Chapter 1196 - อับอายจนถึงที่สุด นางเชื่อว่าด้วยอายุที่มากโขของนาง คนพวกนั้นคงไม่กล้าหาเรื่องนางแน่ นางวางท่าทางข่มขวัญ นางร้องห่มร้องไห้และโวยวายไม่หยุด ทั้งยังด่าทอเฉียวเหนียนอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกันก็นั่งพรรณนาว่าครอบครัวของพวกนางรับอุปการะเฉียวเหนียนมาอย่างไร และเฉียวเหนียนเอาเปรียบพวกเขามากแค่ไหน ยิ่งนางทำตัวเช่นนั้น ผู้คนในคาเฟ่ก็ยิ่งรู้สึกตื่นตระหนกและให้ความสนใจมากยิ่งขึ้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ยิ่งดังระงมไปทั่ว ในด้านหนึ่ง เซินฉยงจือต้องเผชิญกับแม่สามีที่ไร้เหตุผล ส่วนอีกด้านหนึ่ง นางก็ได้ยินเสียงทุกคนรอบทิศทางกำลังพูดถึงเฉียวเฉิน นางไม่เคยรู้สึกอับอายขายหน้าขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ดวงตาของนางแทบจะเหลือกกลับ ทว่าสิ่งที่น่าอับอายยิ่งกว่ากำลังจะตามมา พนักงานของคาเฟ่ทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อเห็นว่าร้านทั้งร้านเต็มไปด้วยเสียงโวยวายไร้เหตุผลของเหออวี้จวน เธอเดินตรงเข้ามาหาพวกนางโดยไม่ปิดบังความรังเกียจและเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจว่า “ขอโทษนะคะ ทางร้านเราขอความร่วมมือให้ลูกค้าสำรวมและเกรงใจผู้อื่นด้วยค่ะ ได้โปรดอย่ารบกวนลูกค้าท่านอื่นเลยนะคะ” “เอาแบบนี้ไหมคะ? ค่ากาแฟมื้อนี้เราไม่คิดเงินค่ะ แต่ช่วยไปดื่มที่อื่นได้ไหมคะ!” นั่นไม่ต่างอะไรกับการไล่พวกนางออกจากร้าน! พนักงานคนนั้นแทบจะหยิบไม้กวาดมาไล่พวกนางออกไปอยู่รอมร่อ เซินฉยงจือเคยเป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองเหราและเป็นที่รู้จักดีในอดีต ใบหน้าของนางร้อนผ่าวด้วยความอับอาย นางทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว หลังจากโยนเงินลงบนโต๊ะและกล่าวขอโทษพนักงาน นางก็กระชากแขนเหออวี้จวนให้ลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกจากคาเฟ่ไปอย่างรวดเร็ว … ด้านนอกคาเฟ่ เฉียวเหนียนได้พบกับเซินชิงชิงและคนอื่นๆ แล้ว เซินชิงชิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าเฉียวเหนียนออกมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน เธอถามด้วยความเป็นห่วงว่า “พี่เหนียน แม่ของเฉียวเฉินหาเรื่องพี่หรือเปล่า?” เธอไม่ได้คิดมากไปเอง ครอบครัวนั้นน่ะไร้ยางอายจะตาย พวกเขาทำเรื่องน่ารังเกียจไว้มากมายในเมืองเหรา เธออดเป็นห่วงไม่ได้ว่าพี่เหนียนจะถูกรังแก เฉียวเหนียนปรือตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เผยให้เห็นดวงตาสีเข้มที่งดงามและโดดเด่น บนใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยของการถูกรังแกเลยแม้แต่น้อย “ไม่หรอก เธอแค่ต้องการคุยกับฉันน่ะ” “เธอพูดว่าอะไรบ้าง?” เซินชิงชิงถามด้วยความมึนงง เด็กหนุ่มร่างสูงข้างกายเธอดึงตัวเธอมาหาตัวเอง ก่อนจะกดหัวเธอเล่นแล้วเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “เซินชิงชิง ทำไมเธอถึงขี้สงสัยแบบนี้ล่ะ? ฉันไม่ยักรู้ว่าแต่ก่อนเธอจะชอบสอดรู้สอดเห็นขนาดนี้” “ไอ้บ้า!” ใบหน้าของสาวน้อยหน้ากลมเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธและอับอาย เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองกำลังพูดถึงเรื่องอะไร และหันไปสนใจแต่เด็กหนุ่มคนนั้นแทน “เหลียงป๋อเหวิน ปล่อยฉันนะ! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ากดหัวแบบนี้? ฉันสงสัยว่าที่ฉันสูงแค่ 158 เซนติเมตรเนี่ย เป็นเพราะนิสัยแย่ๆ ของนายนี่แหละ บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ากดหัว อย่ากดหัว!” “ฉันเรียกว่าการเอ็นดูเธอนะ” “ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันจะกัดให้จมเขี้ยวเลย!” เด็กหนุ่มคนนี้ดูอบอุ่นและหล่อเหลา ทว่าเขากลับมีนิสัยยียวนกวนประสาทและดูไม่ค่อยจริงจังนัก เขายิ้มให้สาวน้อยที่กำลังโกรธจัด “มาสิ กัดเลย” เซินชิงชิงเงียบกริบ “ไม่กัดแล้วเหรอ?” เหลียงป๋อเหวินหัวเราะเบาๆ เขาเป็นพวกหน้าหนาไม่เบา เซินชิงชิงหันหน้าหนี ใบหูของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอสบถพึมพำเบาๆ ว่า “หน้าไม่อาย” แต่เธอก็ไม่ได้แยกเขี้ยวจะกัดเขาอีกต่อไป เมื่อเห็นว่าตัวเองเปลี่ยนหัวข้อได้สำเร็จ เหลียงป๋อเหวินก็หันไปถามเฉียวเหนียนด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เหนียน พวกเราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดี?” “เอเมอรัลด์พาวิลเลียน (Emerald Pavilion) เป็นไง?” หญิงสาวหยุดชะงักเล็กน้อยพลางดึงปีกหมวกแก๊ปลง “ก็แค่ร้านอาหารจีนแถวนี้แหละ รสชาติไม่เลวเลย กินเสร็จแล้วฉันจะพาพวกเธอไปที่แลนพาวิลเลียน (Lan Pavilion) ต่อ ที่นั่นมีที่ให้ร้องเพลงแล้วก็เล่นพูลด้วยนะ”