**บทที่ 85: เราพบกันอีกแล้วนะ? (4)** “แก... แกทำได้ยังไง!” ถ้อยคำหยาบคายที่ไม่สมกับฐานะขุนนางหลุดออกมาจากปากของเวเนี่ยนตามสัญชาตญาณ ฮู้ดที่คลุมอยู่ค่อยๆ เลื่อนออกเผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมดที่บัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย มังกรดำขยับปีกบินเข้าไปหาเวเนี่ยนอย่างช้าๆ “ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ?” น้ำเสียงสงบนิ่งและทุ้มต่ำดังเข้าสู่โสตประสาทของเวเนี่ยน “อะไรกัน จำข้าไม่ได้เพราะข้าไม่ได้โชกเลือดเหมือนแต่ก่อนงั้นเหรอ?” ราอนเอ่ยด้วยสีหน้าเฉยเมยอย่างที่สุด ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงเข้าใกล้เวเนี่ยนในขณะที่มานาสีดำวูบไหวอยู่ในอากาศรอบตัว เวเนี่ยนก้าวถอยหลัง “อึก!” เขาสะดุดเข้ากับร่างของลูกน้องคนหนึ่งที่นอนจมกองพื้นขณะที่พยายามจะถอยหนี “เวเนี่ยน สแตน” มังกรกำลังพูด เวเนี่ยนไม่เคยได้ยินมังกรตัวนี้พูดเลยตลอดสี่ปีที่เขาเฝ้าดูมันถูกทรมาน และมันยังเรียกชื่อของเขาด้วย มังกรที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นช่างแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตที่เคยถูกทุบตีจนเลือดอาบด้วยกระบองและแส้ แม้ว่าขนาดตัวจะยังคงเล็กจิ๋วเท่าเดิม แต่ตัวตนที่เคยถูกทรมานในวันนั้น บัดนี้กำลังยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้าเขาในฐานะเผ่าพันธุ์ชั้นสูง “เจ้าคงไม่ได้คาดคิดเลยล่ะสิว่าข้าจะกลับมา?” เวเนี่ยนไม่เคยคาดคิดถึงเรื่องนี้เลย สิ่งเดียวที่เขาคิดคือต้องตามหามันให้พบแล้วนำกลับมาสั่งสอนให้เข็ดหลาบ มันช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาเหลือเกิน ขาที่ก้าวถอยหลังไปอีกก้าวเริ่มสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ “อะ... อะไร เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?” หมอกสีแดงเข้มเข้าปกคลุมและเริ่มเคลื่อนตัวขึ้นมาจากเท้าลามไปยังขาสองข้างของเขา มันเหมือนกับงูที่กำลังพันธนาการร่างกายเอาไว้ ทว่าเขากลับไม่สามารถวิ่งหนีไปไหนได้เลย “ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งนะ” มังกรที่กล่าวคำทักทายนั้นได้พันธนาการเขาไว้ด้วยมานา หมอกที่เหมือนงูร้ายบัดนี้ลามขึ้นมาถึงลำคอของเวเนี่ยนแล้ว “อึก!” ลูกน้องคนหนึ่งของเขาครางออกมาสั้นๆ ก่อนจะเงียบเสียงลง *ฟิ้ว...* เสียงลมพัดผ่านหูไปราวกับเสียงงูขู่ฟ่อ เวเนี่ยนในตอนนี้ดูน่าเวทนาเหลือเกินเมื่อเทียบกับสภาพปกติของเขา “มะ... ไม่นะ!” หมอกลอยขึ้นมาจ่ออยู่ใต้จมูกของเขาแล้ว เขาไม่เคยเผชิญกับอะไรแบบนี้มาก่อน ร่างกายที่ถูกตรึงด้วยเวทมนตร์ของมังกรทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว หมอกสีแดงเข้มค่อยๆ ปกคลุมจมูกและใบหน้า เวเนี่ยนพยายามกลั้นหายใจ แต่ในที่สุดหมอกนั้นก็เล็ดลอดเข้าไปในจมูกของเขาจนได้ เขาหายใจไม่ออก ในวินาทีนั้น เขาเห็นใบหน้าของมังกรผ่านม่านหมอก “ข้ามีความสุขมากจริงๆ ที่ได้พบเจ้า เวเนี่ยน สแตน” “...อึก!” ราอนจ้องมองใบหน้าของเวเนี่ยนผ่านกลุ่มหมอก ร่างของเวเนี่ยนสั่นสะท้านหลังจากสูดดมหมอกพิษชนิดอ่อนของอนและฮงเข้าไป ราอนค่อยๆ คลายมานาที่พันธนาการเวเนี่ยนออก *ตุบ* เวเนี่ยนล้มพับลงกับพื้น เขาหมดสติไปตั้งแต่ก่อนที่ราอนจะคลายมานาเสียอีก ราอนจ้องมองเวเนี่ยนที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างเงียบๆ ในตอนนั้นเอง มือหนึ่งก็ยื่นมาลูบหัวของเขาเบาๆ นั่นคือเคล เคลใช้ ‘เสียงแห่งสายลม’ กระโดดลงมาจากดาดฟ้าอย่างแผ่วเบา เขาพยางลูบหัวราอนขณะที่ก้มลงมองเวเนี่ยน เขาได้ยินเสียงของราอนพึมพำออกมา “อ่อนแอ... เขาอ่อนแอเหลือเกิน” เคลเผยรอยยิ้มขมขื่น เพราะน้ำเสียงของราอนฟังดูเศร้าสร้อยนัก อย่างไรก็ตาม เคลได้ถามกลับไปว่า “แล้วเจ้าอยากจะหยุดไหม?” “ไม่ ข้าจะปฏิบัติกับเขาแบบเดียวกับที่เขาทำกับข้า” เคลลูบหัวกลมโตของราอนหลังจากเห็นเขาตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาหันมองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เริ่มได้” *แตะ แตะ* ลูกแมวสองตัว อนและฮงที่ซุ่มอยู่บนตึกใกล้ๆ กระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว เมื่อลงมาถึง อนก็ควบคุมหมอกเพื่อเปิดทางให้ชเวฮัน “พวกเขาทุกคนรออยู่ที่ปากซอยครับ” เคลเห็นราอนค่อยๆ ร่ายเวทพรางตัวจนหายไป ก่อนจะออกคำสั่ง “บอกให้พวกเขาเข้ามาได้” “ครับนายน้อย” ไม่นานนัก รถม้าคันเล็กสองคันก็แล่นเข้ามาจน