้องอุทานออกมาเมื่อเห็นเย่เฉิน