Chapter 1224 - Master Wang Booked a Private Room

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 23:30

บทที่ 1224 - ท่านชายหวังจองห้องส่วนตัว รูปโปรไฟล์ของเพื่อนโจวโม่หยานนั้นดูเกินจริงมาก มันทั้งเลี่ยนและดูไร้สาระเหมือนกับตัวเจ้าของรูปไม่มีผิด ทว่าเบื้องหลังของผู้ชายคนนั้นมีรถจอดอยู่คันหนึ่ง เธอจำได้ในทันทีว่ารถคันนั้นเป็นรุ่นเดียวกันกับที่ ‘แฟนหนุ่ม’ ของเฉียวเหนียนขับ เธอหวนนึกถึงราคาของรถคันนั้นและจำได้ว่าซ่งเถียนเคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับภูมิหลังครอบครัวของโจวโม่หยาน จูหยวนห้าวผู้นี้ดูเหมือนจะอยู่ในแวดวงเดียวกับเฉียวเหนียนและกลุ่มของเธอ… สายตาของอินเหวินจือหม่นแสงลง เธอเม้มริมฝีปากแน่น เธออยากจะลบวีแชทของอีกฝ่ายทิ้งเสีย แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจกดปุ่มยกเลิกไป !! … ในเวลานี้ ที่หอประชุมหลานผิง เย่ว่างชวนได้จองห้องส่วนตัวเอาไว้ คนในแวดวงเดียวกับเขาทั้งหมดต่างพากันมาจนครบ ฉินซื่อนำคอมพิวเตอร์หน้าจอผลึกเหลว LED มาวางไว้บนโต๊ะ กลุ่มคนจากแวดวงชั้นนำของปักกิ่งนั่งล้อมรอบจอแสดงผล LED นั้น พนักงานเสิร์ฟคอยระมัดระวังไม่ให้รบกวนพวกเขาขณะยกน้ำชาเข้ามาเสิร์ฟ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่มีปัญญาไปหาเรื่องคนในห้องส่วนตัวห้องนี้ได้แน่ จางหยางเริ่มสนิทสนมกับฉินซื่อมากขึ้นในช่วงนี้ เขาจึงไม่ได้รู้สึกประหม่าเหมือนถังหนิงและคนอื่นๆ เขาลดไหล่ลงอย่างผ่อนคลายขณะถือจานผลไม้เข้ามาวางไว้ตรงหน้าเย่ว่างชวนและฉินซื่อ จากนั้นเขาก็เอ่ยถามฉินซื่อเบาๆ ว่า “นายน้อยฉิน การแข่งขันของคุณเฉียว ยังไม่เริ่มหรือครับ?” ฉินซื่อเพิ่งไปดัดผมฟอยล์มาหมาดๆ ผมของเขาดูยุ่งเหยิงและฟูฟ่อง ทำให้เขาดูเหมือนทายาทรุ่นที่สองที่ร่ำรวยไม่มีผิด วันนี้เขาสวมกางเกงสแล็กกับเสื้อเชิ้ตลายตาราง โดยเหน็บชายเสื้อไว้ในกางเกงเพียงครึ่งเดียว เขานั่งพิงโซฟาโดยที่สายตาไม่ละไปจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เลย “ใกล้แล้วล่ะมั้ง ท่านชายหวังบอกว่ามันจะเริ่มตอนสามโมง” “โอ้ อีกไม่นานสินะ” จางหยางยกแขนขึ้นดึงแขนเสื้อเพื่อดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ “อีก 10 นาทีจะสามโมงครับ” “อืม” ในที่สุดฉินซื่อก็ละสายตาจากหน้าจอ LED เขาโน้มตัวลงหยิบส้มขึ้นมาแกะเปลือกแล้วถามคนที่นั่งข้างๆ “ท่านชายหวัง รับส้มไหมครับ?” เย่ว่างชวนพาดขายาวๆ ของเขาไว้บนโต๊ะกาแฟ เขาไม่ได้สนใจส้มที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงต่ำและแหบพร่า “ไม่” “ไม่เอาจริงๆ เหรอ? ก่อนที่การแข่งขันของคุณเฉียวจะเริ่ม กินส้มสักหน่อยจะได้คลายความตื่นเต้นไงครับ นี่ท่านชายไม่เอาจริงๆ เหรอเนี่ย?” ฉินซื่อเก็บส้มกลับไปอย่างหมดอารมณ์ “ช่างเถอะ ผมกินเองก็ได้!” เขาโยนส้มเข้าปากไปชิ้นหนึ่ง ทันใดนั้นรสเปรี้ยวจี๊ดก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนฉินซื่อต้องรีบคายส้มออกมาแทบไม่ทัน เขาสบถออกมา “บ้าเอ๊ย ผลไม้ที่หลานผิงวันนี้มันห่วยขนาดนี้เลยเหรอ? ใครเป็นคนซื้อส้มมาวะเนี่ย โคตรเปรี้ยวเลย!” จางหยางรีบส่งน้ำแร่ให้เขาทันที “จะให้ผมเรียกผู้จัดการมาถามไหมครับ?” ฉินซื่อรีบคว้าแก้วน้ำจากเขามาดื่มรวดเดียวจนหมด ถึงค่อยบรรเทารสเปรี้ยวในปากลงได้ เขาดูเวลาบนหน้าจอแสงสีฟ้าแล้วส่ายหัว “ช่างมันเถอะ การแข่งขันกำลังจะเริ่มแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ขี้เกียจวุ่นวาย” วันนี้ไม่ได้มีแค่เย่ว่างชวนเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ โป๋จิงสิง ซึ่งนานๆ ครั้งจะปรากฏตัวในปักกิ่ง ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ถังหนิงและบรรดาสมุนหน้าใหม่คนอื่นๆ ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูด ทุกคนต่างพากันเกร็งไปหมด ไม่มีใครกล้าถามว่าทำไมวันนี้ท่านชายหวังถึงไม่เรียกเจียงเซียนโหรวมาด้วย แม้จะไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเจียงเซียนโหรวกับเฉียวเหนียน แต่พวกเขาก็พอจะดูออกว่าแฟนสาวของท่านชายหวังดูจะไม่ค่อยสนิทสนมกับเธอเท่าไหร่ ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครอยากรนหาที่ตาย ถังหนิงเป็นคนที่ฉลาดที่สุด เธอตัดสินใจเป็นฝ่ายพูดถึงเฉียวเหนียนขึ้นมาก่อน “จะว่าไป ฉันเคยได้ยินมาตอนอยู่ที่เมืองเหราว่าคุณเฉียวเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์มาก ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้เธอจะเป็นตัวแทนประเทศไปแข่งรายการนี้”

React

พูดคุย