Chapter 943: ถ้าแพ้ก็คือแพ้ ไม่ละอายใจบ้างหรือไง? อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นคุณหวง, เนี่ยหมี่ หรือเย่เหมาซาน ต่างก็ไม่ได้สนใจจะเข้าร่วมกิจกรรมของคนหนุ่มสาว พวกเขาล้วนเป็นคนแก่กันหมดแล้ว เมื่อเทียบกับงานเลี้ยงฉลองที่จัดขึ้นที่ชั้นล่าง พวกเขาเลือกที่จะหาที่เงียบๆ นั่งจิบชาและพูดคุยกันจะดีกว่า ไม่มีใครเคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน จนกระทั่งเฉียวเนี่ยนคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันทางการแพทย์มาครอง ไม่ต้องพูดถึงเนี่ยหมี่ที่คิดไว้แค่ว่าขอให้เธอไม่รั้งท้ายก็ถือว่าชนะแล้ว แม้แต่คุณหวงและเย่เหมาซานเองก็ยังไม่ได้คาดคิดว่าเฉียวเนี่ยนจะคว้าอันดับหนึ่งมาได้ ทั้งสามคนอยู่ในอารมณ์ที่ดีหลังจากที่เฉียวเนี่ยนได้รับรางวัลชนะเลิศ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาต่างคลุกคลีอยู่ในแวดวงปักกิ่งมาตลอดชีวิตและรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี จึงได้นั่งสนทนากันอยู่ในห้องรับรองชั้นบน ในตอนแรก บรรยากาศเป็นไปอย่างราบรื่นดีและหัวข้อสนทนาก็วนเวียนอยู่แต่เรื่องของเฉียวเนี่ยน คาดไม่ถึงว่าระหว่างนั้นคุณหวงจะได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง ใบหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์นักหลังจากวางสายไป จากนั้นเขาก็โทรหาเฉียวเนี่ยนต่อหน้าทั้งสองคน เมื่อเห็นว่าเขาเพิ่งวางสายไป เนี่ยหมี่จึงวางถ้วยชาลง “เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” ทุกคนต่างก็ฉลาดหลักแหลม คุณหวงไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรพวกเขา เขาเงยหน้าขึ้นและอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก เฉียวเนี่ยนโพสต์อัปเดตสเตตัสในอินสตาแกรม เธอแคปภาพผลการแข่งขันทางการแพทย์มาลง แต่ดันครอปให้เห็นแค่ลำดับของเธอกับฉีหลานอิน มีคนเพิ่งโทรมาบอกผมว่าทีมแพทย์จากต่างประเทศได้เข้าไปตอบโต้ในอินสตาแกรมของเธอด้วย” “ฉีหลานอินงั้นเหรอ?” เนี่ยหมี่ขมวดคิ้วแล้วถามด้วยความใจร้อน “ไม่หรอก” คุณหวงส่ายหน้าแล้วมองไปที่เขาและเย่เหมาซาน เขามีท่าทีนิ่งเฉยก่อนจะกล่าวเบาๆ ว่า “เป็นคาร์ลอส” ความเงียบเข้าปกคลุม “อาจารย์คาร์ลอสโพสต์ในอินสตาแกรม เขาไม่ได้ระบุชื่อเฉียวเนี่ยนตรงๆ แต่เขากลับโพสต์วิทยานิพนธ์ของฉีหลานอินที่เคยตีพิมพ์ในวารสารระดับนานาชาติและบนเว็บไซต์ เขาคงตั้งใจจะบอกว่าการแข่งขันครั้งนี้เป็นแค่เรื่องฟลุ๊ค และฉีหลานอินแค่ทำผลงานได้ไม่ดีเท่านั้น” คุณหวงเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมาเสมอ จึงยากที่จะบอกว่าเขารู้สึกอย่างไรจากคำพูดเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม เนี่ยหมี่รู้ดีว่าเขาก็โกรธเคืองพวกคนจากสถาบันการแพทย์ต่างชาติเช่นกัน เขาแค่นหัวเราะออกมาทันทีและกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ถึงยังไงคาร์ลอสก็เป็นถึงปรมาจารย์แห่งวงการแพทย์ ทำไมถึงไร้รสนิยมได้ขนาดนี้? แพ้ก็คือแพ้ จะมาทำตัวหยิ่งผยองไม่ยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ แล้วยังต้องมาอ้างว่าเพราะทำผลงานได้ไม่ดีอีกงั้นเหรอ? ใครเขาจะมาสนเรื่องทำผลงานในการแข่งขันกันล่ะ? ถ้าใช้ตรรกะของเขา เราก็พูดได้เหมือนกันว่าเราแค่ทำผลงานไม่ดีในช่วงสามปีที่ผ่านมา!” นอกจากเฉียวเนี่ยนที่เป็นม้ามืดในปีนี้และบดขยี้ฉีหลานอินจนราบคาบแล้ว ฉีหลานอินก็ครองแชมป์วงการแพทย์ต่างประเทศมาตลอดสามปีที่ผ่านมา ทั้งฉีหลานอินและอาจารย์ของเธออย่างอาจารย์คาร์ลอส มักจะเยาะเย้ยและดูถูกการแพทย์แผนจีนผ่านการสัมภาษณ์สื่อและโซเชียลมีเดียอยู่บ่อยครั้ง แต่คราวนี้ พวกเขากลับยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ “แล้วเนียนเนียนว่ายังไง? เธอได้ตีพิมพ์ผลงานวิจัยอะไรบ้างหรือเปล่า?” คุณหวงไม่ได้เลี่ยงที่จะคุยโทรศัพท์ต่อหน้าคนอื่น พวกเขาจึงได้ยินทุกอย่างที่เขาพูดกับเฉียวเนี่ยนอย่างชัดเจน พวกเขาได้ยินเขาถามเฉียวเนี่ยนว่าเธอได้ตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ลงในเว็บไซต์วิชาการหรือไม่ เนี่ยหมี่รู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาแต่ก็ไม่มีอารมณ์จะดื่ม จึงวางมันลงอย่างแรงจนก้นถ้วยกระทบกับโต๊ะดังปัง นิสัยของเขาเป็นคนตรงไปตรงมาและหุนหันพลันแล่น เขาไม่ได้รักษามาดปรมาจารย์ขณะกล่าวออกมาตรงๆ “เฉียวเนี่ยนเพิ่งจะอยู่ปีหนึ่ง ในขณะที่ฉีหลานอินอยู่ปีสี่แล้ว ถ้าแพ้ในการแข่งขันก็คือแพ้ไปสิ ทำไมถึงต้องมาแข่งกันเรื่องวิทยานิพนธ์อีก? หน้าไม่อายจริงๆ!” เย่เหมาซานซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าของเขากลับมืดครึ้มลงเล็กน้อย พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ สังเกตได้ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดี ดวงตาคมดุจเสือของเขาเป็นประกายขณะที่วางถ้วยชาลง มือหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วถามคุณหวงว่า “เนียนเนียนได้บอกคุณไหมว่าเธอเคยตีพิมพ์วิทยานิพนธ์บ้างหรือเปล่า?”