# Novel Info — เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว > ข้อมูลเบื้องต้นเพื่อสุนทรียภาพในการแปล ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: That Time I Got Reincarnated as a Slime - **ชื่อเรื่อง (TH)**: เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - **แนว**: Fantasy / Isekai / Adventure - **Setting**: โลกสมัยใหม่ (ญี่ปุ่น) และโลกแฟนตาซีที่มีระบบเวทมนตร์และอสูร ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Mikami Satoru | มิคามิ ซาโตรุ | ชายโสดวัย 37 ปี ผู้ถูกแทงตายแล้วไปเกิดใหม่ | | Tamura | ทามูระ | รุ่นน้องในที่ทำงานของซาโตรุ | | Sawatari Miho | ซาวาตาริ มิโฮะ | มาดอนน่าประจำบริษัท แฟนสาวของทามูระ | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | System | ระบบ | เสียงลึกลับที่ตอบรับเจตจำนงในช่วงสิ้นใจ | | Great Sage | มหาปราชญ์ | ยูนีคสกิลสายความรู้และการวิเคราะห์ | | Predator | ผู้ล่า | ยูนีคสกิลสายกลืนกิน | | Unique Skill | ยูนีคสกิล | ทับศัพท์ | | Extra Skill | เอ็กซ์ตร้าสกิล | ทับศัพท์ | --- ## บทที่ 1: บทนำ — ความตายและการอุบัติใหม่ ชีวิตที่แสนจะจืดชืดและธรรมดาเสียจนแทบไม่มีสิ่งใดให้จารึก... หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย ผมก็ได้เข้าทำงานในบริษัทผู้รับเหมารายใหญ่ ปัจจุบันใช้ชีวิตโดดเดี่ยวในวัย 37 ปี โดยปราศจากเงาของหญิงสาวข้างกาย หน้าที่กตัญญูต่อบุพการีนั้นมีพี่ชายรับช่วงต่อไปแล้ว ชีวิตของผมจึงเปรียบเสมือน "ขุนนางโสด" ผู้เป็นอิสระเหนือใคร รูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ความสูงก็อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน แต่กลับไร้เสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามอย่างน่าประหลาด ผมเคยพยายามรวบรวมความกล้าสารภาพรักมาแล้วถึงสามครั้ง! ทว่าผลลัพธ์คือความพ่ายแพ้ที่ทิ้งรอยร้าวไว้ในใจจนยับเยิน พอมาถึงวัยนี้ ผมจึงกล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่า "ความรัก" มันช่างเป็นเรื่องยุ่งยากที่แสนจะน่ารำคาญ และแม้คุณจะบอกว่าผมยุ่งอยู่กับงานจนไม่มีเวลา แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมเดือดร้อนที่ไม่มีใครนี่นา... จริงๆ นะ ผมไม่ได้หาข้อแก้ตัวเลยสักนิด... 「รุ่นพี่ครับ! ขอโทษทีที่ให้รอนาน!」 ชายหนุ่มเดินตรงมาหาผมด้วยรอยยิ้มร่าเริง และข้างกายเขานั้น... คือหญิงสาวผู้งดงาม ชายหนุ่มคนนี้คือ ทามูระ รุ่นน้องในบริษัทเดียวกับผม ส่วนสาวงามที่ยืนเคียงข้างเขาก็คือ คุณซาวาตาริ พนักงานต้อนรับผู้ดำรงตำแหน่ง "มาดอนน่า" อันเลื่องชื่อของบริษัทเรา ใช่แล้ว... ผมถูกพวกเขานัดมาเพื่อขอคำปรึกษาเรื่องการแต่งงานที่จะเกิดขึ้น และนั่นแหละคือสาเหตุที่ทำให้ผมกลับมานึกย้อนถึงความอาภัพรักของตัวเอง เรานัดพบกันที่ทางแยกแห่งหนึ่งหลังเลิกงาน โดยหวังว่าผมจะช่วยชี้แนะและสนับสนุนในฐานะรุ่นน้องที่เคารพรัก 「เออ... แล้วมีเรื่องอะไรอยากจะปรึกษาล่ะ?」 ผมเอ่ยถามขณะทักทายคุณซาวาตาริไปพร้อมกัน 「สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันซาวาตาริ มิโฮะค่ะ แม้เราจะเคยเห็นหน้ากันบ้างแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราได้คุยกันจริงๆ จังๆ เลยนะคะ รู้สึกตื่นเต้นยังไงไม่รู้สิคะ」 คนที่ตื่นเต้นน่ะมันทางนี้ต่างหากโว้ย! ให้ตายสิ ผมยิ่งไม่ถนัดคุยกับผู้หญิงอยู่ด้วย ช่วยเพลาๆ มือหน่อยเถอะ! ผมแอบก่นด่าตัวเองอยู่ในใจอย่างเงียบเชียบ แล้วไอ้คนที่มีประสบการณ์ความรักเป็นศูนย์อย่างผม จะไปให้คำปรึกษาอะไรใครได้? พวกนายแค่ตั้งใจจะมาล้อเลียนความโสดของผมสินะ! มันคือการกลั่นแกล้งชัดๆ 「สวัสดีครับ ผมมิคามิ ซาโตรุ ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้ คุณซาวาตาริโด่งดังในหมู่พวกเราจะตาย ไม่ต้องแนะนำตัวผมก็รู้อยู่แล้วล่ะ ส่วนเจ้าทามูระนี่... เราจบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกันน่ะ เลยมีเรื่องคุยกันเยอะหน่อย หลังจากนั้นก็เลยมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ」 「ที่ว่าโด่งดังนี่หมายความว่ายังไงคะ? มีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับฉันบ้างหรือเปล่า?」 「ก็มีนะ... อย่างเช่นแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กับหัวหน้า X หรือไปเดทกับนาย Y อะไรทำนองนั้น」 แน่นอนว่ามันคือการล้อเล่น แต่ถึงแม้ผมจะเจตนาให้มันเป็นเพียงมุกตลกเบาสมอง ทว่าใบหน้าของคุณซาวาตาริกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อก่อนจะมองมาที่ผมด้วยดวงตาคลอเบ้า... แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่เธอดูงดงามและน่าทะนุถนอมจริงๆ เฮ้อ... มุกตลกของผมมันช่างขาดความละเอียดอ่อนและไร้ซึ่งชั้นเชิงเสียจริง ใครๆ ก็มักบอกให้ผมหุบปากเสียบ้าง... แต่สุดท้ายผมก็หลุดพูดออกไปจนได้ นั่นไง พลาดอีกแล้วสินะ? ผมนี่มันช่างเข้ากับผู้หญิงไม่ได้เลยจริงๆ และราวกับรู้จังหวะ ทามูระก็ก้าวเข้ามาลูบไหล่เธอเบาๆ ให้ตายสิ เจ้าทามูระ! สถานการณ์แบบนี้นี่แหละที่พวก "เรียจู" (พวกมีชีวิตชีวา) อย่างแกควรจะระเบิดตัวเองไปซะให้หมด! ผมควรจะตะโกนแบบนี้ออกไปใช่ไหม? 「รุ่นพี่ครับ พอเถอะครับ! มิโฮะจัง รุ่นพี่แค่ล้อเล่นน่ะ!」 ทามูระหัวเราะพลางคลี่คลายสถานการณ์... ช่างเป็นรุ่นน้องที่ดูดีและเพียบพร้อมจริงๆ ทั้งสดใส ร่าเริง และไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง ช่างเป็นชายหนุ่มที่น่ารักจนเกลียดไม่ลง... ทามูระอายุแค่ 28 ปี แม้เราจะห่างกันหลายปี แต่เราก็มีบางอย่างที่สื่อถึงกันได้... เฮ้อ ช่วยไม่ได้แฮะ คงต้องมอบคำอวยพรให้พวกเขาจริงๆ นั่นแหละ... 「ขอโทษทีนะ พอดีฉันไม่ค่อยถนัดรับมือกับผู้หญิงน่ะ อีกอย่าง บรรยากาศตรงนี้มันก็ไม่ค่อยเอื้ออำนวยเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ? ไปหาอะไรกินแล้วค่อยคุยกันต่อเถอะ」 สุดท้ายมันก็แค่ความอิจฉาล่ะนะ... และในเสี้ยววินาทีที่ผมคิดเช่นนั้น... 「「「กรี๊ดดดดดดดด!」」」 เสียงกรีดร้อง ความสับสน และความโกลาหล เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรกัน? 「หลีกไป! ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าแกให้หมด!」 เมื่อหันไปตามต้นเสียง ผมเห็นชายคนหนึ่งกวัดแกว่งมีดในมือพลางหิ้วกระเป๋าใบหนึ่งวิ่งตรงมาทางเรา ผมได้ยินเสียงกรีดร้อง ผมเห็นชายคนนั้น ผมเห็นคมมีด... แล้วมันมุ่งเป้าไปที่ใคร? เป้าหมายคือ.... 「ทามูระอาาาา!」 *ตึ้ง!* ผมพุ่งเข้ากระแทกทามูระจนกระเด็นออกไปพ้นทาง *ฉึก!* ความรู้สึกเจ็บปวดอันร้อนแรงแผ่ซ่านขึ้นมาจากกลางแผ่นหลัง 「ชิ! ไอ้ตัวขวางทาง!」 หลังจากเสียงตวาดนั้น ผมเห็นชายคนนั้นวิ่งหนีไป ก่อนจะฝืนหันไปมองเพื่อให้แน่ใจว่าทามูระและคุณซาวาตาริปลอดภัยดี ทามูระวิ่งถลาเข้ามาหาผมด้วยเสียงตะโกนที่ฟังไม่ได้ศัพท์ คุณซาวาตาริยืนนิ่งอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่เธอดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร... ขอบคุณพระเจ้า ทว่า... แผ่นหลังของผมมันร้อนระอุ ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเผาไหม้อันรุนแรง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมมันถึงร้อนขนาดนี้... บรรเทาลงหน่อยไม่ได้หรือไง? ＜＜ยืนยัน ตรวจพบสภาวะความร้อนสูง... ทำการสร้าง "ต้านทานความร้อน" ...สำเร็จ＞＞ หรือว่า... ผมถูกแทง? ไม่น่าเชื่อว่าจะต้องมาตายเพราะแผลถูกแทงแบบนี้.... ＜＜ยืนยัน ตรวจพบสภาวะถูกทิ่มแทง... ทำการสร้าง "ต้านทานการถูกแทง" ...สำเร็จ นอกจากนี้ จะทำการสร้าง "ต้านทานการโจมตีทางกายภาพ" ...สำเร็จ＞＞ 「รุ่นพี่ครับ... เลือดมันไหลไม่หยุดเลย... มันไม่ยอมหยุด... รุ่นพี่...」 เจ้านี่มันจะหนวกหูไปถึงไหนกันนะ เสียงของมันฟังดูแปลกๆ ไป หรืออาจจะเป็นเพราะทามูระกำลังเสียขวัญ แต่เลือดงั้นเหรอ? ใช่... มันกำลังไหลรินออกไปอย่างชัดเจน ผมก็เป็นมนุษย์นี่นา ถูกแทงก็ต้องเลือดออกเป็นธรรมดา! แต่ความเจ็บปวดนี่มันช่างไม่รื่นรมย์เอาเสียเลย.... ＜＜ยืนยัน ทำการลบความรู้สึกเจ็บปวด... สำเร็จ＞＞ เอ่อ... นี่มันช่างย่ำแย่จริงๆ ความเจ็บปวดและความลนลานกำลังทำให้สัมผัสของผมพร่าเลือน 「ทา... ทามูระ... แกหนวกหูชะมัด... มัน... ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกจริงไหม? เลิกกังวลได้แล้ว...」 「รุ่นพี่... เลือดนั่น... รุ่นพี่ครับ...」 ทามูระโอบกอดผมไว้ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดและดวงตาที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าแบบนั้นแหละที่จะทำลายภาพลักษณ์หนุ่มหล่อของนายนะ ผมพยายามจะมองดูว่าคุณซาวาตาริเป็นอย่างไรบ้าง แต่ทัศนวิสัยกลับพร่ามัวเกินกว่าจะมองเห็นสิ่งใดได้ ความรู้สึกร้อนระอุที่แผ่นหลังหายไปแล้ว ทว่ากลับมี "ความหนาวเหน็บ" อันรุนแรงจู่โจมเข้ามาแทนที่ นี่มันช่างเลวร้าย... เมื่อมนุษย์เสียเลือดมากเกินไป ก็ต้องตายน่ะสิ? ＜＜ยืนยัน ทำการสร้าง "ร่างกายที่ไม่ต้องการเลือด" ...สำเร็จ＞＞ (เฮ้ แกน่ะ... บ่นพึมพำอะไรอยู่ได้ตั้งแต่นามเมื่อกี้แล้ว....) ผมพยายามจะเปล่งเสียงพูด แต่กลับไม่มีคำใดหลุดรอดออกมา บางที... ผมคงกำลังจะตายจริงๆ แต่ก็นะ ผมไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือร้อนรุ่มอีกต่อไปแล้ว ทว่ามันช่างหนาวเหลือเกิน หนาวเสียจนทำอะไรไม่ถูก... ผมเป็นผู้ชายที่ยุ่งเกินกว่าจะมานอนแข็งตายท่ามกลางความหนาวแบบนี้นะ ＜＜ยืนยัน ทำการสร้าง "ต้านทานความหนาว" ...สำเร็จ นอกจากนี้ "ต้านทานความร้อน" ได้วิวัฒนาการเป็น "ต้านทานความผันผวนของอุณหภูมิ EX" ...สำเร็จ＞＞ ในวินาทีนั้นเอง เซลล์สมองที่กำลังจะดับสูญของผมก็ได้จุดประกายความคิดถึงสิ่งที่สำคัญที่สุดขึ้นมาได้! ใช่แล้ว! ข้อมูลในฮาร์ดไดรฟ์คอมพิวเตอร์ของผม! 「ทามูระอา!! ถ้าหาก... ฉันบอกว่าถ้าหากฉันตายล่ะก็... ฝากจัดการคอมพิวเตอร์ฉันด้วย... ขอร้องล่ะ... จับมันถ่วงน้ำ เปิดสวิตช์ แล้วทำลายข้อมูลข้างในให้สิ้นซากเลยนะ...」 ด้วยกำลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ผมจึงได้สั่งเสียเรื่องที่มีความสำคัญระดับวิกฤตออกไป ＜＜ยืนยัน เริ่มกระบวนการฟอร์แมตข้อมูลทั้งหมด... ผิดพลาด ไม่สามารถดำเนินการได้เนื่องจากขาดนิยามที่ชัดเจน... ทำการตีความในรูปแบบอื่น... สร้าง "ต้านทานกระแสไฟฟ้า" ...สำเร็จ นอกจากนี้ ได้รับ "ต้านทานสภาวะอัมพาต" ＞＞ ผมไม่รู้เลยว่าทามูระกำลังพูดอะไรอยู่ในตอนนั้น เขาได้แต่จ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ทว่า ผมกลับเข้าใจความหมายในสิ่งที่เขาสื่อออกมา 「หึหึ... สมกับเป็นรุ่นพี่จริงๆ เลยนะครับ...」 เขาเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ ใครเขาจะอยากมองหน้าผู้ชายร้องไห้กันล่ะ? รอยยิ้มแบบนั้นน่ะดูดีกว่าตั้งเยอะ 「รู้ไหมครับ ผมน่ะ... เรื่องซาวาตาริ ผมแค่อยากจะอวดเธอให้รุ่นพี่เห็นเท่านั้นเอง...」 เหอะ... ว่าแล้วเชียว... เจ้าหมอนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ 「ชิ... ให้ตายสิ ฉันยกโทษให้หมดแล้ว เพราะฉะนั้นแฟนของแกน่ะ ทำให้เธอมีความสุขซะล่ะ เข้าใจไหม? แล้วก็อย่าลืมจัดการเรื่องคอมพิวเตอร์ด้วย...」 เรี่ยวแรงสุดท้ายของผมทำได้เพียงกล่าวออกมาเพียงเท่านั้น มิคามิ ซาโตรุ สิ้นใจลงทั้งที่ยังมีความกังวลใจติดค้างอยู่เต็มอก และในวินาทีนั้นเอง "ดวงวิญญาณ" ของมิคามิ ซาโตรุ ก็ได้เชื่อมต่อเข้ากับสัตว์อสูรที่ถือกำเนิดขึ้นในอีกโลกหนึ่ง ท่ามกลางรอยแยกมิติที่เล็กจิ๋วเสียจนตาเปล่าไม่อาจมองเห็น ดวงวิญญาณของเขาได้ผสานเข้ากับกลุ่มก้อนแห่งละอองเวท กลุ่มก้อนนี้คือจุดเริ่มต้นของอสูร และสำหรับมิคามิ ซาโตรุ ที่เชื่อมต่อกับมัน โดยมีความคิดคำนึงของเขาเป็นรากฐาน กลุ่มก้อนนั้นจึงเริ่มก่อร่างสร้างตัวเป็นรูปกายขึ้นมา จากเรื่องราวที่ปกติแทบจะเป็นไปไม่ได้ด้วยโอกาสอันน้อยนิดมหาศาล มิคามิ ซาโตรุ ก็ได้อุบัติใหม่เป็นสัตว์อสูรในต่างโลก ชีวิตที่แสนจะธรรมดาเสียจนไม่มีสิ่งใดให้อ้างถึง... หลังจากจบมหาวิทยาลัย ผมเข้าทำงานในบริษัทก่อสร้างรายใหญ่ ปัจจุบันอายุ 37 ปี ยังคงครองตัวเป็นโสด หน้าที่กตัญญูยกให้พี่ชายจัดการ ชีวิตผมจึงเป็นเหมือนขุนนางโสดผู้สันโดษ และด้วยเหตุนั้น... ผมจึงยังเป็น "หนุ่มบริสุทธิ์" ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าต้องจากโลกนี้ไปทั้งที่ยังไม่ได้ "ใช้งาน" มันเลยสักครั้ง... "ลูกชาย" ของผมต้องกำลังร้องไห้อยู่แน่ๆ ขอโทษนะที่ฉันไม่เคยพานายไปเปิดหูเปิดตาโลกของผู้ใหญ่เลย... ถ้าเกิดใหม่ได้ล่ะก็ ฉันจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง จะเปิดฉากจู่โจมให้ยับ จะเรียกพวกเธอออกมาแล้วสอยกินให้เรียบ.... แต่ก็นะ มันคงไม่ดีเท่าไหร่หรอกใช่ไหม? ＜＜ยืนยัน ได้รับยูนีคสกิล [ผู้ล่า] ...สำเร็จ＞＞ แล้วก็นะ ในวัยเกือบสี่สิบปีที่ยังเป็นหนุ่มโสดบริสุทธิ์แบบนี้ ถ้าไปอยู่ในโลกเวทมนตร์ก็คงจะได้เป็นเซียน... ไม่สิ เป็นมหาปราชญ์เลยก็ยังได้ จริงไหมล่ะ? ＜＜ยืนยัน ได้รับเอ็กซ์ตร้าสกิล [ปราชญ์] ...สำเร็จ นอกจากนี้ เอ็กซ์ตร้าสกิล [ปราชญ์] ได้วิวัฒนาการเป็นยูนีคสกิล [มหาปราชญ์] ...สำเร็จ＞＞ ....แกบ่นเรื่องอะไรของแกเนี่ย? [มหาปราชญ์] อะไรกัน! นี่แกกำลังล้อเลียนฉันอยู่ใช่ไหม! มันดูไม่เห็นจะ "ยูนีค" ตรงไหนเลยสักนิด! ฉันไม่ได้ขำด้วยนะโว้ย! ช่างไร้มารยาทเสียจริง... เมื่อคิดได้เช่นนั้น ผมก็เข้าสู่ห้วงนิทรา (นี่สินะคือความตาย... ไม่ได้เปล่าเปลี่ยวอย่างที่คิดไว้เลยแฮะ) นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้ของชายที่ชื่อ มิคามิ ซาโตรุ