MGA: บทที่ 354 - จื่อหลิง หลังจากเหล่าสาวงามบนเวทีแนะนำตัวเสร็จสิ้น เจ้าคฤหาสน์พันอาชาก็ยืนขึ้นแล้วกล่าวเสียงอันดังว่า "ทุกท่าน เหล่ายอดอัจฉริยะแห่งทวีปเก้าอาณาจักร พวกท่านพอใจกับร้อยสาวงามที่คฤหาสน์พันอาชาของข้าคัดสรรมาอย่างดีหรือไม่?" "พอใจ!!" เสียงที่ใสกระจ่างประสานเข้าด้วยกันดังกึกก้องไปทั่วผืนดินราวกับเสียงอัสนีบาต สะท้อนถึงอารมณ์อันตื่นเต้นของทุกคนในขณะนี้ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ เจ้าคฤหาสน์พันอาชาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกล่าวต่อว่า "ข้ามั่นใจว่าทุกคนจะต้องพอใจกับคนต่อไปยิ่งกว่านี้" ขณะที่เขาพูด เจ้าคฤหาสน์พันอาชาก็ชี้ไปยังท้องฟ้าเหนือเมืองหลัก เมื่อสายตาของทุกคนมองตามนิ้วของเขาไป ก็ต้องพบกับความประหลาดใจว่าบนท้องฟ้ายามค่ำคืน มีเกี้ยวที่งดงามหลังหนึ่งกำลังลอยละล่องอยู่ในอากาศ วัสดุที่ใช้ทำเกี้ยวนั้นพิเศษยิ่งนัก มันส่องประกายระยิบระยับราวกับคริสตัล โดยเฉพาะท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน มันกะพริบวิบวับดูหรูหราวิจิตรตระการตาผิดธรรมดา "เกือบลืมไปเลยว่ายังมีสาวงามอีกคนหนึ่งที่ยังมาไม่ถึง ดูเหมือนว่านางจะเป็นไฮไลท์ปิดท้ายงาน" ในขณะนั้น เกือบทุกคนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน แม้แต่แขกผู้มีเกียรติบนอัฒจันทร์ก็ไม่มีข้อยกเว้น เพราะเมื่อเกี้ยวนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ ผู้คนก็พบว่าผู้ที่แบกเกี้ยวคริสตัลหลังนั้นคือผู้อาวุโสระดับจัดการสี่คนจากคฤหาสน์พันอาชา ซึ่งผู้อาวุโสทั้งสี่ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแดนสวรรค์ คนในเกี้ยวเป็นใครกันแน่ ถึงกับทำให้ผู้อาวุโสระดับจัดการในแดนสวรรค์ยอมลดตัวลงมาเป็นคนแบกเกี้ยวให้? ก่อนที่คนข้างในจะปรากฏตัว ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็พากันคาดเดาไปต่างๆ นาๆ ทันใดนั้น ภายใต้การควบคุมของผู้อาวุโสทั้งสี่ เกี้ยวก็ได้มาถึงเหนืออัฒจันทร์และค่อยๆ ร่อนลงมาอย่างช้าๆ เหล่าสาวงามทั้งเก้าสิบเก้าคนที่ยืนอยู่ตรงกลางอัฒจันทร์ต่างรีบหลีกทางให้ พื้นที่ที่เจิดจรัสที่สุดบนเวทีถูกเว้นว่างไว้รอคอย ในที่สุด เกี้ยวก็ลงสู่พื้นดิน ผู้อาวุโสทั้งสี่ขนาบข้างอยู่สองฝั่ง และคนสองคนที่อยู่ใกล้ประตูเกี้ยวก็เปิดม่านออกพร้อมกัน วินาทีนั้น ผู้คนมากมายในที่แห่งนั้นต่างกลั้นหายใจ สายตาจ้องเขม็งไปที่ทางออกของเกี้ยวโดยไม่กะพริบตา พวกเขาอยากจะเห็นว่าใครกันที่เป็นตัวเอกปิดท้ายงานนัดพบคู่ครองครั้งนี้ และเป็นใครกันที่สามารถให้ผู้อาวุโสระดับแดนสวรรค์มาแบกเกี้ยวให้ และภายใต้สายตาของคนนับไม่ถ้วน ร่างของหญิงสาวรุ่นเยาว์คนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในครรลองสายตา หลังจากหญิงสาวคนนั้นปรากฏตัวออกมา ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ต่างก็ตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดด้วยรูปลักษณ์ของเธอ ใช่แล้ว เธอเป็นเพียงหญิงสาวรุ่นเยาว์ และยังเยาว์วัยอย่างยิ่งอีกด้วย อย่างไรก็ตาม ความงามของเธอนั้นไม่อาจนำไปเปรียบเทียบกับหญิงสาวคนใดในที่แห่งนี้ได้เลย ว่ากันว่าดอกไม้งามต้องมีใบไม้เขียวคอยเคียงคู่ หญิงงามก็ต้องมีสตรีอัปลักษณ์คอยประดับขับเน้น ทว่าหญิงสาวรุ่นเยาว์ผู้นี้หาได้ต้องการสิ่งเหล่านั้นไม่ ต่อให้เธอยืนอยู่ท่ามกลางดอกไม้นับหมื่นหรือท่ามกลางเหล่าสาวงาม เธอก็ยังคงเป็นตัวตนที่โดดเด่นและดึงดูดใจที่สุด เป็นความงามที่ล่มเมืองล่มแผ่นดินและสะกดจิตวิญญาณของผู้คนอย่างแท้จริง ผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะและส่องประกาย ใบหน้าที่ได้รูปงดงามหมดจด และดวงตาที่ใสกระจ่างดุจสายน้ำ แน่นอนว่าในพริบตาที่ผู้คนเห็นเธอ หัวใจของพวกเขาต่างเต้นรัวด้วยความหวั่นไหว "สวรรค์! ในโลกนี้มีหญิงสาวที่งดงามเช่นนี้อยู่ได้อย่างไร?" หลังจากหญิงสาวปรากฏตัว สาวงามทุกคนบนเวทีก็หมองหม่นไปในทันที สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างของเธอ บางคนถึงกับน้ำลายไหลออกมาเมื่อได้เห็นความงามอันล้ำเลิศนั้น "ข้าไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าจะมีหญิงสาวที่พิเศษเช่นนี้อยู่ในโลก" ในขณะนั้น แม้แต่สายตาของ สวี่จงอวี้ ผู้ที่ไม่เคยลุ่มหลงในความงามของสตรี ก็ยังเป็นประกายและถูกดึงดูดอย่างลึกซึ้ง สำหรับ เจี้ยชิงหมิง ก็เช่นกัน เขาผู้มักจะทะนงตนอยู่เสมอ เมื่อได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลาย แม้แต่อัจฉริยะรุ่นเยาว์จากราชวงศ์เจียง ผู้ที่ไม่เคยชายตามองสาวงามคนไหนและดูง่วงงุนอยู่ตลอดเวลาอย่าง เจียงอู๋ซาง ก็ยังต้องอ้าปากค้างในตอนนี้ "เป็นนางรึ?" แต่เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ การแสดงออกของฉู่เฟิงในตอนนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะค่อนข้างสงบนิ่งก็ตาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง และในใจของเขาเกิดระลอกคลื่นขนาดใหญ่ที่ซัดสาดอย่างไม่หยุดยั้ง เพราะในวินาทีนั้น หญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นคือหญิงสาวชุดม่วงคนเดียวกับที่เขาพบในคฤหาสน์พยัคฆ์ขาวในวันนั้น คนที่ต่อสู้แย่งชิงทักษะสังหารพยัคฆ์ขาวกับเขา... ผู้มีกายศักดิ์สิทธิ์ ทว่าในเวลาเพียงหนึ่งปีสั้นๆ หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มีระดับพลังอยู่ที่ระดับ 1 แดนแก่นแท้อีกต่อไป แต่กลับอยู่ที่ระดับ 9 แดนแก่นแท้! เธออยู่ในระดับ 9 แดนแก่นแท้จริงๆ ภายในเวลาเพียงหนึ่งปี เธอสามารถก้าวจากระดับ 1 ขึ้นสู่ระดับ 9 แดนแก่นแท้ได้ "น่าประทับใจยิ่งนัก ดูจากรูปลักษณ์ของนาง นางน่าจะมีอายุเพียงสิบห้าปีใช่หรือไม่? เข้าสู่ระดับ 9 แดนแก่นแท้ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี... นี่นางไม่ได้ทัดเทียมกับเจียงอู๋ซางเลยหรือ?" หลังจากถูกดึงดูดด้วยความงาม ผู้คนก็เริ่มตกตะลึงกับความแข็งแกร่งอันทรงพลังของเธอ การมีระดับพลังเช่นนี้ในวัยขนาดนี้หมายความว่าความสำเร็จในอนาคตของเธอนั้นเกินกว่าจะจินตนาการได้ "ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าแม่นางคนนี้จะมาจากคฤหาสน์พันอาชา และดูจากท่าทางแล้ว ดูเหมือนฐานะและตำแหน่งของนางจะไม่ต่ำต้อยเลย" "ไม่ได้การแล้ว นางต้องยังแค้นเคืองเรื่องในปีนั้นอยู่แน่ๆ ข้าจะให้นางเห็นข้าไม่ได้!" เมื่อรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มแย่ลง ฉู่เฟิงก็คิดจะเผ่นหนีไปเงียบๆ "น้องฉู่เฟิง เจ้าจะไปไหน? เป็นไปไม่ได้ที่แม้แต่สาวน้อยผู้งดงามคนนี้จะดึงดูดความสนใจของเจ้าไม่ได้ใช่ไหม?" แต่ก่อนที่ฉู่เฟิงจะทันได้หันหลังกลับ กู้โปก็คว้าแขนของเขาเอาไว้ "เอ่อ... ข้า... ชิบหายแล้ว!" เดิมทีฉู่เฟิงต้องการจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขาหันหน้ากลับไป เขาก็พบว่าบางคนบนเวทีสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของพวกเขาและมองมาที่เขาแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือ หญิงสาวชุดม่วงคนนั้นก็มองมาที่ฉู่เฟิงเช่นกัน หลังจากที่เห็นเขา การแสดงออกของหญิงสาวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และนัยน์ตาคู่งามของนางก็หดเล็กลงทันที ฉู่เฟิงสังเกตเห็นประกายของจิตสังหารที่เย็นยะเยือกในดวงตาของนาง อย่างไรก็ตาม จิตสังหารนั้นปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วจางหายไป ดังนั้นนอกจากเขาแล้ว คงไม่มีใครสังเกตเห็น แต่หลังจากมองฉู่เฟิง หญิงสาวชุดม่วงก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นางทำราวกับว่าไม่รู้จักฉู่เฟิงและเบือนหน้าหวานๆ ของนางหนีไป เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวใจของฉู่เฟิงที่แทบจะกระดอนขึ้นมาถึงคอหอยก็ค่อยๆ กลับลงไปที่เดิม เขาจัดแจงเสื้อผ้า หัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวกับคนบนเวทีว่า "นั่งนานๆ แล้วรู้สึกเมื่อยตัวนิดหน่อยน่ะ เลยขยับเขยื้อนร่างกายนิดหน่อย" พูดจบเขาก็นั่งลงตามเดิม และในวินาทีนั้นเอง เจ้าคฤหาสน์พันอาชาก็เดินเข้ามาข้างกายหญิงสาวชุดม่วงอย่างช้าๆ และประกาศด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจต่อหน้าฝูงชน "นี่คือบุตรบุญธรรมของข้า 'จื่อหลิง' เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจต่อการนัดหมายคู่ครองในครั้งนี้ ในงานนัดพบคู่ครองครั้งนี้ จื่อหลิงจะร่วมเป็นหนึ่งในร้อยสาวงามของคฤหาสน์พันอาชาและเป็นหนึ่งในผู้ที่ทุกท่านสามารถเลือกเป็นคู่ครองได้เช่นกัน"