บทที่ 2693 ปราสาทพังทลาย

เผยแพร่เมื่อ 10 มี.ค. 2569 19:23

บทที่ 2693 ปราสาทพังทลาย เถามู่ไป่ขวางทางหนางหว่านล่าไว้ ในตอนนี้หนางหว่านล่าจะไม่สามารถหนีได้อีกแล้ว เพราะเส้นทางของเขาถูกเถามู่ไป่ปิดตายไว้ การที่เถามู่ไป่เปรียบเทียบหนางหว่านล่ากับจ้าวหยุนเก๋อนั้น ย่อมสร้างปัญหาให้กับหนางหว่านล่าอย่างแน่นอน "อย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับเขา" หนางหว่านล่าไม่พอใจเมื่อถูกเปรียบเทียบกับจ้าวหยุนเก๋อ "ถ้าเจ้าไม่ต้องการเช่นนั้น ก็จงรีบออกไปข้างหน้าซะ อย่าปล่อยให้พวกเราทุกคนต้องรอ" เย่เหล่ยฝูพูดกับหนางหว่านล่า ทั้งสองคนเร่งเร้าให้หนางหว่านล่าก้าวออกไป ในทางกลับกัน คู่หมั้นของหนางหว่านล่าทำอะไรไม่ได้มากนัก นางไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ ศัตรูแข็งแกร่งเกินไปและกลยุทธ์ของพวกเขาก็ถูกบดขยี้อย่างง่ายดาย "ตามข้ามา" หนางหว่านล่าไม่อาจเสียหน้าได้ เขาทำได้เพียงก้าวออกไปต่อสู้กับจ้าวหยุนเก๋อ ด้วยเหตุนี้ ในที่สุดหนางหว่านล่าก็ยอมปรากฏตัวออกมา นางก้าวออกมาเผชิญหน้ากับจ้าวหยุนเก๋อ "ในที่สุดเจ้าก็ยอมออกมาเสียที ข้านึกว่าพวกเจ้าจะมุดหัวหลบซ่อนเหมือนหนูเสียอีก" จ้าวหยุนเก๋อกล่าวกับหนางหว่านล่า เถามู่ไป่ และเย่เหล่ยฝู "พวกเราไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนจากเจ้า" เย่เหล่ยฝูตอบว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนตัว "เข้ามาเลย มาสู้กัน กองทัพของพวกเขาเหลือเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น" เถามู่ไป่ตระหนักว่ากองทัพของจ้าวหยุนเก๋อเหลือเพียงครึ่งเดียว ดูเหมือนว่าจ้าวหยุนเก๋อจะแบ่งกองทัพออกเป็นสองส่วน ซึ่งนี่ถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขาทุกคน "นี่คือโอกาสของพวกเรา" ตราบใดที่ไม่มีคนแข็งแกร่งอยู่เคียงข้างจ้าวหยุนเก๋อ พวกเขาก็สามารถรับมือได้อย่างง่ายดาย "บุกเข้ามา" จ้าวหยุนเก๋อสั่งให้ทุกคนบุกเข้ามา "พวกเราบุกไปกันเถอะ" หนางหว่านล่า เถามู่ไป่ และเย่เหล่ยฝู ก้าวไปข้างหน้าในที่สุด จ้าวหยุนเก๋อมีความสุขเมื่อเห็นเช่นนี้ เขาเริ่มควบม้าเข้าห้ำหั่นอย่างนักรบที่โหยหาการต่อสู้ ความแข็งแกร่งของจ้าวหยุนเก๋อเพิ่มขึ้นยิ่งกว่าเดิม เปลวเพลิงในร่างกายของเขาพลุ่งพล่านราวกับตื่นเต้นที่ได้พบกับคู่ต่อสู้ "ตูม!" ในที่สุดพวกเขาก็เข้าปะทะกัน การโจมตีทั้งหมดปะทะกันจนเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ หนางหว่านล่า เถามู่ไป่ และเย่เหล่ยฝู กระเด็นถอยหลังไป การโจมตีของพวกเขาถูกปัดป้องและสะท้อนกลับโดยจ้าวหยุนเก๋อ "เจ้านี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ" เถามู่ไป่เห็นว่าจ้าวหยุนเก๋อคือสัตว์ประหลาด แม้พวกเขาจะรวมพลังกันแล้วก็ยังไม่อาจเอาชนะได้ "ทุกคน จงร่วมมือกันใช้พลังทั้งหมดที่มี!" หนางหว่านล่าสั่งการ พวกเขาจะไม่มีวันชนะหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อสิ้นคำสั่ง ทุกคนก็ก้าวออกมาต่อสู้กับจ้าวหยุนเก๋อ "บุกเข้ามา แสดงความแข็งแกร่งของพวกเจ้าให้ข้าเห็นสิ" จ้าวหยุนเก๋อบอกให้พวกเขาแสดงพลังออกมา เขาอยากเห็นพลังที่พวกเขามีอยู่ พวกเขารุมโจมตีจ้าวหยุนเก๋อ ทุกคนประสานงานและระดมการโจมตีเข้าใส่จ้าวหยุนเก๋อ จ้าวหยุนเก๋อปัดป้องการโจมตีทุกลูกที่ศัตรูส่งมา เขาปัดป้องทุกลูกที่ส่งมาได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีปัญหาใดๆ "เขาทำแบบนั้นได้ยังไงกัน" การโจมตีทั้งหมดถูกปัดออกไปอย่างง่ายดาย หอกและม้าของจ้าวหยุนเก๋อเปรียบเสมือนการป้องกันที่ไม่มีใครเจาะทะลุได้ "จงลิ้มรสสิ่งนี้!" จ้าวหยุนเก๋อวาดหอกออกไป เมื่อเขาทำเช่นนั้น กองทัพทั้งหมดของหนางหว่านล่าก็ถูกกวาดล้างจนสิ้น "เป็นไปไม่ได้!" หนางหว่านล่าตกตะลึงเมื่อเห็นกองทัพทั้งหมดของเขาถูกจ้าวหยุนเก๋อซัดกระเด็นไป "คราวนี้ก็เหลือเพียงเราสองคนแล้ว เข้ามาสู้กับข้าสิ" จ้าวหยุนเก๋อกล่าวกับหนางหว่านล่า "ข้าจะไม่ยอมแพ้" หนางหว่านล่าไม่ต้องการยอมแพ้ "ถ้าอย่างนั้นก็ตายซะ!" จ้าวหยุนเก๋อเหวี่ยงการโจมตีอันทรงพลังเข้าใส่หนางหว่านล่า ส่งผลให้หนางหว่านล่ากระเด็นออกไป บัดนี้ปราสาทได้ถูกจ้าวหยุนเก๋อยึดครองแล้ว เขาได้รับดินแดนเพียงพอแล้ว "ตอนนี้เหลือเพียงป้อมปราการเล็กๆ อีกไม่กี่แห่งเท่านั้น มาจบเรื่องนี้กันให้เร็วเถอะ" จ้าวหยุนเก๋อออกคำสั่ง เขาสั่งให้เข้ายึดฐานที่มั่นที่เหลือของสำนักหุบเขาอมตะ "รับทราบ" ทุกคนเข้าใจตรงกัน พวกเขาจึงรีบไปยึดฐานที่มั่นที่เหลือทันที เถามู่ไป่และเย่เหล่ยฝูกระเด็นไปไกลพอสมควร พวกเขาไม่คาดคิดว่าจ้าวหยุนเก๋อจะมีความแข็งแกร่งราวกับสัตว์ประหลาดเช่นนี้ ความแตกต่างของความแข็งแกร่งนั้นช่างห่างไกลกันเหลือเกิน อีกทั้งจ้าวหยุนเก๋อยังมีพละกำลัง อาวุธ และทักษะที่เหนือชั้น นี่คือสนามรบที่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับจ้าวหยุนเก๋อ จึงไม่แปลกที่เขาจะกลายเป็นฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัวสำหรับผู้เข้าแข่งขันทุกคน "ดูเหมือนว่าจะไม่มีความหวังในการชนะอีกแล้ว" เย่เหล่ยฝูกล่าว พวกเขาไม่มีความหวังที่จะชนะอีกครั้ง ทิศทางของการต่อสู้ชัดเจนแล้ว จ้าวหยุนเก๋อไม่สามารถถูกหยุดยั้งได้ เขาจะยึดครองดินแดนทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย "เราก็แค่ต้องรอจนกว่าดินแดนทั้งหมดของเราจะถูกใช้ไป หลังจากนั้นเราก็จะจากไป" เถามู่ไป่กล่าว พวกเขาสามารถทำได้เพียงรอจนกว่าดินแดนของตนจะหมดสิ้นลง "ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่เฉยๆ" เย่เหล่ยฝูไม่อยากอยู่เงียบๆ นางจะสู้จนถึงที่สุด "เจ้าพูดถูกที่สุด พวกเราไม่อาจอยู่รอดได้ที่นี่... ทุกคนตามมา เราจะสู้จนถึงขีดจำกัด เราต้องไม่ทำให้สำนักเสียชื่อ" เถามู่ไป่กล่าว เถามู่ไป่ได้รับแรงกระตุ้นจากคำพูดของเย่เหล่ยฝู นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาจะต่อสู้จนถึงที่สุด "เราไปรอพวกมันที่ป้อมที่ใกล้ที่สุดเถอะ แถวนี้น่าจะมีป้อมอยู่สักแห่ง" เย่เหล่ยฝูบอกกับทุกคน พวกเขากำลังมองหาป้อมปราการที่ใกล้ที่สุด และช่างบังเอิญเหลือเกินที่นี่คือป้อมที่อู๋จื่ออี้ สือหลิน และเย่เฉินอยู่ "เฮ้ พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่กันไหม?" เถามู่ไป่ถาม เขาถามว่าคนที่อยู่ข้างในยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ "พวกเรายังมีชีวิตอยู่" สือหลินตอบ เมื่อสือหลินปรากฏตัวขึ้น มันทำให้เถามู่ไป่และเย่เหล่ยฝูตกใจมาก "เจ้าปลอดภัยดีหรือ?" พวกเขาต่างตกใจเมื่อเห็นว่าสือหลินยังมีชีวิตอยู่ "แน่นอน ข้าปลอดภัย" สือหลินบอกเขาว่านางปลอดภัยดี "นั่นมัน..." พวกเขาไม่คิดเลยว่าสือหลินจะรอดพ้นจากการโจมตีเช่นนั้นมาได้ มันช่างเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก "แต่ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ" เย่เหล่ยฝูถามสือหลิน "ข้าถูกใครบางคนช่วยไว้" สือหลินบอกเย่เหล่ยฝู "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้" เย่เหล่ยฝูเข้าใจแล้ว นางเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น "ดูเหมือนพวกเจ้าจะได้รับบาดเจ็บนะ เข้ามาข้างในและพักรักษาตัวกันก่อนเถอะ" สือหลินกล่าวกับทุกคน ทุกคนเข้าไปในป้อม พวกเขาเข้าไปพักฟื้นโดยใช้ยาที่สือหลินมี "เป็นยังไงบ้าง?" สือหลินอยากรู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร "แย่มาก เจ้านั่นหยุดไม่ได้จริงๆ เขาเป็นสัตว์ประหลาด" เย่เหล่ยฝูกล่าว "นั่นมันยากลำบากจริงๆ" สือหลินพูดกับเย่เหล่ยฝู "ข้าคิดว่าอีกไม่นานเขาจะมาที่นี่" เย่เหล่ยฝูบอกกับสือหลิน "เราอาจจะต้องสู้อีกครั้ง" เย่เหล่ยฝูกล่าว "ไม่มีปัญหา ที่นี่น่าจะปลอดภัยพอสมควร" สือหลินกล่าว "ทำไมเจ้าถึงมั่นใจนักว่าที่นี่จะปลอดภัย" เย่เหล่ยฝูถาม "เพราะที่นี่มีคนที่แข็งแกร่งพอจะปกป้องมันได้" สือหลินกล่าว "คนที่ค่อนข้างแข็งแกร่งงั้นหรือ" เย่เหล่ยฝูอยากรู้ว่าเป็นใคร "ใช่ เขาอยู่ตรงนั้น กำลังนอนหลับอยู่" สือหลินกล่าว สือหลินชี้ไปที่เย่เฉิน เนื่องจากไม่มีอะไรทำ เย่เฉินจึงงีบหลับไปก่อน "นั่นไม่ใช่ศิษย์ฝ่ายนอกที่เคยปะทะกับหนางหว่านล่าหรอกหรือ?" "ใช่ เจ้าพูดถูกที่สุด เขาแข็งแกร่งมากทีเดียว" สือหลินกล่าว "เจ้าแน่ใจนะ?" เย่เหล่ยฝูถาม นางดูไม่ค่อยมั่นใจในสิ่งที่สือหลินพูดเท่าไหร่นัก "ข้าแน่ใจมาก" สือหลินค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวเย่เฉิน นางเชื่อว่าเย่เฉินสามารถเปรียบเทียบกับจ้าวหยุนเก๋อได้ "ถ้าเขามีความสามารถจริงๆ ทำไมเขาไม่ก้าวออกไปล่ะ" เถามู่ไป่กล่าว หากเย่เฉินมีพละกำลังจริงๆ เขาก็ควรจะออกไปข้างหน้า "มันค่อนข้างยากที่จะสั่งเขา เขาจะไม่ทำถ้าไม่ใช่ความต้องการของตัวเอง" สือหลินกล่าว เย่เฉินยังไม่อยากเคลื่อนไหว ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถสั่งให้เย่เฉินออกไปได้ สิ่งนี้ทำให้เถามู่ไป่และเย่เหล่ยฝูยิ่งสงสัยมากขึ้น ในสายตาของพวกเขา พวกเขาเคลือบแคลงในความสามารถของเย่เฉิน

React

พูดคุย