บทที่ 1821 ผู้ทำลายล้างปฐพี อวี้หลงดีดนิ้วของนาง ทันใดนั้นลาวาร้อนระอุพลันพุ่งทะลักออกมาจากใต้ดินตรงเข้าใส่เย่เฉิน ลาวาร้อนเหล่านั้นปกคลุมไปทั่วร่างกายของเย่เฉิน มันห่อหุ้มร่างของเขาไว้ราวกับดักแด้ “ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าให้ตายเร็วๆ หรอกนะ เจ้าจะต้องรู้สึกถึงความทรมานอันแสนสาหัส” อวี้หลงกล่าวกับเย่เฉิน อวี้หลงจะไม่สังหารเย่เฉินในทันที นางต้องการจะทรมานเขาก่อน “เปรี้ยง!” เย่เฉินทำลายทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาใช้มือเปล่าบดขยี้ลาวาที่กำลังโอบล้อมร่างของเขาจนแตกกระจาย “อะไรกัน!!!” อวี้หลงตกตะลึงเป็นอย่างมากเมื่อได้เห็นภาพนั้น การโจมตีของนางจะถูกเย่เฉินทำลายลงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร “มีแค่นี้หรือ?” เย่เฉินถามอวี้หลง เขาถามซ้ำอีกครั้งว่านี่คือพลังทั้งหมดของนางแล้วใช่หรือไม่ “เป็นไปไม่ได้! เจ้าทำลายการโจมตีนั้นได้ง่ายดายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?” อวี้หลงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น เย่เฉินจะทำลายวิชาของนางได้ง่ายดายเพียงนี้ได้อย่างไร พลังของเขาน่าจะไม่สามารถทำลายเคล็ดวิชานี้ได้ “เป็นอะไรไป? ทำไมถึงทำหน้าตกใจเช่นนั้นล่ะ” เย่เฉินกล่าวกับอวี้หลง “ข้าคงประเมินเจ้าที่เป็นแค่ไอ้เด็กเหลือขอต่ำไปหน่อย” อวี้หลงประเมินเย่เฉินต่ำเกินไป นางประเมินความสามารถของเขาพลาดไปจริงๆ เย่เฉินสะบัดมือ เขาทำลายพันธนาการบนร่างของหมินชุน, อวี้ตี้เหริน, ถูเวินต้า, ไป๋ซางซา, กู่ฟินซู และหุนซูเฟย “พวกเจ้าขยับตัวได้แล้วใช่ไหม? พาพวกเขาออกไปจากที่นี่ซะ” เย่เฉินสั่งให้หมินชุนพาคนอื่นๆ ออกไป “เจ้าเป็นอะไรไหม?” หมินชุนเอ่ยถามเย่เฉิน “ข้าไม่เป็นไร รีบออกไปจากที่นี่ซะ” เย่เฉินสั่งให้หมินชุนรีบพาคนเหล่านั้นออกไปในทันที การต่อสู้กำลังจะถึงจุดแตกหัก ในเวลานั้นเย่เฉินคงไม่สามารถปกป้องพวกเขาจากการโจมตีของอวี้หลงได้ “ตกลง ข้าจะพาคนอื่นๆ ออกไปเอง” แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่หมินชุนก็พยายามพยุงคนอื่นๆ ออกไป “ฮ่าๆๆ คิดจะไปงั้นรึ? ฝันไปเถอะ!” อวี้หลงตะโกนบอกหมินชุน, อวี้ตี้เหริน, ถูเวินต้า, ไป๋ซางซา, กู่ฟินซู และหุนซูเฟย อวี้หลงปิดทางออก นางปิดกั้นเส้นทางหนีของพวกเขาเอาไว้ “ปัง...” เย่เฉินใช้พลังของเขาเปิดประตูออก เขาเปิดทางให้หมินชุนและคนอื่นๆ หลบหนีไปได้ “เจ้า!” อวี้หลงไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เย่เฉินทำให้สัตว์เลี้ยงของนางหนีไปได้ “คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า” เย่เฉินกล่าวกับอวี้หลง เขาบอกหญิงสาวผู้นี้ว่าคู่ต่อสู้ของนางคือเขาต่างหาก “บัดซบ! เจ้ามันเป็นเด็กหนุ่มที่น่ารำคาญจริงๆ ไม่รู้จักอ่อนโยนกับสตรีบ้างเลยหรือไง” อวี้หลงกล่าวกับเย่เฉิน นางเกลียดชังเย่เฉินเป็นที่สุด เด็กหนุ่มคนนี้ช่างน่ารำคาญใจเหลือเกิน “ทำไมข้าต้องอ่อนโยนกับผู้หญิงบ้าๆ อย่างเจ้าด้วย ข้าไม่มีวันทำเช่นนั้นกับคนสติไม่ดีอย่างเจ้าหรอก” เย่เฉินไม่ได้คิดจะอ่อนข้อให้กับอวี้หลง หญิงสาวผู้นี้สติฟั่นเฟือนและมีอาการทางจิต เย่เฉินสัมผัสได้ว่าอวี้หลงนั้นบ้าคลั่งและไร้เหตุผลเกินเยียวยา การพูดคุยกับนางมีแต่จะเสียเวลาเปล่า สู้จัดการและจับตัวนางไปเสียยังจะดีกว่า “ข้าจะได้รางวัลอะไรถ้าจับตัวนางได้?” เย่เฉินนึกสงสัยถึงรางวัลที่จะได้รับจากการจับกุมอวี้หลง รางวัลสำหรับการจับกุมผู้หลบหนีอย่างอวี้หลงน่าจะมหาศาลมาก เมื่อพิจารณาว่าหญิงผู้นี้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง บนหน้าผากของอวี้หลงเริ่มปรากฏรอยย่น นางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่เย่เฉินดูถูกนาง ความโกรธของอวี้หลงพุ่งถึงขีดสุด นางไม่สามารถระงับอารมณ์ได้อีกต่อไปและต้องการฉีกร่างเย่เฉินออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น “ตาข่ายลาวา!” อวี้หลงเลียริมฝีปาก จากริมฝีปากของนางลาวาร้อนระอุเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ เย่เฉินสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นตรงหน้าเพื่อขวางกั้นตาข่ายลาวานั้นเอาไว้ กลุ่มควันหนาทึบเริ่มพวยพุ่งขึ้นเมื่อน้ำแข็งสัมผัสกับลาวา “ดูเหมือนการโจมตีของข้าจะยังแรงไม่พอ สงสัยต้องเพิ่มพลังเข้าไปอีก” อวี้หลงเห็นว่าการโจมตีของนางยังไม่เพียงพอ จึงตัดสินใจเร่งพลังขึ้นไปอีก “ปลาเพชฌฆาตอัคคีหมื่นตัว!” อวี้หลงรวบรวมพลังปราณ ท้องของนางเริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนดูผิดปกติ หลังจากรู้สึกว่ารวบรวมพลังได้มากพอแล้ว อวี้หลงก็พ่นสิ่งที่อยู่ภายในร่างออกมา ปลาปิรันยาที่ก่อตัวจากเปลวเพลิงพุ่งออกมาจากปากของอวี้หลง ฝูงปลาเหล่านั้นมุ่งตรงไปยังเย่เฉิน ปลาปิรันยาเพลิงหลายพันตัวที่มีขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่เย่เฉิน พวกมันราวกับฝูงปลาที่อันตรายสุดขีดซึ่งสามารถทำลายล้างทุกอย่างได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที “มาดูกันซิว่าเจ้าจะรอดจากคลื่นลูกนี้ไปได้ไหม” อวี้หลงเลียริมฝีปาก นางดูเพลิดเพลินกับภาพตรงหน้า กำแพงน้ำแข็งที่เย่เฉินสร้างขึ้นถูกฝูงปลาปิรันยาเพลิงกัดกินจนพังทลาย “นางควบคุมสิ่งเหล่านี้ได้ทั้งหมด ไม่เลวเลยนี่” เย่เฉินเห็นว่าปลาปิรันยาเพลิงทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของอวี้หลง พวกมันเคลื่อนไหวตามความต้องการของนาง “ในเมื่อนางเอาจริง งั้นข้าก็จะเอาจริงบ้าง” เย่เฉินเตรียมตัวให้พร้อม เขากำลังจะทุ่มเทอย่างจริงจังในการจัดการกับอวี้หลง ร่างของเย่เฉินถูกดูดเข้าไปในวังวนของฝูงปลาปิรันยาเพลิง พวกมันเริ่มพยายามกัดกินและฉีกทึ้งร่างของเขา เย่เฉินคุกเข่าลงและวางมือข้างหนึ่งลงบนพื้น เมื่อเย่เฉินคุกเข่าลง ร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยฝูงปลาปิรันยาเพลิงจนมองไม่เห็นตัวเขาอีกต่อไป และกำลังถูกฝูงปลาเหล่านั้นรุมฉีกกระชาก “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” อวี้หลงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นเย่เฉินกำลังถูกฝูงปลาปิรันยาเพลิงกัดกิน “ผู้ทำลายล้างปฐพี!” เย่เฉินตะโกนก้อง สิ้นเสียงตะโกนของเย่เฉิน แรงระเบิดมหาศาลก็เกิดขึ้นและกวาดล้างทั่วทั้งพื้นดินเป็นระยะทางหลายหมื่นลี้ แรงระเบิดนี้ทำลายภูเขาและโขดหินรอบๆ จนย่อยยับ ทุกสิ่งที่อยู่โดยรอบถูกแผ่นดินสูบหายไป “อ๊าก!!!” อวี้หลงถูกแรงโจมตีนี้ซัดเข้าเต็มเปา ร่างของนางถูกบางสิ่งที่หนักหน่วงและแข็งแกร่งอย่างยิ่งกระแทกเข้าอย่างจัง อวี้หลงกระเด็นหายไป เช่นเดียวกับเซอร์เบอรัสที่หลบอยู่เบื้องหลังนาง แรงระเบิดนี้กวาดล้างทุกสรรพสิ่งที่ดำรงอยู่ ทุกอย่างแตกสลายกลายเป็นซากปรักหักพังกระจายไปทั่ว หลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น มันกว้างขวางและลึกล้ำอย่างยิ่ง เย่เฉินยืนอยู่ตรงกลางหลุมอุกกาบาตพลางมองไปรอบๆ ซึ่งบัดนี้กลายเป็นความว่างเปล่า “พลังทำลายล้างรุนแรงไม่เบา” เย่เฉินรู้สึกพึงพอใจ พลังทำลายล้างของวิชาผู้ทำลายล้างปฐพีนั้นแข็งแกร่งมาก ด้วยพลังระดับนี้ การทำลายล้างเมืองทั้งเมืองคงทำได้ง่ายดาย เย่เฉินมั่นใจว่าวิชานี้จะมีประโยชน์อย่างมหาศาลสำหรับเขา “ยัยนั่นยังรอดอยู่หรือเปล่านะ?” เย่เฉินอยากรู้ว่าอวี้หลงยังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่ เย่เฉินกวาดสายตามองหาอวี้หลงไปทั่วบริเวณ เย่เฉินเห็นอวี้หลงแล้ว นางกำลังนอนกองอยู่กับพื้นใกล้ๆ กับเซอร์เบอรัส ดูเหมือนว่าเซอร์เบอรัสจะได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างหนักจากการโจมตีอันทรงพลังของวิชาผู้ทำลายล้างปฐพี “ตื่นสิ!” อวี้หลงร้องเรียกเซอร์เบอรัส นี่คือสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของนาง จึงไม่น่าแปลกใจที่นางจะดูโศกเศร้าเมื่อเห็นสภาพของมันเช่นนี้