ตอนที่ 85
85 / 1087
อ่าน 4 นาที
Chapter 85: We Meet Again? (4)
เผยแพร่เมื่อ 3 เม.ย. 2569 17:09
**บทที่ 85: เราพบกันอีกแล้วนะ? (4)**
“แก... แกทำได้ยังไง!”
ถ้อยคำหยาบคายที่ไม่สมกับฐานะขุนนางหลุดออกมาจากปากของเวเนี่ยนตามสัญชาตญาณ ฮู้ดที่คลุมอยู่ค่อยๆ เลื่อนออกเผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมดที่บัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย
มังกรดำขยับปีกบินเข้าไปหาเวเนี่ยนอย่างช้าๆ
“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ?”
น้ำเสียงสงบนิ่งและทุ้มต่ำดังเข้าสู่โสตประสาทของเวเนี่ยน
“อะไรกัน จำข้าไม่ได้เพราะข้าไม่ได้โชกเลือดเหมือนแต่ก่อนงั้นเหรอ?”
ราอนเอ่ยด้วยสีหน้าเฉยเมยอย่างที่สุด ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงเข้าใกล้เวเนี่ยนในขณะที่มานาสีดำวูบไหวอยู่ในอากาศรอบตัว
เวเนี่ยนก้าวถอยหลัง
“อึก!”
เขาสะดุดเข้ากับร่างของลูกน้องคนหนึ่งที่นอนจมกองพื้นขณะที่พยายามจะถอยหนี
“เวเนี่ยน สแตน”
มังกรกำลังพูด เวเนี่ยนไม่เคยได้ยินมังกรตัวนี้พูดเลยตลอดสี่ปีที่เขาเฝ้าดูมันถูกทรมาน
และมันยังเรียกชื่อของเขาด้วย
มังกรที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นช่างแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตที่เคยถูกทุบตีจนเลือดอาบด้วยกระบองและแส้
แม้ว่าขนาดตัวจะยังคงเล็กจิ๋วเท่าเดิม แต่ตัวตนที่เคยถูกทรมานในวันนั้น บัดนี้กำลังยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้าเขาในฐานะเผ่าพันธุ์ชั้นสูง
“เจ้าคงไม่ได้คาดคิดเลยล่ะสิว่าข้าจะกลับมา?”
เวเนี่ยนไม่เคยคาดคิดถึงเรื่องนี้เลย สิ่งเดียวที่เขาคิดคือต้องตามหามันให้พบแล้วนำกลับมาสั่งสอนให้เข็ดหลาบ มันช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาเหลือเกิน ขาที่ก้าวถอยหลังไปอีกก้าวเริ่มสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้
“อะ... อะไร เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?”
หมอกสีแดงเข้มเข้าปกคลุมและเริ่มเคลื่อนตัวขึ้นมาจากเท้าลามไปยังขาสองข้างของเขา มันเหมือนกับงูที่กำลังพันธนาการร่างกายเอาไว้ ทว่าเขากลับไม่สามารถวิ่งหนีไปไหนได้เลย
“ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งนะ”
มังกรที่กล่าวคำทักทายนั้นได้พันธนาการเขาไว้ด้วยมานา หมอกที่เหมือนงูร้ายบัดนี้ลามขึ้นมาถึงลำคอของเวเนี่ยนแล้ว
“อึก!”
ลูกน้องคนหนึ่งของเขาครางออกมาสั้นๆ ก่อนจะเงียบเสียงลง
*ฟิ้ว...*
เสียงลมพัดผ่านหูไปราวกับเสียงงูขู่ฟ่อ เวเนี่ยนในตอนนี้ดูน่าเวทนาเหลือเกินเมื่อเทียบกับสภาพปกติของเขา
“มะ... ไม่นะ!”
หมอกลอยขึ้นมาจ่ออยู่ใต้จมูกของเขาแล้ว
เขาไม่เคยเผชิญกับอะไรแบบนี้มาก่อน ร่างกายที่ถูกตรึงด้วยเวทมนตร์ของมังกรทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
หมอกสีแดงเข้มค่อยๆ ปกคลุมจมูกและใบหน้า เวเนี่ยนพยายามกลั้นหายใจ แต่ในที่สุดหมอกนั้นก็เล็ดลอดเข้าไปในจมูกของเขาจนได้
เขาหายใจไม่ออก ในวินาทีนั้น เขาเห็นใบหน้าของมังกรผ่านม่านหมอก
“ข้ามีความสุขมากจริงๆ ที่ได้พบเจ้า เวเนี่ยน สแตน”
“...อึก!”
ราอนจ้องมองใบหน้าของเวเนี่ยนผ่านกลุ่มหมอก ร่างของเวเนี่ยนสั่นสะท้านหลังจากสูดดมหมอกพิษชนิดอ่อนของอนและฮงเข้าไป
ราอนค่อยๆ คลายมานาที่พันธนาการเวเนี่ยนออก
*ตุบ*
เวเนี่ยนล้มพับลงกับพื้น เขาหมดสติไปตั้งแต่ก่อนที่ราอนจะคลายมานาเสียอีก
ราอนจ้องมองเวเนี่ยนที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างเงียบๆ ในตอนนั้นเอง มือหนึ่งก็ยื่นมาลูบหัวของเขาเบาๆ
นั่นคือเคล เคลใช้ ‘เสียงแห่งสายลม’ กระโดดลงมาจากดาดฟ้าอย่างแผ่วเบา เขาพยางลูบหัวราอนขณะที่ก้มลงมองเวเนี่ยน
เขาได้ยินเสียงของราอนพึมพำออกมา
“อ่อนแอ... เขาอ่อนแอเหลือเกิน”
เคลเผยรอยยิ้มขมขื่น เพราะน้ำเสียงของราอนฟังดูเศร้าสร้อยนัก อย่างไรก็ตาม เคลได้ถามกลับไปว่า
“แล้วเจ้าอยากจะหยุดไหม?”
“ไม่ ข้าจะปฏิบัติกับเขาแบบเดียวกับที่เขาทำกับข้า”
เคลลูบหัวกลมโตของราอนหลังจากเห็นเขาตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาหันมองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เริ่มได้”
*แตะ แตะ*
ลูกแมวสองตัว อนและฮงที่ซุ่มอยู่บนตึกใกล้ๆ กระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว เมื่อลงมาถึง อนก็ควบคุมหมอกเพื่อเปิดทางให้ชเวฮัน
“พวกเขาทุกคนรออยู่ที่ปากซอยครับ”
เคลเห็นราอนค่อยๆ ร่ายเวทพรางตัวจนหายไป ก่อนจะออกคำสั่ง
“บอกให้พวกเขาเข้ามาได้”
“ครับนายน้อย”
ไม่นานนัก รถม้าคันเล็กสองคันก็แล่นเข้ามาจน
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.