ตอนที่ 982 - ความคิดที่เหมือนกับเย่หลาน ภายนอกสาขาที่เก้า เย่ว่างชวนเพิ่งจัดการธุระของเขาเสร็จสิ้น ฉินซือและป๋อจิ่งสิงก็อยู่ที่นั่นด้วย ทั้งสามตกลงกันว่าจะหาร้านน้ำชาใกล้ๆ เพื่อนั่งจิบชากัน ชาดอกไม้อ่อนๆ เพิ่งถูกนำมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมของชาก็อบอวลไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มเอนหลังพิงโซฟาหนังด้วยท่าทางเกียจคร้านและผ่อนคลาย มือถือโทรศัพท์ขึ้นมาดูราวกับกำลังอ่านข้อความบางอย่าง ในตอนแรก ฉินซือคิดว่าการเล่นเกมดื่มเหล้าน่าจะดีกว่า แต่สุดท้ายเขาก็ถูกเสียงข้างมาก 2 ต่อ 1 บังคับให้ต้องมานั่งดื่มชาแทน เขาไม่มีความสนใจในศิลปะการจิบชาเลยสักนิด จึงกระดกชาจากถ้วยเล็กๆ อันวิจิตรราวนกับวัวดื่มน้ำ หลังจากดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เขาก็วางถ้วยกระแทกลงบนโต๊ะอีกครั้งพร้อมรอให้ปรมาจารย์ชงชาในชุดจีนโบราณรินชาให้เขาใหม่ สีหน้ายียวนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาขณะที่เขาบ่นอย่างอดทนไม่ได้ "จะบอกให้นะ พวกนายทั้งสองคนอายุเพิ่งจะยี่สิบกว่ากันเอง ทำไมถึงใช้ชีวิตเหมือนคนแก่ขนาดนี้? ศาลาหลานไม่ดีตรงไหน? ทำไมต้องถ่อมาไกลถึงที่นี่เพื่อดื่มชาด้วย? ฉันไม่เห็นว่าชาที่นี่มันจะต่างจากที่บ้านฉันตรงไหน ก็แค่ใบไม้สองสามใบที่ลอยอยู่ในน้ำไม่ใช่หรือไง?" "จุ๊ๆ นายพูดแบบนี้ที่นี่ได้ก็จริง แต่อย่าไปพูดแบบนี้ข้างนอกเชียว" ป๋อจิ่งสิงสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด ลำคอระหงถูกซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ ทำให้ดูเป็นคนเคร่งขรึมและสงบเสงี่ยมสมเป็นสุภาพบุรุษ อย่างไรก็ตาม ฉินซือกลับแค่นหัวเราะให้กับท่าทางดูดีแต่เสแสร้งของเขา "แล้วถ้าฉันจะพูดล่ะ? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะกล้าทำอะไรฉัน" เขาเหลือบมองป๋อจิ่งสิงที่ยังคงสุขุมเยือกเย็นก่อนจะเม้มปากอีกครั้ง "นายช่วยเลิกทำตัวเสแสร้งได้ไหม? ความโหดเหี้ยมตอนที่นายสู้กับฉันสมัยวัยรุ่นหายไปไหนหมด ที่นายเคยขี่คอฉันแล้วไล่กระทืบคนอื่นน่ะ? เดี๋ยวฉันหาลูกประคำให้นายสักเส้นเลยเอาไหม นายจะได้เอาไว้ท่องนะโมตัสสะให้ฉันฟัง" นิสัยของป๋อจิ่งสิงนั้นค่อนข้างคล้ายกับคุณชายเย่ ทว่าคุณชายเย่อาจจะดูเป็นคนเข้าถึงง่ายต่อหน้าพี่สาวเฉียว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก เขากลับแผ่รังสีที่ทำให้คนอื่นไม่กล้าหือด้วย ต่างจากป๋อจิ่งสิงที่มักจะทำหน้ายิ้มแย้มไร้พิษภัยอยู่เสมอ แต่กระนั้น ในปักกิ่งทั้งเมือง ใครๆ ก็รู้ดีว่าคนแรกที่ห้ามหาเรื่องเด็ดขาดคือคุณชายเย่ และคนที่สองก็คือไอ้เสือยิ้มยากคนนี้นี่แหละ เล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจนัก! ฉินซือหยิบถ้วยชาขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมาแล้วกระดกหมดแก้วอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด นี่ผ่านไปแค่ 10 นาที เขาก็แทบจะนั่งนิ่งๆ ไม่ไหวแล้ว หลังจากเหน็บแนมป๋อจิ่งสิงเสร็จ เขาก็หันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเล่นโทรศัพท์อย่างสบายอารมณ์บนโซฟาฝั่งตรงข้าม สายตาของเขาเหลือบไปมา และราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามขึ้นว่า "เอ้อ จริงสิคุณชายเย่ พี่สาวเฉียวไปไหนล่ะ? วันนี้เธออยู่บ้านหรือเปล่า?" ชายหนุ่มที่กำลังเล่นโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นพร้อมกับหรี่ตาลง ก่อนที่ฉินซือจะรับรู้ถึงอันตราย เขาก็ยังคงถามหยั่งเชิงต่อไปแบบคนที่ไม่กลัวตาย "ถ้าเธออยู่บ้าน เดี๋ยวฉันจะแวะไปเล่นเกมกับเธอที่นั่นสักหน่อย" "เธอไม่ได้อยู่" เย่ว่างชวนวางโทรศัพท์ลง นิ้วเรียวสวยเคาะข้างตัวเครื่องเบาๆ ขณะเอนหลังพิงโซฟาอย่างเกียจคร้านแล้วมองไปที่เขา "เธอออกไปดูโชว์" "ไปดูโชว์?" ฉินซือรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ หลักๆ คือเขาไม่คิดว่าเฉียวเนี่ยนจะสนใจเรื่องดูโชว์ แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งที่มึนงง เขาก็ถึงบางอ้อ "นายหมายถึงโชว์ที่ศาลาหลานสินะ?" คนในครอบครัวของเขาก็ไปร่วมงานนี้เหมือนกัน เขาเลยพอจะรู้อะไรมาบ้าง อย่างไรก็ตาม ในฐานะผู้ชาย เขาไม่ได้มีความสนใจที่จะไปดูโชว์อะไรพวกนั้นเลย ฉินซือค่อนข้างประหลาดใจที่เฉียวเนี่ยนชอบ SEVEN "พี่สาวเฉียวชอบของจาก SEVEN งั้นเหรอ? ฉันสังเกตเห็นว่าเวลาออกไปข้างนอกเธอชอบใส่แค่เสื้อสเวตเตอร์ไม่ก็เสื้อยืด ฉันก็นึกว่าเธอไม่ชอบของพวกนี้ซะอีก ดูท่าผู้หญิงจะเหมือนกันหมดสินะ ชอบทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า แล้วก็เครื่องประดับ ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเธอชอบ วันหลังฉันจะซื้อให้เธอสักสองสามชิ้น"