Chapter 1374 - 4: Someone Sent Her a Text

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 23:35

Chapter 1374 - 4: ใครบางคนส่งข้อความหาเธอ “ฉัน...” มาดามจูยังคงลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่ สายตาของเธอไหวระริก จูเผิงตาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตำหนิออกมาอย่างดุดัน “รีบพูดมาเดี๋ยวนี้! ถ้าเธอพูดตอนนี้ ฉันอาจจะยังพอช่วยคิดวิธีแก้ไขสถานการณ์ได้ แต่ถ้าเธอไม่ยอมพูด ก็เตรียมตัวรอวันสิ้นชื่อของตระกูลจูไปได้เลย!” มาดามจูเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่เชื่อสายตา แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและแววตาอันเคร่งขรึมของสามี เธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์นี้ดูจะร้ายแรงกว่าที่คิด “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาหาฉัน ข้อความนั้นบอกว่าถ้าฉันอยากแก้แค้นให้เจ้าห่าว ก็ให้โอนเงิน 500,000 หยวนเข้าบัญชีที่เขาระบุไว้ หลังจากโอนเงินแล้ว พวกเขาจะจัดการสั่งสอนเฉียวเหนียนให้เอง” มาดามจูรีบค้นหาโทรศัพท์ของเธอแล้วยื่นให้เขา เพื่อให้เขาได้เห็นด้วยตาตัวเอง จากนั้นเธอก็พูดติดอ่าง “ก่อนที่คุณจะกลับมา มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งมาที่บ้านเพื่อส่งพัสดุให้ฉัน เขาฝากของไว้แล้วก็รีบจากไปทันที” จูเผิงตาถามเธออย่างรวดเร็ว “พัสดุอยู่ที่ไหน? เอามาให้ฉันดูซิ” มาดามจูไม่กล้ารีรอ เธอรีบไปหยิบกล่องที่ ‘คนส่งพัสดุ’ คนนั้นทิ้งไว้ให้แล้วส่งต่อให้กับสามีของเธอ จูเผิงตาเห็นว่าพัสดุยังไม่ได้ถูกแกะ สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาเขย่ากล่องดู มันเบาหวิวราวกับข้างในไม่มีอะไรบรรจุอยู่เลย สีหน้าของเขาถมึงทึงขณะฉีกพลาสติกและเปิดกล่องกระดาษออก ภายในมีเพียงกระดาษไม่กี่แผ่นเท่านั้น เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงจงใจส่งสิ่งเหล่านี้มาให้ ทว่าหัวใจของเขากลับดิ่งวูบเมื่อได้อ่านเนื้อหาในกระดาษ “มันเขียนว่าอะไรเหรอ?” มาดามจูโน้มตัวเข้ามาเพื่อจะอ่านบ้าง กระดาษแผ่นแรกเป็นเพียงบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีของเธอ ส่วนอีกแผ่นเป็นผลการตรวจร่างกายของคนขับรถบรรทุกที่ระบุว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย รายการนั้นชัดเจนมาก คนขับรถบรรทุกคันดังกล่าวป่วยเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้ายและจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วันเท่านั้น มาดามจูยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงส่งสิ่งนี้มาให้เธอ “นี่มันหมายความว่ายังไง? ทำไมพวกเขาถึงส่งของพวกนี้มาให้ฉัน?” “ทำไมงั้นเหรอ?” จูเผิงตารู้สึกสับสน เธอช่างโง่เขลานัก เขาจ้องมองเธอที่ทำหน้าตาเลื่อนลอยด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก “เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำไมพวกเขาถึงส่งสิ่งนี้มาให้?” มาดามจูส่ายหน้า “ฉันไม่รู้” จูเผิงตาถึงกับพูดไม่ออก เขาขยำกระดาษทั้งสองแผ่นแล้วโยนทิ้งถังขยะอย่างเดือดดาล ขมับของเขาเต้นตุบๆ อย่างไม่หยุดหย่อน เขาหันหลังกลับพร้อมกัดฟันพูด “ฉันจะบอกให้ว่าตระกูลเราจะต้องกลายเป็นแพะรับบาปอย่างแน่นอน!” มาดามจูยังคงทำหน้าสับสน เธอเอ่ยถาม “คุณคะ มัน... มันคงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกมั้ง?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เธอคิดอะไรอยู่กันแน่! เธอยังคิดว่าเรื่องนี้จะสามารถแก้ไขได้อีกอย่างนั้นหรือ! จูเผิงตาตั้งสติได้เร็วกว่า เขาตระหนักดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการสืบให้รู้ว่าใครเป็นคนก่อเรื่อง ไม่ใช่มาเสียเวลาลดตัวลงไปคุยกับผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลย เขาต่อสายหาคนรู้จักในแผนกเทคนิคทันที หลังจากวางสาย เขาก็บอกมาดามจูว่า “เอาโทรศัพท์เธอมา” มาดามจูรีบหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะส่งให้ จูเผิงตาพยายามเปิดเครื่อง เขาต้องการหาข้อความที่เธอเคยอ่านให้ฟังก่อนหน้านี้ แต่ใครจะคาดคิดว่าหลังจากพยายามอยู่พักใหญ่ หน้าจอโทรศัพท์ก็ดับสนิทไปเสียดื้อๆ เขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือแล้วถามเธอ “โทรศัพท์เธอแบตหมดเหรอ?” มาดามจูรับไปลองกดดูบ้าง แต่ก็ยังเปิดไม่ติด เธอพูดด้วยความงุนงง “เอ๊ะ ทำไมมันถึงเปิดไม่ติดล่ะ?”

React

พูดคุย